Μπροοστὰ στὰ «σενάρια» Πῶς ἕνας λαὸς ἀποκτᾶ σιγουριά; ᾿Ασφαλῶς ὄχι μὲ στρατευµένα µέσα ἐνημερώσεως, ξενομανῆ κλῆρο ἢ «σωτῆρες» ταξικοὺς κομματάρχες. Αὐτοὶ τοῦ δημιουργοῦν ψυχοπνευματικὰ συμπλέγματα. Μηνύματα ὅπως «ἔχασες τὸ τραῖνο», «δοῦλος τοῦ Θεοῦ» (καὶ τῶν ἀντιπροσώπων του) καὶ «κινδυ- νεύουμε ἀπὸ παντοῦ» ἐξαντλοῦν ψυχικὰ τὸν λαό, πλούσιο ἢ πτωχό, τὸν ἀποθαρρύνουν, τὸν ἀπομονώνουν ἀπ᾿ τὰ κοινὰ καὶ τὸν καθιστοῦν ἀδιά- φορο, ὥριμο πρὸς ἐκμετάλλευσιν. Κάθε προσπάθεια φατριασμοῦ ἀπὸ τοὺς ξενομανεῖς προσηλυτιστὲς ὁδηγεῖ στὸν περιττὸ δανεισμὸ καὶ τὴν ἐξάρτη- ση, ποὺ φέρνει τὴ σύγχυση. Εἶναι ἡ ἐπιτυχία τοῦ πλήρους ἀποπροσανα- τολισμοῦ ἀπὸ τὴ σκληρὴ πραγματικότητα. Τὸ ἀποτέλεσμα τὸ θλέπουμε στὴ συμπεριφορὰ τῆς Ρωμιοσύνης καὶ τοῦ κράτους της. Ἢ Ρωμιοσύνη ἔχει πέσει σὲ κοινωνικὸ ἐπίπεδο τέτοιο, ὅπου «τὰ μπού- τια ἔχουν θεοποιηθεῖ» καὶ στὸ δωµό τους θυσιάζει τὴ ζωή της (μπούτια ζώ- ων Ξ φαγητό, μπούτια γυναικῶν/άἀνδρῶν - σὲξ καὶ μπούτια ποδοσφαιρι- στῶν -- συζήτηση νὰ γίνεται) -- παραισθησιογόνες συνθήκες ζωῆς, ποὺ κα- ταλήγουν στήν ἀποκτήνωση.᾽ Αντίθετα ὁ ἑλληνικὸς λαὸς θ᾽ ἀποκτοῦσεσι- γουριά, ἂν τοῦ μιλοῦσαν μὲ εἰλικρίνεια γιὰ τὴν δική του καταγωγὴ καὶ ἱστορία, τὸν δικό του θεό, τοῦ χάραζαν σαφῆ πορεία πλεύσεως καὶ τὸν ἐκπαίδευαν ν᾿ ἀποφεύγη τοὺς σκοπέλους. Γιατὶ ναὶ μὲν ἡ σύγχυση σπρώ- χνει στήν ἐθνικὴ αὐτοχτονία, ἀλλὰ ἡ θεραπεία μιᾶς τέτοιας καταστάσεως ----.»»». ]1αἱοία Α πρ]οσςαχοπίσα Σὲ κάποια ἱστορικὴ πόλη, ὃ ὅπως καὶ σὲ πολλὲς ἄλλες ἄσχετα μὲ τὸν ἱστορικό τους χαρακτῆρα, θὰ συναντήσουμε τὰ δράδυα τὴν «ἡγέτιδα τάξη». νὰ ἔχει συστήσει μιὰ «φιλοσοφικὴ» -ὅπως τὴν ἀποκαλοῦν τὰ μέλη τής- λέσχη, ὅπου ἄνδρες, ποὺ στὴν πρωινή τους μορφὴ κυνηγοῦν τὴν δικαίωσή τους μέσα ἀπὸ τὴν συσσώρευ- ση χρήματος, ὕλης καὶ δύναμης, συρρέουν μὲ ἀπόλυτη μυστικότητα, γιὰ νὰ «στο- χαστοῦν». Σκιές, ποὺ τρυπώνουν σὲ παραδοσιακὰ κτήρια ἢ ποὺ συναντιῶνται ἐν εἴδει συνωμοτικῆς ὀργάνωσης Κάθε φορὰ σὲ ἄλλο µέρος, ὅπου γύρω ἀπὸ τὸ στρογ- γυλὸ μεγάλο τραπέξι τῶν συνεδριάσεων ἀνάδει µόνο χαμηλὸς φωτισμός, προδια- θέτουν τὸ σκηνικὸ γιὰ ἕνα περιθάλλον μυστικισμοῦ χαὶ ὑψηλοῦ στοχασμοῦ. Σὲ ἕνα τέτοιο περιδάλλον ἕνας κοσμήτορας πανεπιστημίου ἀγγλοσαξονικῆς προέλευσης ἀνέλαδε νὰ ἐξηγήσει τὴν ἔννοια τοῦ «ἰδιώτη», ἔχοντας ἐπὶ πλέον. χαὶ τὴν διάθεση. καὶ τὴν τοποθέτηση, ὅτι ὁ «ἰδιωτισμός» εἶναι κάτι ἀρνη τικὸ καὶ ἔχο- ντας κάνει τὴν γνωστὴ συσχέτιση μὲ τὴν ἀγγλική, ὃ ὅτι ἰ41Οἱ σημαίνει ἠλίθιος. Προ- ὠρη σε ὅμως -ὅπως πίστευε- στὴν ἑρμηνεία τοῦ Πλάτωνα καὶ ἁπλᾶ ἐξήγησε, ὅτι ὸ ἰδιώτης εἰναι αὐτὸς ποὺ δὲν ἔ ἔχει φίλους, ποὺ δὲν ἔ ἔχει κοινωνικὴ ζωή, δηλαδὴ ὁ ἀκοινώνητος. Γιὰ τὸν ᾿Αγγλοσάξονα κοσμήτορα μὲ τὴν «σχηματικὴ ἀντίληψη», ---.»».