Ο ΚΑΛΑΘΟΣ ΤΩΝ ΑΧΡΗΣΤΩΝ ὑΨυχουντάκής «Μάταιος κόπος... Ματαιότης ματαιοτήτων, τὰ πάντα ματαιότης. ”Αδιχκα ἐμόχθη- σα αἰῶνες τώρα νὰ τὸν ἐξαφανίσω ἆ ἀπὸ προσώπου γῆς. ᾿Εξαπέλυσα ἐναντίον του ρομ- φαῖες. ᾽Αμέτρητοι ἦταν οἱ νεκροί του. Τοῦ ἔκαψα τὰ διδλία. Προσεπάθησα ἀπὸ χαρ- δίας νὰ πατάξω τὸν πολιτισµόν του. Τὶς ἐπιστῆμες τὶς ἐξαπέστειλα στὸ πῦρ τὸ ἐξώτε- οον. Κι ὅμως διεσώθηκε. Πάλιν ἐσήκωσε κεφάλι. Καὶ τότε τὸν ἐσυκοφάντησα. 4ιέ- στρεψα τὴν ἱστορίαν του. Γενεὲς συκοφαντῶν ἐσπούδασα" καὶ ἔστησαν καταντικρύ του Ινδοευρωπαίους, Φοίνικες, Σουµέριους, ἀκόμα καὶ μαύρους τῆς Αφρικῆς. Καὶ ὅμως ἐξεγλυστροῦσε. Καὶ τότε διέφθειρα καὶ τὴν ἴδιαν του τὴν γλῶσσαν. Εἶπα, ὅτι ἠσύχασα πλέον ἀπὸ τὸν τρισκατάρατον. Καὶ ὅμως νάτος πάλι, πετιέται. Συγκλάψατε μετ᾽ ἐμοῦ, πάσης φύσεως θωμιοσυνιστές. “Ὅσο καὶ νὰ τὸν καῖμε, αὐτὸς ἀναγεννᾶται ἀπὸ τὴν τέφρα του. Φοίνικας εἶναι καὶ φοίνικας τὸ ἔμόλημά του. Τί μοῦ μένει πλέον νὰ τὸν κατανικήσω; "Οσο κι ἂν ὁ Μπιράν, ὁ ἀρχαιολόγος µου, προσπαθῆ παρὰ τὶς κατακραυγὲς τῶν ἄλλων συναδέλφων του νὰ ἀποδείξῃ, ὅτι κι ἐμεῖς ἀρχαῖος λαὸς εἴμα- στε, πρὸ τοῦ δ00 π.Χ., ποὺ μέχρι τώρα ἀναγκάσαμε νὰ δεχθοῦν οἱ ἄλλοι. δὲν μὲ ἐπεί- οαζε, ὅτι κάποιοι σὰν τὸν ἀχρεῖο τὸν Τόμσον εἰπαν, ὅτι οἱ δασιλεῖς µας ἦταν πλάσμα- τα τῆς φαντασίας μας. δὲν πάει νὰ λένε, ὅ,τι θέλουν... ᾿Εγὼ ἔχω φροντίσει νὰ ἐλέγχω τὴν ἐπίσημη παιδεία. Στὰ χέρια μου κρατῶ τὴν μόρφωσιν τῶν λαῶν. »᾿Αλλὰ νᾶτος, ὀρθὸς στέκεται πάλιν ἐμπρός µου, ἀλώδητος. ᾿Εμπόδιο μεγάλο γιὰ τὴν ἐπιδολὴν ἑνὸς νέου μεσαίωνα. Καὶ δὲν θλέπω ὁ δύστυχος τὸν τρόπον νὰ συνεχίσω τὸ θεάρεστον ἔργο, ποὺ κάποτε παρά λίγο νὰ πετύχω, νὰ τὸν ἐξαφανίσω. Τώρα ὅμως πῶς; Τότε τὰ διδλία ἦταν μετρημένα, ἐνῶ τώρα οἱ ἐκδόσεις ἔχουν διασπαρεῖ σὲ ὁλό- κληρον τὸν κόσμον. ”Αχ, γιατὶ νὰ μὴ προσέξω τότε; ᾿Ενόμιζα, ὅτι τὸ ἐπέτυχα. ᾿Απε- κοιμή θηκα στὶς δάφνες τῆς πρόσκαιρης νίκης μου. Αν καὶ ὄχι παρθένος, τὴν ἔπαθα ὅπως οἱ μωρὲς τῶν γραφῶν. Τί νὰ κάνω; Τὶς ἐκκλησίες ἔδαλα τοὺς ὁμογενεῖς σατανι- στὲς νὰ τὶς καῖνε, καὶ δὲν ἔπιασε. ᾿Εόγήκαν. οἱ δικοίµου καὶ εἶπαν, πὼς τὶς φωτιὲς τὶς ἔδαλαν σατανιστές. Αχ, καὶ δὲν ἔλαδαν ὑπ’ ὄψιν τους τὸν παπᾶ-ρωμιό, ποὺ εἶπε πὼς τὶς φωτιὲς τὶς ἔδαλαν κάποιοι ἀρχαιολάτρες. Κι οἱ συκοφαντίες δύσκολα περνοῦνε στὶς ἡμέρες μας. Αὐτὸ εἶναι ποὺ μὲ σκοτώνει. ἽΕνα ἕνα τὰ ὅπλα μου ἐσίγησαν. » Όλα μου τὰ ἐπιστημονικὰ ἐπιτηδεύματα ἐναντίον του διελύθησαν. Εἰς κονιορτὸν διελύθησαν τὰ τείχη, ἐκτὸς τῶν ὁποίων ἠθέλησα νὰ τὸν ἀπομονώσω. Καὶ ποιός τὰ κα- τερήμαξεν ὅλα; Ἕνας ποιμένας, ἕνας τσοπάνης κρητικός, ἕνας Ψυχουντάκης. Σχο- λεῖο δὲν ἐπῆγε, ἐπιστήμονας δὲν ἔγινε" καὶ ἔπιασε καὶ μετέφρασε "Ὅμηρο' καὶ τὰ δύο ἔπη. ᾿Ερωτεύτηκε, λέει, τὴν ᾿Οδύσσεια. Καὶ εὑρέθηκαν καὶ κάποιοι “κουξουλοὶ” ἐκεῖ χάτω στὸ πανεπιστήμιο τῆς Κρήτης καὶ τοῦ ἐξέδωσαν τὴν Ιλιάδα. Καὶ εἶπε καὶ ἕνας Στέφανος Τροχανᾶς, πὼς ἀξίζει νὰ δημιουργηθῆ μιὰ τράπεζα μνήμης καὶ αὐτογνω- σίας. Αὐτὸ δηλαδή, ποὺ τόσα χρόνια προσεπάθησα εὐλαδικὰ νὰ ἐξαφανίσω. Μὰ πῶς καὶ πάλι μοῦ ἐξέφυγαν καὶ διωρίστηκαν τέτοιοι σὲ πανεπιστήμια; Καὶ ἀπὸ ἐπάνω νὰ λένε, ὅτι ὁ "Όμηρος καὶ ὁ Κορνάρος ἀδελφωμένοι ζοῦν ἐκ νέου στὸ ἔργο αὐτοῦ τοῦ Ψυ- χουντάκη. Καὶ νἄχη νὰ λέη, ὅτι ἐπιδιώνουν παλιὰ ἔθιμα ἀκόμα καὶ σήµερα. Μὰ αὐτὴ τὴν ἱστορικὴ συνέχεια τοῦ Ελληνα διακαῶς ἐπόθησα νὰ διακόψω. Μάταιος ὅμως κό- πος. Συγκλαύσατε μετ᾽ ἐμοῦ, ἀδελφοὶ ἐξουσιαστές' αὐτὸς δὲν πεθαίνει μὲ τίποτα. »Οὐαἱ ὑμῖν, Ινδοευρωπαῖοι, Φοίνικες καὶ λοιποί. Ο πρῶτος στίχος τῆς µεταφράσεως σᾶς ἐπάταξε σφόδρα... Οὐαὶ ὑμῖν, Μαρωνίτεν, Μπαμπινιῶτεν καὶ Σακελλαρομποῦρδεν, ὅτι ἐπατάχθητε ὑπὸ ἑλληνικῆς “ἀγκλίτσας”. Κλαῦσε, πτωχὲ παπᾶ-ρωμιέ, ἐπὶ τῆς ἅγια- στούρας σου' τὰ παγανὰ ξανάρχονται». Κλαυθμὸς ἐξουσιαστοῦ, καὶ γιὰ τὴν ἀντιγραφήν Σάρωθρον