Μπροοστὰ στὰ «σενάρια» Πῶς ἕνας λαὸς ἀποκτᾶ σιγουριά; ̓Ασφαλῶς ὄχι μὲ στρατευμένα μέσα ἐνημερώσεως, ξενομανῆ κλῆρο ἢ «σωτῆρες» ταξικοὺς κομματάρχες. Αὐτοὶ τοῦ δημιουργοῦν ψυχοπνευματικὰ συμπλέγματα. Μηνύματα ὅπως «ἔχασες τὸ τραῖνο», «δοῦλος τοῦ Θεοῦ» (καὶ τῶν ἀντιπροσώπων του) καὶ «κινδυνεύουμε ἀπὸ παντοῦ» ἐξαντλοῦν ψυχικὰ τὸν λαό, πλούσιο ἢ πτωχό, τὸν ἀποθαρρύνουν, τὸν ἀπομονώνουν ἀπ ̓ τὰ κοινὰ καὶ τὸν καθιστοῦν ἀδιάφορο, ὥριμο πρὸς ἐκμετάλλευσιν. Κάθε προσπάθεια φατριασμοῦ ἀπὸ τοὺς ξενομανεῖς προσηλυτιστὲς ὁδηγεῖ στὸν περιττὸ δανεισμὸ καὶ τὴν ἐξάρτηση, ποὺ φέρνει τὴ σύγχυση. Εἶναι ἡ ἐπιτυχία τοῦ πλήρους ἀποπροσανατολισμοῦ ἀπὸ τὴ σκληρὴ πραγματικότητα. Τὸ ἀποτέλεσμα τὸ θλέπουμε στὴ συμπεριφορὰ τῆς Ρωμιοσύνης καὶ τοῦ κράτους της. Ἢ Ρωμιοσύνη ἔχει πέσει σὲ κοινωνικὸ ἐπίπεδο τέτοιο, ὅπου «τὰ μπούτια ἔχουν θεοποιηθεῖ» καὶ στὸ δωμό τους θυσιάζει τὴ ζωή της (μπούτια ζώων Ξ φαγητό, μπούτια γυναικῶν/άἀνδρῶν - σὲξ καὶ μπούτια ποδοσφαιριστῶν -- συζήτηση νὰ γίνεται) -- παραισθησιογόνες συνθήκες ζωῆς, ποὺ καταλήγουν στήν ἀποκτήνωση. ̓ Αντίθετα ὁ ἑλληνικὸς λαὸς θ ̓ ἀποκτοῦσεσιγουριά, ἂν τοῦ μιλοῦσαν μὲ εἰλικρίνεια γιὰ τὴν δική του καταγωγὴ καὶ ἱστορία, τὸν δικό του θεό, τοῦ χάραζαν σαφῆ πορεία πλεύσεως καὶ τὸν ἐκπαίδευαν ν ̓ ἀποφεύγη τοὺς σκοπέλους. Γιατὶ ναὶ μὲν ἡ σύγχυση σπρώχνει στήν ἐθνικὴ αὐτοχτονία, ἀλλὰ ἡ θεραπεία μιᾶς τέτοιας καταστάσεως ----.»»». ]1αἱοία Α πρ]οσςαχοπίσα Σὲ κάποια ἱστορικὴ πόλη, ὃὅπως καὶ σὲ πολλὲς ἄλλες ἄσχετα μὲ τὸν ἱστορικό τους χαρακτῆρα, θὰ συναντήσουμε τὰ δράδυα τὴν «ἡγέτιδα τάξη». νὰ ἔχει συστήσει μιὰ «φιλοσοφικὴ» -ὅπως τὴν ἀποκαλοῦν τὰ μέλη τής- λέσχη, ὅπου ἄνδρες, ποὺ στὴν πρωινή τους μορφὴ κυνηγοῦν τὴν δικαίωσή τους μέσα ἀπὸ τὴν συσσώρευση χρήματος, ὕλης καὶ δύναμης, συρρέουν μὲ ἀπόλυτη μυστικότητα, γιὰ νὰ «στοχαστοῦν». Σκιές, ποὺ τρυπώνουν σὲ παραδοσιακὰ κτήρια ἢ ποὺ συναντιῶνται ἐν εἴδει συνωμοτικῆς ὀργάνωσης Κάθε φορὰ σὲ ἄλλο μέρος, ὅπου γύρω ἀπὸ τὸ στρογγυλὸ μεγάλο τραπέξι τῶν συνεδριάσεων ἀνάδει μόνο χαμηλὸς φωτισμός, προδιαθέτουν τὸ σκηνικὸ γιὰ ἕνα περιθάλλον μυστικισμοῦ χαὶ ὑψηλοῦ στοχασμοῦ. Σὲ ἕνα τέτοιο περιδάλλον ἕνας κοσμήτορας πανεπιστημίου ἀγγλοσαξονικῆς προέλευσης ἀνέλαδε νὰ ἐξηγήσει τὴν ἔννοια τοῦ «ἰδιώτη», ἔχοντας ἐπὶ πλέον. χαὶ τὴν διάθεση. καὶ τὴν τοποθέτηση, ὅτι ὁ «ἰδιωτισμός» εἶναι κάτι ἀρνη τικὸ καὶ ἔχοντας κάνει τὴν γνωστὴ συσχέτιση μὲ τὴν ἀγγλική, ὃ ὅτι ἰ41Οἱ σημαίνει ἠλίθιος. Προὠρη σε ὅμως -ὅπως πίστευε- στὴν ἑρμηνεία τοῦ Πλάτωνα καὶ ἁπλᾶ ἐξήγησε, ὅτι ὸ ἰδιώτης εἰναι αὐτὸς ποὺ δὲν ἔ ἔχει φίλους, ποὺ δὲν ἔἔχει κοινωνικὴ ζωή, δηλαδὴ ὁ ἀκοινώνητος. Γιὰ τὸν ̓Αγγλοσάξονα κοσμήτορα μὲ τὴν «σχηματικὴ ἀντίληψη», ---.»».