«ΦΟΙΤΗΤΗΣ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑΣ» Ὃ Ἑλληνικὸς χαρακτηρ τῆς Γραμμικῆς Α Ἡ μινωιχὴ ἀρχαιολογία ἔχει, ἀκόμη καὶ στὶς ἡμέρες µας, ἕνα σοδαρὸ πρόόληµα νὰ ἀντιπαλαίση. Ἐνῶ δηλαδὴ πολλὲς πτυχὲς τῆς ἀρχαίας κρητικῆς ζωῆς ἔχουν χαταστεῖ γνωστὲς καὶ ἄλλες διασα- φητές, ἡ σημαντικωτέρα πιθανὸν πλευρὰ τῆς κρητικῆς προθληματικῆς, ἡ γλῶσσα, παραμένει ἀκό- µη ἀδιευκρίνιστος. Τὸ ἀνὰ χεῖρας πόνηµα, τὸ ὁποῖο ἀποτελεῖ µία πρώτη συνοπτικἡ ἀλλὰ οὐσιαστικὴ θεώρηση τοῦ θέματος τῆς Γραμμικῆς Γραφῆς Α, δὲν φιλοδοξεῖ νὰ ἐπιθάλη μία ἀποκλειστικὴ ἀλή- θεια! ἁπλῶς καταθέτει διὰ στοιχείων -- τρόπος ποὺ εἶναι καὶ ὁ μόνος ἐπιστημονικῶς ὀρθὸς - µία ἵστο- ριχἠ-γλωσσολογικῆ ἄποψι. Ἡ Γραμμικὴ Γραφὴ Α (στὸ ἑξῆς ΓΓΑ) ὁριοθετεῖται χρονολογικῶς διὰ τῆς περιόδου 1700-1450 π.Χ. καὶ ἀποτελεῖ ἐξέλιξι τῆς προγενεστέρας ερογλυφικῆς, ἡ ὁποία κατὰ τοὺς εἰδικοὺς εἶναι ἄσχε- τος μὲ τὴν αἰγυπτιαχὴ γραφή!, Τὸ πρόόληµα ἀποδόσεως καὶ ἑρμηνείας τῆς ΓΓΑ ἀπησχόλει διεξο- διχῶς -- καὶ συνεχίζει θεθαίως νὰ ἀπασχολῆ - τοὺς εἰδικοὺς τοῦ Μινωικοῦ Πολιτισμοῦ. Ἐξεφρά- σθηκαν ἀρχετὲς ἐνδιαφέρουσες ὑποθέσεις γιὰ τὸ ἂν ἡ ΓΓΑ ἀπηχεῖ τὴν ἑλληνικὴ ἢ κάποια ἄλλη ἰα- πετικὴ (ὁ ὅρος ἀντὶ τοῦ «ἰνδοευρωπαϊκῆ») γλῶσσα, τὴν σημιτική, τὴν χεττιτικὴ ἢ ἄλλες µικρασια- τικὲς διαλέκτους. Ἡ ἀποκρυπτογράφησι τῆς ΓΓΒ ὑπὸ τῶν Μιχαὴλ Βέντρις καὶ Τζὼν Τσάντουηκ ἐν ἔτει 1952 πυρο- δότησε τὸ ἀρχαιολογικὸ κατεστημένο, ἐπεχτείνοντας τὴν ἑλληνικὴ ἱστορία κατὰ ἑκατοντάδες χρό- νους. Εἶναι ἀξιοσημείωτον, πὠς ἕνα ἀπὸ τὰ ἐπιχειρήματα ὅσων ἀντετίθεντο στὶς ἀνακαλύψεις τῶν δύο ἐρευνητῶν ήταν, πὼς ἡ ΓΓΒ δὲν θὰ ἐδύνατο νὰ εἶναι ἑλληνική, διότι τότε ὑποχρεωτικῶς τὸ ἴδιο θὰ ἴσχυε καὶ γιὰ τὴν ΓΓΑ, κάτι θεθαίως ποὺ ἀπεχλείετο τότε. Ἡ ΓΓΒ τελικῶς ἀπεδείχθη ἑλληνικο- τάτη, συνεπῶς τί γίνεται τώρα μὲ τὴν ΓΓΑ; 1. Στυλιανὸς Αλεξίου, Μινωικὸς Πολιτισμός. Ἑλληνικὸ ᾽Αλϕάθητο σὲ χρῆσι ἀπὸ τὸν 130 π.Χ. αἱ. Στὰ τέλη τοῦ 19ου αἰῶνος ὁ ᾿Ελδετὸς αἰγυπτιολόγος Εἀοιμαγα Νανι]ε ἔκα- γε ἀνασκαφὲς στὸ Τὲλ-ἑλ-Γιαχουντιὰ, 30 χλμ. Β.Α. τοῦ Καΐρου, ὅπου ἦταν γνωστὸ ὅτι ὑπῆρχαν «δασιλικὴ πόλις» καὶ ἀνάκτορα τοῦ Ραμσή Γ΄ (1198-1166 π.Χ.). ᾿Ανάμεσα στὰ ἄλλα εὑρήματα ἔφερε στὸ φῶς καὶ πλῆθος ἐγχρώμων πλακιδίων, ποὺ διακοσμοῦσαν τοὺς τοίχους. Μπροστὰ ἔχουν παραστάσεις, τὴν ἐπίσημη σφραγίδα μὲ τὸ ὄνομα (καρτοὺς) τοῦ Ραμοῆ Γ΄, ἐνῶ στὴν πίσω ὄψη τους γράμματα, τὰ ὁποῖα εἴτε εἶναι τὰ ἀρχικὰ τῶν τεχνιτῶν-καλλιτεχνῶν εἴτε ἔδειχναν τὴν θέσι τοῦ κάθε πλακιδίου. Τὸ ἐκπληκτικὸ εἶναι, ὅτι πρόκει- ται γιὰ γράμματα τοῦ κλασσικοῦ ἑλληνικοῦ φωνητικοῦ ἀλφαθήτου, ὅπως δια- πίστωσε ὁ εἰδικὸς τῆς ἀρχαίας ἀνατολικῆς τέχνης ΤΗ. Ι,εννίς, ποὺ τὰ ἐξέτα- σε(«ΤεΙ-εΙ-ΥαΠμοιιάεῇ», στὸ «ΊΤγαΗδαΕΙΙΟΗΣ οἱ με δοοἱείγ οἱ Βιδιϊςαὶ ΑγΟΠαΘΙΟΡΥ», ΜΠ 19δ1, σ. 182). Οπότε προέκυψε τὸ ἐρώτημα: ᾿Ελληνικὰ γράμματα κατὰ τὸν 12ο π.Χ. αἰῶνα, ὅταν κατὰ τὴν συμδατικἡ ἱστορία τὸ ἑλληνικὸ ἀλφάδητο προέκυψε ἀπὸ τὸ φοινικικὸ τέσσερις ἢ πέντε αἰῶνες ἀργότερα; ---α--