ΕΛΛΟΓΑ ΚΑΙ ΜΑΝΤΙΚΑ Τὰ μηδενικἁ τῶν ὀργανώσεων Οἱ ἄνθρωποι ποὺ ὑποφέρουν ἀπ’ τὸ αἴσθημα τῆς ἀναξιότητας καὶ τῆς ἄποτυχίας, μισοῦν τὸν κόσμο, ἐπειδὴ τὸν θεωροῦν ὑπεύθυνο γιὰ τὴν κατάστασή τους καὶ θέλουν νὰ τὸν γκρεμίσουν, μὲ σκοπὸ νὰ φτιάξουν κάποιο «ἄλλο», τὸν ὁποῖο δὲν γνωρίζουν ἀσφαλῶς. Μέσα στοὺς κόλπους τοῦ ὑπαρκτοῦ κόσμου δὲν θλέπουν κανένα σκοπό, καμμιὰ ἀξία ἢ ἀρετὴ καὶ προπαντὸς καμμιὰ προοπτικἡ ἐπιτυχίας. Η σκέψη τους εἶναι σταθερὰ προσανατολισμένη στὴν καταστροφὴ καὶ στὴν «ἀλλαγὴ» τοῦ κοινωνικοῦ καὶ πολιτιστικοῦ γίγνεσθαι. Οἱ ἔμμονες ἰδέες, οἱ φαντασιώσεις, οἱ φοδίες καὶ οἱ ἐλπίδες τῶν νοσηρῶν αὐτῶν πλασμάτων συσσωρεύονται μεταξὺ τῶν αἰσθητικῶν ὀργάνων καὶ τοῦ ἐγκεφάΛου τους ἔτσι, ὥστε δημιουργεῖται ἕνα ἀδιαπέραστο τεῖχος μεταξὺ τοῦ ἐγώ τους καὶ τοῦ ἐξωτερικοῦ κόσμου. «Κακοὶ μάρτυρες ἀνθρώποισι ὀφθαλμοὶ καὶ ὦτα δαρόδάρους ψυχὰς ἐχόντων», παρατηρεῖ ὁ .Ηράκλειτος κι ἔχει ἀπόλυτο δίκιο. Πράγματι οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ δλέπουν ὅ,τι φαντάζονται καὶ ἀκοῦν αὐτὰ ποὺ ἐπιθυμοῦνε. Δὲν ὑπάρχει γι’ αὐτοὺς καμμιὰ ἀντικειμενικὴ πραγματικότητα, καμμιὰ ἱστορία καὶ καμμιὰ ἀποδεικτικὴ μέθοδος. Πιστοὶ στὶς φαντασιώσεις τους καὶ κυριαρχημένοι ἀπ’ τὶς ἀνεξέλεγκτες θελήσεις καὶ σκοποθεσίες τους, ζοῦν στὸ δικό τους «κόσμο», πού ̓ναι κομμένος καὶ ραμμένος στὰ μέτρα τους καὶ θεδαίως δὲν τοὺς πικραίνει. Αὐτὰ στὸ ἱστορικὸ καὶ κοινωνικὸ ἐπίπεδο. Σὲ ἀτομικὸ ἐπίπεδο οἱ ἀποτυχημένοι τῆς ζωῆς, ἂν καὶ οἱ ἴδιοι ἀνάξιοι καὶ ἀδύναμοι, ἐπιθυμοῦν μὲ πάθος τὴν δύναμη καὶ διψοῦν γιὰ τὴν ἐξ-ουσία, ποὺ ἀναζητοῦν μέσα στοὺς κόλπους κάποιας ὀργάνωσης ἢ κλίκας. Η προσχώρη σή τους στὶς ὀργανώσεις γίνεται μηχανικὰ καὶ αὐθόρμητα. Μοναδικὸ κίνητρό τους εἶναι ἡ ἀλλαγὴ τοῦ κόσμου καὶ ἡ ἐξουδετέρωση τῶν ἰσχυρῶν καὶ ἐπιτυχημένων, οἱ ὁποῖοι σὰν τροχοπέδες ἐμποδίζουν τὸ κατρακύλημά τους καὶ τὴν παρακμή. "Όντας ὀργανωμένοι, δέκα θλάκες ἐξουδετερώνουν ἕνα εὐφυῆ, δέκα ἀνίκανοι καταστρέφουν ἕνα δημιουργικὸ καὶ δέκα ἀσθενεῖς καταδάλλουν ἕνα ἰσχυρό. Ἢ μεγάλη δεξαμενὴ τῶν πάσης φύσεως ἀπογοητευμένων καὶ ἀπελπισμένων τροφοδοτεῖ ὅλες τὶς ὀργανώσεις καὶ κλίκες κι ὅλα τὰ πολιτικὰ καὶ θρη σκευτικὰ κινήματα, ποὺ ἐπαγγέλλονται τὴν «ἀλλαγὴ» τοῦ κόσμου καὶ τὴν δημιουργία τῶν ἐπίγειων ἢ ἐπουράνιων παραδείσων. Μέσα στοὺς κόλπους τῆς ὀργάνωσης οἱ ἀποτυχημένοι ἀνακαλύπτουν κάποιο σκοπὸ στὴ ζωή τους, ἐνῶ παράλληλα ἀπαλλάσσονται ἀπ’ τὸ θάρος τῆς ἀτομικότητάς τους, μεταδαλλόμενοι σὲ ἀνώνυμα μέλη ἢ σὲ κλωστὲς χαλιοῦ, ποὺ κανεὶς δὲν τὶς διακρίνει, ἐνῶ αὐτὲς ὑπάρχουνε. Μιὰ ὁποιαδήποτε ὀργάνωση τόσες πιθανότητες ἐπιτυχίας ἔχει, ὅσο περισσότερο παράλογα, συγκεχυμένα καὶ ἀκατανόητα ἢ ἀνόητα εἶναι τὰ δόγματά της. Στὴν περίπτωση ποὺ τὸ δόγμα τῆς ὀργάνωσης εἶναι ἁπλό, λογικοφανὲς ἢ εὐκολονόητο καὶ πραγματοποιήσιμο, οἱ ὀπαδοὶ ἐγκαταλείπουν τὴν ὀργάνωση ἢ φροντίζουν νὰ τὸ κάνουν σύνθετο καὶ δυσνόητο, ντύνοντάς το μὲ δαρυσήμαντες λέξεις καὶ μὲ σύμόολα μυστικῶν σκοπῶν ἢ μηνυμάτων ὥστε νὰ πάρη μεγαλοπρέπεια. Οἱ πιστοὶ «φιλοῦν τὸ ἐξαπατᾶσθαι» καὶ ἐπιζητοῦν τὴν φυγὴ ἀπ ̓ τὴν λογικὴ καὶ τὴν πραγματικότητα, ἐπιθυμοῦν δὲ μὲ πάθος τὴν μετατόπιση τοῦ κέντρου δάρους τῆς ζωῆς στὸ μηδέν, ὥστε ἐξωτερικὸς καὶ ἐσωτερικὸς κόσμος νὰ ταυτίζωνται. “Η ὀργάνωση λοιπόν, γιὰ νά ̓ χη μέλλον, ὀφείλει ν ̓ ἀπομακρύνη