ΕΛΛΟΓΑ ΚΑΙ ΜΑΝΤΙΚΑ 5 λ | 5 κ. , Αμερικανικὸ καὶ Εὐρωπαΐκο παρτίδο Ἢ ̓Αγγλία καὶ ἡ Γαλλία, ὡς γνωστόν, ἀφοῦ μετὰ τὶς ἀστικὲς ἐπαναστάσεις ἀπέθησαν μεγάλες ἱμπεριαλιστικὲς Δυνάμεις, ἐπέτυχαν νὰ ἐπιθάλουν στὶς εὐρωπαϊκὲς γῶρες τὸν παρλαμεντισμό, τὸν ὁποῖο ἔντυσαν μάλιστα ἐδῶ μ ̓ἑλληνικὸ μανδύα, δαπτίζοντάς τον «δημοκρατία», τὸ παρλ αμέντο «6ο: υλή», », τὸ κονστιτουσιὸν «σύνταγμα» καὶ τὰ παρτίδα «πολιτικὰ κόμματα». ̓Εξυπακούεται, ὅτι τὸ λογοκρατικὸν αὐτὸ «παράλλαγμα» οὐδεμίαν σχέσιν ἔχει μὲ τὴν ̓Αθηναϊκὴ δημοχρατία, ὅπου οἱ ἄρχοντες δὲν λειτουργοῦσαν ὡς «ἀντιπρόσωποι», ἀλλά, ἀφοῦ ἐξελέγοντο, ὡς γνωστόν, ἄμεσα ἆἀπ’ τοὺς πολίτες, ἐνετέλλοντο νὰ ἐφαρμόσο υν μιὰ συγκεκριμένη πολιτικὴ καὶ νὰ ἐχτελέσουν κάποια συγκεκριμένα ἔργα, γιὰ τὰ ὁποῖα ἔδιδαν ἐπίσης λόγο «ἀντιπροσωπεύουν» τὸν λαό, στοὺς πολίτες μετὰ τὴν λήξη τῆς (σύντομης συνήθως) θητείας τους. Τὰ μέλη τοῦ παρλαμέντου «ἀντιπροσωπεύουν» τὸν λαό, ἀλλὰ οὐδέποτε δίδουν λόγο στὸν λαό, γιὰ τὸν ἁπλούστατο λόγο ὅτι δὲν ἐκλένονται ἀπ’ τὸ λαό, ὁ ὁποῖος καλεῖται ἀνὰ τετραετίαν νὰ ἐπικυρώση τὴν ἐκλογή τους, ἡ ὁποία ἐξαρτᾶται ἀπ ̓ τῇ «λίστα» τοῦ κατεστημένου καὶ τῶν ὀργάνων τοῦ ὁιεθνοῦς ἐξ-ουσιασμοῦ. Οὕτως ἐχόντων τῶν πραγμάτων, τὰ μέλη τῶν παρτίδων δὲν ἀναλαμόάνουν καμμιὰν ἀπολύτως δέσμευσιν ἔναντι τῶν ψηφοφόρωντους, τυγχάνουν μάλιστα καὶ «θουλευτικῆς ἀσυλίας», ὥστε ποτὲ νὰ μὴν τιμωροῦνται γιὰ ἀδικήματα, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὰ τυχὸν λάθη καὶ τὶς παραλείψεις, ποὺ θὰ κληθοῦν ἀπ ̓ τοὺς ἀόρατους ἀφέντες τους νὰ διαπράξουν. Οἱ περιδόητοι «δημοκρατικοὶ θεσμοὶ» -- τὸ σύνταγμα, ὁ πολυκομματισμός, ὁ πλουραλισμὀς χι ἡ πολυφωνία --, ποὺ φαντάζουν γιὰ τοὺς πολλοὺς ὡς ἀσφαλιστικες δικλεῖδες τῶν δικαιωμάτων τῶν λαῶν, δὲν εἶναι παρά μῆ χανισμοί, ποὺ νομιμοποιοῦν τὴν συναλλαγὴ καὶ τὴν διαφθορά, τὴν ἀσυδοσία καὶ τὶς καταχρήσεις, τὴν ἀνηθικότητα καὶ τὴν καταδυνάστευση τῶν λαῶν, λειτουργώντας δίκην ἀντιδάρων ἔτσι, ὥστε τὰ μέλη τῶν «παρτίδων» ν ̓ἀλληλοκατηγοροῦνται καὶ ποτὲ νὰ μὴν ἀποδίδωνται εὐθύνες, ἀφοῦ τὸ ἕνα μέλος ἐξουδετερώνει τὸ ἄλλο καὶ τὸ ἕνα παρτίδο ἐκμηδενίζει τοὺς ἰσχυρισμοὺς καὶ τὰ πατήματα τοῦ δεύτερου, δίδοντας τὴν ἐντύπωσιν «παπατζήδων». Κανεὶς δὲν γνωρίζει, ἂν ἡ ἑκάστοτε κυδέρνηση ἐνήργησε ὀρθὰ ἢ λανθασμένα, ἂν διαχειρίσθηκε ἐπιτυχῶς ἢ ἀνεπιτυχῶς τὰ ἐθνικὰ θέματα, ἀφοῦ ὁ κανόνας λέει, οἱ μὲν νὰ κατηγοροῦν τοὺς δὲ γιὰ προδοσίες, διαφθορά, ὑπερδάσεις καὶ χαταχρήσεις. Ὃ τρόπος αὐτὸς λειτουργίας τῶν παρλαμέντων δὲν εἶναι τυγαῖος, ἀφοῦ ὁ σκοπὸς τῶν μελῶν τῶν παρτίδων, ποὺ κόπτονται γιὰ τὸ καλὸ τῶν λαῶν, φωνασκοῦντες στὰ παρλαμέντα, δὲν εἶναι ἡ ἐλευθερία, τὰ δίκαια καὶ ἡ προκοπὴ τῶν λαῶν ποὺ ἐκπροσωποῦν, ἀλλὰ τὰ ἀκριδῶς ἀντίθετά τους, ποὺ ἐπιτυγχάνονται μὲ τὴν διάσπασιν τοῦ κοινωνικοῦ συνόλου καὶ τὸν κατακερματισμὸ τῶν λαῶν σὲ φανατισμένα ἀλληλοσυγκρουόμενα κι ἀλληλοεξουδετερούμενα κομμάτια, ἀνίκανα νὰ ἐννοήσουν τὰ δίκαιά τους καὶ πολὺ περισσότερο νὰ τὰ διεκδικήσουν. ̓Εμεὶς οἱ Ελληνες ἔχουμε πληρώσει πανάχριδα τὸν παρλαμεντιομὸ καὶ τὸν χομματισμό, τὰ συντάγματα καὶ τὴν πολυφωνία τόσο κατὰ τὴν διάρκεια τῆς Επαναστάσεως ὅσο καὶ κατὰ τὰ 170 περίπου ἔτη «ἐλεύθερου δίου», ἀλληλοσφαζόμενοι κι ἀλληλοκαταστρεφόμενοι, ἐξαιτίας τῆς ὑποδαύλισης τῶν παθῶν ἀπ ̓ τὰ μέλη τῶν παρτίδων, ὥστε νὰ μένουμε σχεδὸν στάσιμοι πολιτικά, ἐπιστημονικά, τεχνολογικά, κοινωνικά, οἰκονομικὰ καὶ χυρίως ἐθνικά. ̓Εμφύλιοι πόλεμοι καὶ πολιτικοὶ δι χαομοί, συνταγματικὲς ἀλλαγὲς καὶ χομματικὲς ἀναμετρή σεις ἔχουν θέσει κατ ̓ἐπανάληψιν σὲ πραγματικοὺς κινδύνους τὸν Ελληνισμό, ὁ ὁποῖος ἀναλίσκεται σὲ ἀνόητες καὶ ἀνούσιες πολιτικὲς διαμάχες, εενῶ τὴν ἴδια στιγμὴ οἱ ἐξ-ουσιαστὲς ἐντείνουν τὸν ἔλεγχο καὶ ἐγκαθιδρύουν τὴν ἐξ-ουσία τους σ ̓ ὅλους τοὺς τομεῖς. Ἢ σύγχρουσις τοῦ διεθνοῦς ἐξ-ουσιασμοῦ μὲ τὶς δυνάμεις τοῦ Ἓθνους ἐκδηλώθηκε ἀμέσως μετὰ τὴν ἔναρξιν τῆς ̓Επαναστάσεως, ὑπῆρξε δὲ μακροχρόνια, σκληρὴ κι ἀδυσώπητη. Οἱ ἐλεύθεροι Ἓλληνες, οἱ ἀρματολοὶ κι οἱ κλέφτες, ποὺ διεξήγαγαν τὸν ̓Αγῶνα, στὸ μυαλό