ΣΕΠ 2026ΕΚΔΟΣΗ ΒΗΤΑ
μιά ἀπόπειρα ἀναζητήσιμης κειμενικῆς ἀποκαταστάσεως τοῦ περιοδικοῦ ΔΑΥΛΟΣ
297 ΤΕΥΧΗ · 23.063 ΣΕΛΙΔΕΣ · 9.618.609 ΛΕΞΕΙΣ · 6.129 ΑΡΘΡΑ · 1.187 ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ
172ΑΠΡΙΛΙΟΣ 1996
Ἄρθρα πού ξεκινοῦν σέ αὐτό τό φύλλο
- Οι "αόρατοι" και οι ουραγοί τους — ΛΑΜΠΡΟΥ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ
Κείμενο φύλλου
Οἱ «ἀόρατοι» καὶ οἱ οὐραγοίτους
Ὃ Χοιστιανισμὸς ὡς θεο-λογία (- λόγος ἢ θεωρία περὶ θεότητος) οὐδέποτε
ἀπήησχόλησε κριτικὰ τὸν «Δαυλὸ» στὰ 15 χρόνια ποὺ κυκλοφορεῖ.
Εἶναι σ ̓ ἐμᾶς σεθαστός, ὅπως κάθε θρήσκευμα: καὶ εἶναι σεδαστὸ τὸ «πιστεύω»
οἱουδήποτε ἀνθρώπου.
ἝΞ κ
Ὅμως ὁ Χριστιανισμός, ὅπως κάθε θρησκεία, ἐκτὸς τοῦ θεολογικοῦ σύγκειται
καὶ ἀπὸ δύο ἀκόμη στοιχεῖα: Τὸ ἱστορικὸ (παράδοση) καὶ ἕνα σύστημα
ἠθικῆς.
Σ ̓ ὅτι ἀφορᾷ τὸ πρῶτο, ὁ Χριστιανισμὸς ὡς θρησκεία τοῦ σημερινοῦ
“Ελληνισμοῦ (Ορθοδοξία) παρουσιάζει δύο γνωρίσματα: 1) Τὴν παντὶ
τρόπῳ ρατσιστικὴ προδολή, ὡραιοποίηση καὶ προτυποποίηση τοῦ ἱστοΟικοῦ
παρελθόντος ἑνὸς ἔθνους, τοῦ 'Εδραϊκοῦ. καὶ 2) τὴν παντὶ τρόπῳ
ρατσιστική μείωση, συκοφάντηση καὶ ἀπόρριψη τοῦ ἱστορικοῦ παρελθόντος
τοῦ ̓Ελληνικοῦ ἔθνους.
ως πρὸς τὴν περὶ ἠθικοῦ ἀνθρώπου ἀντίληψη τῆς ̓Ορθοδοξίας παρατηροῦμε,
ὅτι μεταξὺ τῶν ἀνθρωπίνων προτύπων (ἁγίων) ποὺ προδάλλει,
περιλαμθάνονται ἄτομα ἀπολύτως ἀπαράδεκτα ἀκόμη καὶ ἀπὸ τὴ σκοπιὰ
τῆς τυπικῆς χριστιανικῆς ἠθικῆς, τὰ ὁποῖα μνημονεύονται (στὰ ἴδια τὰ
ἱερὰ διδλία) ὡς διαπράξαντα τὰ εἰδεχθέστερα ἐγκλήματα τοῦ Ποινικοῦ
Κώδικος ἢ τὰ ἀτιμωτικώτερα καὶ γιὰ κοινοὺς ἀνθρώπους ἠθικὰ ἀτοπήματα.
ΠΣ:
Στὰ δύο αὐτὰ μέρη τῆς σημερινῆς θρησκείας τοῦ Ελληνισμοῦ ἐντοπίξεται
ἡ κριτική τοῦ «4αυλοῦ». Καὶ ἀπορρέει ἀπὸ τὴν δαθύτατη πεποίθησή
μας, ὅτι δὲν μποροῦμε νὰ μιλᾶμε γιὰ μιὰ πραγματική ἀναγέννηση τῆς
“Ελλάδος, ποὺ θὰ τῆς ἐξασφαλίση τὴν ἐπιδίωση καὶ τὴν προκοπή τῆς στοὺς
ζοφεροὺς χρόνους ποὺ ζοῦμε - καὶ θὰ ζήσουμε σὲ ἀκόμη πιὸ ἐπικίνδυνη
μορφὴ στὸ ἀμέσως προσεχὲς μέλλον--, ἂν πρῶτ ̓ ἀπ’ ὅλα ἡ θρησκεία τής δὲν
ἀνταποκρίνεται στὶς ἀδήριτες ἀνάγκες τῶν καιρῶν.
απ κ Χ
Ταῦτα εἰς ἀπάντησιν πρὸς κάποιους «ἀοράτους» τοῦ 4ιεθνοῦς ̓Εξουσιασμοῦ
-- οἱ ὁποῖοι, σημειωτέον, «δὲν δίνουν πεντάρα» γιὰ τὴν ̓Ορθοδοξία--,
ποὺ διαστρεθλώνουν τὴν διαυγέστατη κριτική τοῦ «4αυλοῦ» καὶ μᾶς
ἀποδίδουν «σχέδια» καὶ «σκοπούς», ποὺ μόνον ἀπὸ τὸ ἀρχαῖο μῖσος τους
κατὰ τοῦ ̓Ελληνισμοῦ ἐκπηγάζουν' ἀλλὰ καὶ εἰς ἀπάντησιν ὡρισμένων
θλιδερῶν οὐραγῶν τῶν «ἀοράτων», οἱ ὁποῖοι, μολονότι ἐντόπιοι καὶ κατὰ
δήλωσιν «Ελληνες», σέρνονται στὴ λάσπη τῆς συκοφαντίας -- στὴ λάσπη
ποὺ τοὺς τρέφει.
Δ.Ι.Λ.