Ὃ Γιαχόέ, ὁ Οὐμόέρτο Ἔκο καὶ οἱ κοινωνίες Κύριε διευθυντά, Ὃ πολὺς Οὐμδέρτο "Ἔκο, προφανῶς διὰ νὰ «διαφωτίσῃ» ἡμᾶς, περνᾶ τὴν ὄζουσαν θέσιν του εἰς τὸ δι- θλίον του «Τὸ ὄνομα τοῦ Ρόδου», θέτων εἰς τὸ στόμα τοῦ Γουλιέλμου, πρώην ἱεροεξεταστοῦ, ἀπευθυνομέ- γου εἰς τὸν δόκιμον μοναχόν ”Α ντξο, τὰ ἑξῆς φαιδρά: « άλλωστε, παιδί μου "Αντζο, ὁ πατέρας τοῦ κυρί- ου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, δηλαδὴ ὁ ὁ θεὸς τοῦ Ἰσραήλ, δὲν εἶναι αὐτὸς ποὺ ἐφώτιξε τοὺς εἰδωλολάτρες, γιὰ νὰ ζοῦν σὲ ὀργανωμένες κοινωνίες;» Τῷ ὄντι ὁποία ἐκλεκτικὴ συγγένεια τοῦ ” Εκο μὲ τὰ σημερινὰ κατὰ τό- πους ὁμιλοῦντα μίσθαρνα ὄργανα τοῦ Διεθνοῦς ᾿Εξουσιασμοῦ! Πράγματι σήμερον παρατηρεῖται µία ἐκ νέου θρασυτάτη ἐπίθεσις κατὰ παντὸς ᾿Ελληνικοῦ, ἰδιαιτέρως δὲ εἰς ὅ,τι ἀφορᾶ τὴν...«εἰδωλολατρικὴν» ᾿Αρχαίαν Ελλάδα, τόσον ἐκ μέρους τῶν ἐξουσιαστῶν ὅσον καὶ -πρᾶγμα λυπηρότατον-- ἐκ μέρους τῶν ρω- μιοσυνιξόντων ταγῶν μας πάσης φύσεως ἢ φυράματος, οἱ ὁποῖοι μὲ τὴν παραμικρὰν εὐκαιρίαν ἐπιτίθενται ἐναντίον τής ποικιλοτρόπως, ὑπούλως, κυνικῶς, ὅλως ἀνερυθριάστως καὶ ἀναιδῶς. Εἶναι γνωστὸν μόνον εἰς ὀλίγους καὶ ἐπαΐοντας, καθίσταται ὃ ὅμως τοιοῦτο εἰς ὅσους ἤθελον ἀσχολη θῇ μὲ την) ᾿Ελληνικὴν ἆ ἀρχαιότητα, ὅτι αὕτη ἦλθεν ἕως ἡμᾶς τοὺς γεωτέρους οὐχὶ ὡς αὕτη ὑπῆρξεν ἐν τῇ πραγ- µατικότητι, ἀλλ᾽ ἀκρωτηριασμένη, συκοφαντηµένη, παραμορφωμένη, ἐν πολλοῖς δὲ διεστρεόλωμένη. ᾿Απὸ τοῦ 4ου αἰῶνος τῆς παλαιᾶς χρονολογίας πᾶν ὅ,τι ἐνεθύμιζε τὸ ᾿Ελληνικὸν Κάλλος εἰς ὁποιανδήποτε µορ- φὴν ἢ ἔκφρασίν του μανιωδῶς κατεστράφη. Τὸ γεγονὸς τοῦτο προκαλεῖ ἔκπληξιν κι εὔλογον ἀπορίαν εἰς τοὺς μὴ γνωρίζοντας, καὶ πληθώραν ἄλλων ἀρνητικῶν καὶ δυσαρέστων συναισθημάτων - ἰδιαιτέρως δὲ δαθυτάτην πικρίαν-- εἰς ὅσους γνωρίζουν, οἱ ὁποῖοι διὰ τοῦτο ἀκριθῶς πονοῦν καὶ δικαίως ἀγανακτοῦν. Τὸ πρωτοφανὲς «θρησκευτικὸν» μῖσος, τὸ ὁποῖον ἐξεδηλώθη συνοδευόμενον, ὡς εἰκός, ἀπὸ σωρείαν ἐγκχλη- ματικῶν καὶ παρανοϊκῶν πράξεων κατ’ ἐκείνην τὴν σκοτεινὴν περίοδον -τὸ μῖσος, τοῦ ὁποίου καὶ σήµε- ρον ὑπάρχουν θιασῶται- ἀπολογηταί, ἔνιοι δὲ ἐξ αὐτῶν καθηγη ταί-, δὲν ἔ ἔχει οὐδαμοῦ ὃ ὅμοιόν του εἰς τὴν παγκόσμιον ἱστορίαν. δὲν θὰ ἡ ἦτο, φρονοῦμεν, ὑπερδολή, ἐ ἐὰν ἰσχυριζόμεθα, ὅτι αἱ καταστροφαἱ αἱ ὁποῖαι ἐγένοντο εἰς τὴν κεντρικὴν καὶ νότιον ᾿Αμερικὴν ἐναντίον τῶν ᾿Αζτέκων, τῶν Μάγια καὶ τῶν Ἴνκα εἶναι ἥσσονος σημασίας ἔναντι αὐτῶν ποὺ ἐγένοντο εἰς τὴν “Ελλάδα ἀλλὰ καὶ εἰς ἄλλους τόπους, ἔνθα τὸ Ελλη- νικὸν Πνεῦμα ἦτο τὸ κυρίαρχον͵ ἐπὶ αἰῶνας στοιχεῖον καὶ ἴδιον χαρακτηριστικόν. Τὰ ἐναπομείναντα οὕτω καὶ ὑπάρχοντα συντρίμματα, εἴτε ἀπὸ μόνα των παραπεταμένα εἴτε μέσω τῆς ἐντοιχίσεώς των εἰς «χριστιανικοὺς» ναοὺς καὶ μοναστήρια, ὁμιλοῦν διὰ τὴν ἐπιπεσοῦσαν ᾿Ιουδαιοχρι- στιανικὴν λαίλαπα, ἀποδεικνύοντα τὸ μέγεθος τῆς ἐπελ θούσης καὶ συντελεσθείσης πρωτοφανοῦς χατα- στροφῆς. "Όμως ὅ, τι διεσώθη ὁμιλεῖ διὰ τὸ μεγαλεῖον εἰς ποιὸν χαὶ μέγεθος ἑ ἑνὸς ἄφθαστου, ἀξεπέραστου, ἀνεπανάληπτου, χαὶ μοναδικοῦ πολιτισμοῦ. Πολιτισμοῦ, ὅστις εἶναι τὸ δημιούργημα τῆς Ελληνικῆς πό- λεως. -ἐξ οὗ καὶ ἡ λέξις πολιτισμός-, ὅπως αὕτη ἤρχισε σχηματιζομένη ἀπὸ τὰ πανάρχαια προομηρικὰ ἔτη χαὶ ἀνεπτύσσετο συνεχῶς, ἀφ’ οὗ ἐν τῷ μεταξὺ εἰχον προηγη θῆ πολλαὶ κοινωνικαὶ διαμάχαι, ταραχαί, ἐπαναστάσεις, ἐνῶ οἱ ἰδεολογικοὶ ἀγῶνες ἀμείωτοι συνεχίζοντο ἀδιαλείπτως καὶ ἐντόνως. ᾿Εντὸς τῆς Ελλη- νικῆς πόλεως ἀνεπτύχθη καὶ διαχοονικῶς ἠνδρώθη τὸ πολίτευμα, ἀριστοκρατικὸν ἢ δηµοκρατικόν, ἡ ἑλλη- νικὴ παιδεία ἔφθασεν εἰς ζηλευτὰ ἐπίπεδα-ὕψη, τὸ ᾿Ελληνικὸν Πνεῦμα ζηλοτύπως ἐκορυφώθη, ἐνῶ ἡ ἐμφάνισις ἀτόμων ὑψηλῆς διανοητικότητος πρό, κατὰ καὶ μετὰ τὸν δον αἰῶνα τῆς παλαιᾶς χρονολογίας ἔπαιξε σπουδαιότατον καὶ πρωταγωνιστικὸν ρόλον εἰς ὅ,τι ἀποκαλεῖται ἱ ἱστορικὸν γίγνεσθαι. ᾽Ατόμων, ποὺ ὅμοιά των είναι ἀδύνατον νὰ εὕρωμεν εἰς ἄλλους συγ χρόνους καὶ πλης σιοχώρους τῶν Ἑλλήνων λαοὺς κατ’ ἐκείνην τὴν ἱστορικὴν περίοδον, διότι: "Όλοι οἱ λαοὶ τῆς ἀνατολῆς ἄνευ οὐδεμιᾶς ἐξαιρέσεως διεθί- ουν ὑπὸ τὴν σκιάν, τὸ μαστίγιον καὶ τὴν ἐχμετάλλευσιν τυραννικῶν, ἀπολυταρχικῶν καὶ θεοκρατικῶν κα- θεστώτων, τρέμοντες καὶ φοδούμενοι τυράννους, δασιλεῖς, «θεοὺς» καὶ ἱερατεῖα. ᾿ΑΛλ’ ἐὰν καλοπροαιρέ- τως ἐδεχόμεθα τὴν ἀνωτέρω ἄποψιν τοῦ Οὐμδέρτο "Εκο, ὅτι δηλαδὴ πολιτικὴ ὀργάνωσις καὶ πολιτισμὸς προέρχονται ἐξ᾿ ἀνατολῶν -- «μια οχ ΟΥΙεΠΙ6», καθὼς λέγουν --, ἐρωτῶμεν: Δὲν διεσώθη οὔτε κὰν ἕνα ὄνο- μα ἢ ἔργον πολιτικοῦ φιλοσόφου τινός, πολιτικοῦ ἐπιστήμονος, πολιτειολόγου, ἀλλὰ καὶ μη χανικοῦ, γεω- μέτρου, ἀρχιτέκτονος, πολεοδόμου, φυσικοῦ, ἰατροῦ, μαθηματικοῦ κ.λπ. (ὅταν ὁ Κ. Γεωργανᾶς εἰς τὸ πο- λυσήμαντον διθλίον του «Ρίζες ᾿Ελευθερίας» παραθέτει - ἐξ ὅσων διεσώθησαν θεθαίως -- ἄνω τῶν 2500 "Ελλήνων καὶ Ελληνίδων ἐπιστημόνων); Ας παύσουν ἐπί τέλους νὰ γίνονται καταγέλαστοι. Διότι, διὰ νὰ ὑπάρξῃ πρόοδος, πολιτισμὸς καὶ πολιτικὴ ὀργάνωσις, ἀπαιτοῦνται;: ἀνήσυχον πνεῦμα, θάρρος, πρωτο- θουλία, ἐφευρετικότης, περιέργεια, δύναμις πνευματικὴ καὶ σωματική, ἀλκή, θέλησις, ριψοκίνδυνον, πα- ρόρμήσις καὶ ἄλλα τινά, τὰ ὁποῖα παντελῶς ἀπουσίαξον -- διὰ τοὺς λόγους οἵτινες ἀνεφέρθησαν -- ἀπὸ τοὺς Αἰγυπτίους, Σουµερίους, Χαλδαίους, Βαθυλωνίους καὶ ἄλλους λαοὺς τῆς ἐποχῆς ἐκείνης. Μετὰ τιμῆς Διόδωρος ᾿Αθμονεὺς Α΄ Μηχανικὸς ᾿Εμπορικοῦ Ναυτικοῦ. -- Εν πλῷ, Καραϊδικὴ