«ΦΟΙΤΗΤΗΣ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑΣ» Ὃ Ἑλληνικὸς χαρακτηρ τῆς Γραμμικῆς Α Ἡ μινωιχὴ ἀρχαιολογία ἔχει, ἀκόμη καὶ στὶς ἡμέρες μας, ἕνα σοδαρὸ πρόόλημα νὰ ἀντιπαλαίση. Ἐνῶ δηλαδὴ πολλὲς πτυχὲς τῆς ἀρχαίας κρητικῆς ζωῆς ἔχουν χαταστεῖ γνωστὲς καὶ ἄλλες διασαφητές, ἡ σημαντικωτέρα πιθανὸν πλευρὰ τῆς κρητικῆς προθληματικῆς, ἡ γλῶσσα, παραμένει ἀκόμη ἀδιευκρίνιστος. Τὸ ἀνὰ χεῖρας πόνημα, τὸ ὁποῖο ἀποτελεῖ μία πρώτη συνοπτικἡ ἀλλὰ οὐσιαστικὴ θεώρηση τοῦ θέματος τῆς Γραμμικῆς Γραφῆς Α, δὲν φιλοδοξεῖ νὰ ἐπιθάλη μία ἀποκλειστικὴ ἀλήθεια! ἁπλῶς καταθέτει διὰ στοιχείων -- τρόπος ποὺ εἶναι καὶ ὁ μόνος ἐπιστημονικῶς ὀρθὸς - μία ἵστοριχἠ-γλωσσολογικῆ ἄποψι. Ἡ Γραμμικὴ Γραφὴ Α (στὸ ἑξῆς ΓΓΑ) ὁριοθετεῖται χρονολογικῶς διὰ τῆς περιόδου 1700-1450 π.Χ. καὶ ἀποτελεῖ ἐξέλιξι τῆς προγενεστέρας ερογλυφικῆς, ἡ ὁποία κατὰ τοὺς εἰδικοὺς εἶναι ἄσχετος μὲ τὴν αἰγυπτιαχὴ γραφή!, Τὸ πρόόλημα ἀποδόσεως καὶ ἑρμηνείας τῆς ΓΓΑ ἀπησχόλει διεξοδιχῶς -- καὶ συνεχίζει θεθαίως νὰ ἀπασχολῆ - τοὺς εἰδικοὺς τοῦ Μινωικοῦ Πολιτισμοῦ. Ἐξεφράσθηκαν ἀρχετὲς ἐνδιαφέρουσες ὑποθέσεις γιὰ τὸ ἂν ἡ ΓΓΑ ἀπηχεῖ τὴν ἑλληνικὴ ἢ κάποια ἄλλη ἰαπετικὴ (ὁ ὅρος ἀντὶ τοῦ «ἰνδοευρωπαϊκῆ») γλῶσσα, τὴν σημιτική, τὴν χεττιτικὴ ἢ ἄλλες μικρασιατικὲς διαλέκτους. Ἡ ἀποκρυπτογράφησι τῆς ΓΓΒ ὑπὸ τῶν Μιχαὴλ Βέντρις καὶ Τζὼν Τσάντουηκ ἐν ἔτει 1952 πυροδότησε τὸ ἀρχαιολογικὸ κατεστημένο, ἐπεχτείνοντας τὴν ἑλληνικὴ ἱστορία κατὰ ἑκατοντάδες χρόνους. Εἶναι ἀξιοσημείωτον, πὠς ἕνα ἀπὸ τὰ ἐπιχειρήματα ὅσων ἀντετίθεντο στὶς ἀνακαλύψεις τῶν δύο ἐρευνητῶν ήταν, πὼς ἡ ΓΓΒ δὲν θὰ ἐδύνατο νὰ εἶναι ἑλληνική, διότι τότε ὑποχρεωτικῶς τὸ ἴδιο θὰ ἴσχυε καὶ γιὰ τὴν ΓΓΑ, κάτι θεθαίως ποὺ ἀπεχλείετο τότε. Ἡ ΓΓΒ τελικῶς ἀπεδείχθη ἑλληνικοτάτη, συνεπῶς τί γίνεται τώρα μὲ τὴν ΓΓΑ; 1. Στυλιανὸς Αλεξίου, Μινωικὸς Πολιτισμός. Ἑλληνικὸ ̓Αλφάθητο σὲ χρῆσι ἀπὸ τὸν 130 π.Χ. αἱ. Στὰ τέλη τοῦ 19ου αἰῶνος ὁ ̓Ελδετὸς αἰγυπτιολόγος Εἀοιμαγα Νανι]ε ἔκαγε ἀνασκαφὲς στὸ Τὲλ-ἑλ-Γιαχουντιὰ, 30 χλμ. Β.Α. τοῦ Καΐρου, ὅπου ἦταν γνωστὸ ὅτι ὑπῆρχαν «δασιλικὴ πόλις» καὶ ἀνάκτορα τοῦ Ραμσή Γ ́ (1198-1166 π.Χ.). ̓Ανάμεσα στὰ ἄλλα εὑρήματα ἔφερε στὸ φῶς καὶ πλῆθος ἐγχρώμων πλακιδίων, ποὺ διακοσμοῦσαν τοὺς τοίχους. Μπροστὰ ἔχουν παραστάσεις, τὴν ἐπίσημη σφραγίδα μὲ τὸ ὄνομα (καρτοὺς) τοῦ Ραμοῆ Γ ́, ἐνῶ στὴν πίσω ὄψη τους γράμματα, τὰ ὁποῖα εἴτε εἶναι τὰ ἀρχικὰ τῶν τεχνιτῶν-καλλιτεχνῶν εἴτε ἔδειχναν τὴν θέσι τοῦ κάθε πλακιδίου. Τὸ ἐκπληκτικὸ εἶναι, ὅτι πρόκειται γιὰ γράμματα τοῦ κλασσικοῦ ἑλληνικοῦ φωνητικοῦ ἀλφαθήτου, ὅπως διαπίστωσε ὁ εἰδικὸς τῆς ἀρχαίας ἀνατολικῆς τέχνης ΤΗ. Ι,εννίς, ποὺ τὰ ἐξέτασε(«ΤεΙ-εΙ-ΥαΠμοιιάεῇ», στὸ «ΊΤγαΗδαΕΙΙΟΗΣ οἱ με δοοἱείγ οἱ Βιδιϊςαὶ ΑγΟΠαΘΙΟΡΥ», ΜΠ 19δ1, σ. 182). Οπότε προέκυψε τὸ ἐρώτημα: ̓Ελληνικὰ γράμματα κατὰ τὸν 12ο π.Χ. αἰῶνα, ὅταν κατὰ τὴν συμδατικἡ ἱστορία τὸ ἑλληνικὸ ἀλφάδητο προέκυψε ἀπὸ τὸ φοινικικὸ τέσσερις ἢ πέντε αἰῶνες ἀργότερα; ---α--