Ἡ ἐλευδερία στήν Ιδεολογία του Νεώτερου λώδης, τόσο ἀντινομική, ὥστε, ἀπὸ καθαρὰ πολιτικὴ ἄποψη, «Ἑλλάδα» καὶ «ἐλευθερία» στὴν πραγματικότητα νὰ μὴν ὑπάρχουν σήμερα, παρὰ μόνον, ἴσως, σὰν ἀξιοθρήνητα κακέκτυπα τῶν πρωτογενῶν κλασσικῶν ἐννοιῶν. Ἑλληνισμου τὴν ψυχὴ, στὸ πνεῦμα τοῦ Σολωμοῦ -- γράφει σύγχρονος ἱστορικὸς --οἱ δύο ἔννοιες («ἐλευθερία» καὶ «Ἑλλάδα») φτάνουν νὰ ἐπικαλυφθοῦν ἐντελῶς». (1) "Όμως, στὴ Νεώτερη Ἑλλάδα, καὶ ἡ πρώτη ἔννοια, σὰν ἡ ὑψηλότερη καὶ ἑλληνικώτερη ἰδέα καὶ πράξη τῆς κλασσικῆς ἐποχῆς, καὶ ἡ δεύτερη ἔννοια, σὰν ἰδεολογικὴ ἀξία ἢ ἰστορικὸ μέγεθος, πῆραν ἤδη πολὺ πρὸ τοῦ Εἰκοσιένα διάφορα, συχνὰ ἀντιφατικά, Περιεχόμενα. ὋΟ διαφορισμὸς αὐτός, ἡ σύγχυση θὰ λέγαμε, παρατείνδται μέχρι σήμερα, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ μὴν ὑπάρχη στὴν ἱστορία των συνειδήσεων τοῦ νεώτερου καὶ σύγχρονου Ἑλληνισμοῦ κεντρικὸς ἀξιολογικὸς καὶ ἰδεολογικὸς πυρήνας. «Ἑλλάδα» καὶ «ἐλευθερία» ἔγιναν ἀπειροπρόσωπες θιές, διαστρεθλώσεις, ἀχνὰ φαντάσματα περιπλανώμενα, παραπαίοντα στὸν ἰδεολογικὀ χῶρο. Στὸ κρατικὀ -- πρακτικὸ ἐπίπεδο ἡ πληθὺς τῶν ἀντιλήψεων ποὺ ἐπικράτησαν καὶ ἐπικρατοῦν γύρω ἀπὸ τοὺς δύο αὐτοὺς κεντρικοὺς ἄξονες τῆς Ἑλληνικῆς Συνειδήσεως εἶναι τόσο ἀσχημάτιστη, τόσο νεφε- Δύο τάσεις τῆς ἰδεολογίας τοῦ νεώτερου ̓Ελληνισμοῦ, ἡ ἰουδαιοχριστιανικὴ καὶ ἡ εὐρωπαΐϊζουσα, παρουσιάσθηκαν ἀντιμέτωπες πολλὰ χρόνια πρὸ τοῦ Εἰκοσιένα -- ἡ ἀρχὴ τῆς συγκρούὐσεώς τους, ἴσως, πρέπει νὰ ἀναχθῆ στὰ τελευταῖα χρόνια τοῦ Βιμζαντίου. Λίγο πρὶν ἀπὸ τὸν ̓Αγῶνα οἱ τάσεις αὐτές -- λὲς καὶ προ- ΔΗΜ. 1. ΔΑΜΠΡΟΥ αισθάνονται τὴν καινούργια ἱστορικὴ φάση τοῦ Ἑλληνισμοῦ καὶ διεκδικοῦν σπασμωδικὰ ἡ κάθε μιὰ τὴν πνευματικ κυριαρχία γιὰ τὸν ἑαυτό της -ξεσπαθώνουν καὶ ἀναμετρῶνται, δοκιμάζοντας νὰ καθορίσουν τὰ πρωταρχικά τους πνευματικὰ καὶ πολιτικὰ μοτίδα, χωρὶς πάντως νὰ ἕρΧωνται σὲ ἀνοιχτὴ ρήξη μεταξύ τους. Ὅ δυναμικώτερος, τότε, ἐκπρόσωπος τῆς πρώτης, ὁ πατριάρχης Ἱεροσολύμων Ανθιμος, τυπώνει τὸ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους», τοῦ ̓Εκδοτικὴ (1) Κωνσταντῖνος Δημαράς, εἰς «Ἱστορία ̓Αθηνῶν, τόμ. ΙΓ’, σελ. 458,