Ὃ Γιαχόέ, ὁ Οὐμόέρτο Ἔκο καὶ οἱ κοινωνίες Κύριε διευθυντά, Ὃ πολὺς Οὐμδέρτο "Ἔκο, προφανῶς διὰ νὰ «διαφωτίσῃ» ἡμᾶς, περνᾶ τὴν ὄζουσαν θέσιν του εἰς τὸ διθλίον του «Τὸ ὄνομα τοῦ Ρόδου», θέτων εἰς τὸ στόμα τοῦ Γουλιέλμου, πρώην ἱεροεξεταστοῦ, ἀπευθυνομέγου εἰς τὸν δόκιμον μοναχόν ”Α ντξο, τὰ ἑξῆς φαιδρά: « άλλωστε, παιδί μου "Αντζο, ὁ πατέρας τοῦ κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, δηλαδὴ ὁ ὁ θεὸς τοῦ Ἰσραήλ, δὲν εἶναι αὐτὸς ποὺ ἐφώτιξε τοὺς εἰδωλολάτρες, γιὰ νὰ ζοῦν σὲ ὀργανωμένες κοινωνίες;» Τῷ ὄντι ὁποία ἐκλεκτικὴ συγγένεια τοῦ ” Εκο μὲ τὰ σημερινὰ κατὰ τόπους ὁμιλοῦντα μίσθαρνα ὄργανα τοῦ Διεθνοῦς ̓Εξουσιασμοῦ! Πράγματι σήμερον παρατηρεῖται μία ἐκ νέου θρασυτάτη ἐπίθεσις κατὰ παντὸς ̓Ελληνικοῦ, ἰδιαιτέρως δὲ εἰς ὅ,τι ἀφορᾶ τὴν...«εἰδωλολατρικὴν» ̓Αρχαίαν Ελλάδα, τόσον ἐκ μέρους τῶν ἐξουσιαστῶν ὅσον καὶ -πρᾶγμα λυπηρότατον-- ἐκ μέρους τῶν ρωμιοσυνιξόντων ταγῶν μας πάσης φύσεως ἢ φυράματος, οἱ ὁποῖοι μὲ τὴν παραμικρὰν εὐκαιρίαν ἐπιτίθενται ἐναντίον τής ποικιλοτρόπως, ὑπούλως, κυνικῶς, ὅλως ἀνερυθριάστως καὶ ἀναιδῶς. Εἶναι γνωστὸν μόνον εἰς ὀλίγους καὶ ἐπαΐοντας, καθίσταται ὃ ὅμως τοιοῦτο εἰς ὅσους ἤθελον ἀσχολη θῇ μὲ την) ̓Ελληνικὴν ἆἀρχαιότητα, ὅτι αὕτη ἦλθεν ἕως ἡμᾶς τοὺς γεωτέρους οὐχὶ ὡς αὕτη ὑπῆρξεν ἐν τῇ πραγματικότητι, ἀλλ ̓ ἀκρωτηριασμένη, συκοφαντημένη, παραμορφωμένη, ἐν πολλοῖς δὲ διεστρεόλωμένη. ̓Απὸ τοῦ 4ου αἰῶνος τῆς παλαιᾶς χρονολογίας πᾶν ὅ,τι ἐνεθύμιζε τὸ ̓Ελληνικὸν Κάλλος εἰς ὁποιανδήποτε μορφὴν ἢ ἔκφρασίν του μανιωδῶς κατεστράφη. Τὸ γεγονὸς τοῦτο προκαλεῖ ἔκπληξιν κι εὔλογον ἀπορίαν εἰς τοὺς μὴ γνωρίζοντας, καὶ πληθώραν ἄλλων ἀρνητικῶν καὶ δυσαρέστων συναισθημάτων - ἰδιαιτέρως δὲ δαθυτάτην πικρίαν-- εἰς ὅσους γνωρίζουν, οἱ ὁποῖοι διὰ τοῦτο ἀκριθῶς πονοῦν καὶ δικαίως ἀγανακτοῦν. Τὸ πρωτοφανὲς «θρησκευτικὸν» μῖσος, τὸ ὁποῖον ἐξεδηλώθη συνοδευόμενον, ὡς εἰκός, ἀπὸ σωρείαν ἐγκχληματικῶν καὶ παρανοϊκῶν πράξεων κατ’ ἐκείνην τὴν σκοτεινὴν περίοδον -τὸ μῖσος, τοῦ ὁποίου καὶ σήμερον ὑπάρχουν θιασῶται- ἀπολογηταί, ἔνιοι δὲ ἐξ αὐτῶν καθηγη ταί-, δὲν ἔ ἔχει οὐδαμοῦ ὃ ὅμοιόν του εἰς τὴν παγκόσμιον ἱστορίαν. δὲν θὰ ἡἦτο, φρονοῦμεν, ὑπερδολή, ἐ ἐὰν ἰσχυριζόμεθα, ὅτι αἱ καταστροφαἱ αἱ ὁποῖαι ἐγένοντο εἰς τὴν κεντρικὴν καὶ νότιον ̓Αμερικὴν ἐναντίον τῶν ̓Αζτέκων, τῶν Μάγια καὶ τῶν Ἴνκα εἶναι ἥσσονος σημασίας ἔναντι αὐτῶν ποὺ ἐγένοντο εἰς τὴν “Ελλάδα ἀλλὰ καὶ εἰς ἄλλους τόπους, ἔνθα τὸ Ελληνικὸν Πνεῦμα ἦτο τὸ κυρίαρχον͵ ἐπὶ αἰῶνας στοιχεῖον καὶ ἴδιον χαρακτηριστικόν. Τὰ ἐναπομείναντα οὕτω καὶ ὑπάρχοντα συντρίμματα, εἴτε ἀπὸ μόνα των παραπεταμένα εἴτε μέσω τῆς ἐντοιχίσεώς των εἰς «χριστιανικοὺς» ναοὺς καὶ μοναστήρια, ὁμιλοῦν διὰ τὴν ἐπιπεσοῦσαν ̓Ιουδαιοχριστιανικὴν λαίλαπα, ἀποδεικνύοντα τὸ μέγεθος τῆς ἐπελ θούσης καὶ συντελεσθείσης πρωτοφανοῦς χαταστροφῆς. "Όμως ὅ, τι διεσώθη ὁμιλεῖ διὰ τὸ μεγαλεῖον εἰς ποιὸν χαὶ μέγεθος ἑ ἑνὸς ἄφθαστου, ἀξεπέραστου, ἀνεπανάληπτου, χαὶ μοναδικοῦ πολιτισμοῦ. Πολιτισμοῦ, ὅστις εἶναι τὸ δημιούργημα τῆς Ελληνικῆς πόλεως. -ἐξ οὗ καὶ ἡ λέξις πολιτισμός-, ὅπως αὕτη ἤρχισε σχηματιζομένη ἀπὸ τὰ πανάρχαια προομηρικὰ ἔτη χαὶ ἀνεπτύσσετο συνεχῶς, ἀφ’ οὗ ἐν τῷ μεταξὺ εἰχον προηγη θῆ πολλαὶ κοινωνικαὶ διαμάχαι, ταραχαί, ἐπαναστάσεις, ἐνῶ οἱ ἰδεολογικοὶ ἀγῶνες ἀμείωτοι συνεχίζοντο ἀδιαλείπτως καὶ ἐντόνως. ̓Εντὸς τῆς Ελληνικῆς πόλεως ἀνεπτύχθη καὶ διαχοονικῶς ἠνδρώθη τὸ πολίτευμα, ἀριστοκρατικὸν ἢ δημοκρατικόν, ἡ ἑλληνικὴ παιδεία ἔφθασεν εἰς ζηλευτὰ ἐπίπεδα-ὕψη, τὸ ̓Ελληνικὸν Πνεῦμα ζηλοτύπως ἐκορυφώθη, ἐνῶ ἡ ἐμφάνισις ἀτόμων ὑψηλῆς διανοητικότητος πρό, κατὰ καὶ μετὰ τὸν δον αἰῶνα τῆς παλαιᾶς χρονολογίας ἔπαιξε σπουδαιότατον καὶ πρωταγωνιστικὸν ρόλον εἰς ὅ,τι ἀποκαλεῖται ἱ ἱστορικὸν γίγνεσθαι. ̓Ατόμων, ποὺ ὅμοιά των είναι ἀδύνατον νὰ εὕρωμεν εἰς ἄλλους συγ χρόνους καὶ πλης σιοχώρους τῶν Ἑλλήνων λαοὺς κατ’ ἐκείνην τὴν ἱστορικὴν περίοδον, διότι: "Όλοι οἱ λαοὶ τῆς ἀνατολῆς ἄνευ οὐδεμιᾶς ἐξαιρέσεως διεθίουν ὑπὸ τὴν σκιάν, τὸ μαστίγιον καὶ τὴν ἐχμετάλλευσιν τυραννικῶν, ἀπολυταρχικῶν καὶ θεοκρατικῶν καθεστώτων, τρέμοντες καὶ φοδούμενοι τυράννους, δασιλεῖς, «θεοὺς» καὶ ἱερατεῖα. ̓ΑΛλ’ ἐὰν καλοπροαιρέτως ἐδεχόμεθα τὴν ἀνωτέρω ἄποψιν τοῦ Οὐμδέρτο "Εκο, ὅτι δηλαδὴ πολιτικὴ ὀργάνωσις καὶ πολιτισμὸς προέρχονται ἐξ ̓ ἀνατολῶν -- «μια οχ ΟΥΙεΠΙ6», καθὼς λέγουν --, ἐρωτῶμεν: Δὲν διεσώθη οὔτε κὰν ἕνα ὄνομα ἢ ἔργον πολιτικοῦ φιλοσόφου τινός, πολιτικοῦ ἐπιστήμονος, πολιτειολόγου, ἀλλὰ καὶ μη χανικοῦ, γεωμέτρου, ἀρχιτέκτονος, πολεοδόμου, φυσικοῦ, ἰατροῦ, μαθηματικοῦ κ.λπ. (ὅταν ὁ Κ. Γεωργανᾶς εἰς τὸ πολυσήμαντον διθλίον του «Ρίζες ̓Ελευθερίας» παραθέτει - ἐξ ὅσων διεσώθησαν θεθαίως -- ἄνω τῶν 2500 "Ελλήνων καὶ Ελληνίδων ἐπιστημόνων); Ας παύσουν ἐπί τέλους νὰ γίνονται καταγέλαστοι. Διότι, διὰ νὰ ὑπάρξῃ πρόοδος, πολιτισμὸς καὶ πολιτικὴ ὀργάνωσις, ἀπαιτοῦνται;: ἀνήσυχον πνεῦμα, θάρρος, πρωτοθουλία, ἐφευρετικότης, περιέργεια, δύναμις πνευματικὴ καὶ σωματική, ἀλκή, θέλησις, ριψοκίνδυνον, παρόρμήσις καὶ ἄλλα τινά, τὰ ὁποῖα παντελῶς ἀπουσίαξον -- διὰ τοὺς λόγους οἵτινες ἀνεφέρθησαν -- ἀπὸ τοὺς Αἰγυπτίους, Σουμερίους, Χαλδαίους, Βαθυλωνίους καὶ ἄλλους λαοὺς τῆς ἐποχῆς ἐκείνης. Μετὰ τιμῆς Διόδωρος ̓Αθμονεὺς Α ́ Μηχανικὸς ̓Εμπορικοῦ Ναυτικοῦ. -- Εν πλῷ, Καραϊδικὴ