υ«υ«ὃ«ὃ«ἃὃἃὃ-ουαυἑἵἱυἱύέ «ώ. «Πάνω ἀπὸ τὸ κινούμενο νέφος τῶν λεπιδοπτέρων.,» 'Ο Ὀδυσσέας Ἐλύτης, ὁ σεμνὸς ποιητής, ποὺ ὕμνησε τὴν Ἑλληνικότητα καὶ τίμησε τὴν Ἑλλάδα, ἔφυγε. Ἔσπασε «τὸ περίδλημα τῆς γῆς καὶ τῆς ἐξ-ουσίας» καί, δοηθούμενος ἀπ’ τὰ «τριποδίσματα ὡραίων ἀλόγων», ἀνέθηκε στὸν "Ὄλυμπο, γιὰ νὰ σμίξη μὲ τοὺς Ἕλληνες ἥρωες καὶ σοφούς, ποὺ τόσον ἀγάπησε ἐκ νεότητός του: Τὸν "Όμηρο, τὸν Πίνδαρο καὶ τὴν συμπατριώτισσά του Σαπφώ: τὸν συμπατριώτη του ̓Αλκαῖο, τὸν ̓Αρχίλοχο καὶ τὸν συμπατριώτη του Τέρπανδρο: τὸν Κάλόδο, τὸν Σολωμὸ καὶ τὸν Παπαδιαμάντη. ὋὉ Ἐλύτης, ὁ Ἕλλην ποιητής, ἔφυγε. «Ἐλεύθερος πολιορκημένος» ὧν σ ̓ ὅλη του τὴν ζωή, τόλμησε τὴν ὄντως «Πρωικὴ καὶ πένθιμη» «ἔξοδό» του: ἡρωική, διότι κατέχτησε τὴν ἐλευθερία καὶ τὴν ἀθανασία του; πένθιμη, διότι στερήθηκεν ἡ Ἑλλάδα ἕνα ἀπὸ τὰ «τόσα λίγα» γνήσια τέχνα της, ποὺ ὁλημερὶς προσευχόταν γι ̓ αὐτήν: «Τῆς Δικαιοσύνης ἥλιε νοητὲ καὶ μυρσίνη σὺ δοξαστική μή, παρακαλῶ σας, μὴ λησμονᾶτε τῇ χώρα μου». Ο Ἐλύτης ἔφυγε, ἀφοῦ πέρασε τὴ ζωή του μόνος σχεδόν, ἀπομονωμένος στὴν οἰκία του, ὅπου λίκνιζε χρόγια τώρα τὶς σκέψεις καὶ τὶς ἰδέες του, τὶς ἀξίες καὶ τὰ ὁράματά του. Δὲν ἔνιωσε ὅμως ποτὲ τὴ μοναξιά, ἀφοῦ συντρόφους του εἶχε ἀδιάκοπα τοὺς ̓Αριστοτέλεις καὶ τοὺς Πλάτωνες, τοὺς Ἡραχλείτους χαὶ τοὺς Ἐμπεδοχλεῖς, τοὺς Παρμενίδες καὶ τὸν Ὅμη ρο προπαντός, τὰ ἔπη τοῦ ὁποίου ἀπ ̓ ἔξω ἤξερε: «Τριποδίσματα ὡραίων ἀλόγων θὰ μὲ 6οηθήσουν/ νὰ πῶ τὴν προσευχή μου πρὶν κοιμηθῶ Στὴν ψάθα --ὅπως γεννήθηκα- μὲ λίνες πιτσιλάδες"“Ηλιου στὸ μέτωπο καὶ τὴν ἀρχαία καρδιὼ ποὺ ξέρει ὅλον τὸν "Όμηρο γι’ αὐτὸ ἀντέχει ἀκόμη». "Οντας ἁπλὸς καὶ λιτοδίαιτος ἀντιπαρῆλθε ὅλες τὶς παγίδες τῆς λογοχρατίας, μένοντας σταθερὰ προσανατολισμένος στὴν λατρεία τῆς Ἑλληνίδος ̓Αρετῆς καὶ τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσας; «Τὴ γλῶσσα μοῦ ἔδωσαν ἑλληνική τὸ σπίτι φτωχικὸ στὶς ἀμμουδιὲς τοῦ Ομήρου“ Μονάχη ἔγνοια ἡ γλῶσσα μου/ στὶς ἀμμουδιὲς τοῦ Ομήρου». ὋὉ Ἐλύτης εἶναι ὁ ποιητὴς ποὺ ἔνοιωσε θαθιὰ τὴν ἀλήθεια ποὺ λέγεται Ἑλληνικότητα καὶ ἄγγιξε τὴν ὡραιότητα ποὺ λέγεται Ἑλλάδα. Ἔνοιωσε τὸ μεγαλεῖο καὶ τὴν ἀθωότήτα τῶν Ἑλλήνων, ὅπως ἔνοιωσε χαὶ τὴν ἀθλιότητα τοῦ ἀνθελληνικοῦ Διεθνοῦς Ἔξουσιασμοῦ, ἐναντίον τοῦ ὁποίου χήρυξε ἀσίγαστον πόλεμο. 'Ο ποιητής, μετρώντας τὸ μεσαιωνικὸ χθές, λογαριάζοντας τ ̓ ἄστρα ποὺ πρό τινος φάνηκαν στὸν οὐρανὸ καὶ αὐξάνονται ὁσημέραι, προμαντεύει τὴ Μεγάλη Ἐπανάσταση. ποὺ δὲν θ ̓ ἀργήσει νὰ γίνη: «Σχουριάζουν τὰ σίδερα καὶ τιμωρῶ τὸν αἰῶνα τους, ̓Εγὼ ποὺ δοκίμασα τὶς μυριάδες αἰχμές./ Κι ἀπὸ γιούλια καὶ νάρκισσους τὸ καινούργιο μαχαίρι ἑτοιμάζω, ποὺ ἁρμόζει στοὺς "Ηρωἐς». Ἢ Ἐπανάσταση τοῦ Ἐλύτη θὰ γίνει μὲ τὸν Λόγο καὶ τὸν Διάλογο, μὲ τὸν Ἔλεγχο καὶ τὴν ̓Απόδειξη, μὲ τὸν Νοῦ καὶ τῆν Ἐπιστήμη. Μὲ μιὰ λέξη θὰ γίνη μὲ τὴν Ἑλληνικότητα, τὴν Παγκόσμια Ἑλληνικότητα. Τὰ μαχαίρια τῶν Ἑλλήνων Ἡρώων δὲν θά ̓ναι ἀπὸ σίδερο, ἀλλ ̓ ἀπὸ γιούλια καὶ νάρχισσους, πρᾶγμα ποὺ παναπεῖ ὅτι ὁ Ἑλληνικὸς Παγκόσμιος Πολιτισμὸς θὰ συντρίψη «εἰρηνικὰ» τὴν λογοκρατία καὶ τὴν τεχνοχρατία τοῦ Διεθνοῦς Ἐξουσιασμοῦ. Παναγιώτης Σαράντος Θάνατος καὶ «θάνατος» τοῦ Ἐλύτη Διεθνῶς σὲ ἔπιστη μονικοὺς κύκλους, ποὺ ἀσχολοῦνται μὲ τὴν ἀνάλυση τοῦ λόγου, ἕνα ἀπὸ τὰ πιὸ πολυσυζητη μένα προθλήματα εἶναι αὐτὸ ποὺ μεταφορικὰ ἀποχαλεῖται «θάνατος τοῦ συγγραφέα». Ὁ ἐν λόγῳ «θάνατος» δὲν εἶναι θιολογικός. Προκύπτει ἐξ αἰτίας πολυάριθμων καὶ ἀνεπαίσθητων τὶς περισσότερες φορὲς παρανοήσεων τοῦ ἀληθινοῦ νοή-