Χ.Χ.ΠΟΥΧΑΝΑ ΑΡΘΑ. Θεοφράστου Χαραμτῆρες Οἱ «Χαρακτῆρες» τοῦ Λεσδίου φιλοσόφου Θεόφραστου, διαδόχου τοῦ ́ ̓ Αριστοτέλους στὴν ἡγεσία τῶν Περιπατητικῶν, στὴ Βασχικὴ γλῶσσα. Μὲ ἕνα ἀκόμη πολύμοχθο καὶ ἀξιέπαινο μεταφραστικὸ ἔργο του πλούτισε πρὶν λίγους μῆνες τὴν Βασκόγλωσση δι6λιογραφία ὁ μεγάλος Βάσκος ἑλληνιστῆς Χουάν Χοσὲ Πουχάνα "Αρθρα, τέως γερουσιαστής, μέλος τῆς «Ἑλληνικῆς Ακαδημίας τῆς Βασκωνίας». Ἡ ἔκδοση εἶναι τοῦ Δημοτικοῦ Ἱδρύματος «Ἐφιάλτης» τῆς πόλης Ψἱιοτία (μ5ιεἴ2, καὶ τὴν προλογίζει ὁ ̓Αλφόνσο Ἰριγκόγεν, ὁ ὁποῖος, ἀναφερόμενος στὸν συγγραφέα τοῦ θιθλίου, γράφει μεταξὺ ἄλλων: «Πρέπει νὰ προσθέσω, ὅτι ὁ Χουὰν Χοσὲ Πουχάνα "Αρθα ἔχει στενὲς σχέσεις μὲ ἀξιόλογους ἀνθρώπους ἀπὸ τὴν ἴδια τὴν Ελλάδα καὶ εἶχε τὴν τιμὴ νὰ ὀνομαστεῖ μέλος σὲ περισσότερα ἀπὸ ἕνα πολιτιστικὰ σωματεῖα, παίρνοντας μέρος σὲ συνέδρια καὶ καταλαμόάνοντας θέσεις τιμῆς. Γνωρίζω ἐπίσης, ὅτι διατηρεῖ ἀρκετὲς σχέσεις μέσω ἀλληλογραφίας, γράφοντας ἐπιστολὲς στὴν Κλασσικὴ ̓ Ελληνική». Αξίζει νὰ προστεθεῖ, ὅτι ὁ Βάσκος ἑλληνιστῆς εἶναι ἀπὸ τοὺς πρωτοπόρους ὑπέρμαχους τῆς ἰδέας τῆς καθιέρωσης τῶν ̓Αρχαίων Ἑλληνικῶν ὡς μόνης ἐπίσημης γλώσσας τῆς Εὐρωπαϊκῆς Κοινότητας. Τὸ 6ιθλίο του «Θεοφράστου Χαρακτῆρες» περιέχει τὸ Ἑλληνικὸ κείμενο, τὴ μετάφραση στὴ Βασκικὴ γλῶσσα καὶ στὴν Καστιλλιανικἡ διάλεκτο τῆς Ἱσπανικῆς, καθὼς καὶ σχετικὴ μὲ τὸ κείμενο εἰκονογράφηση. Ἡ ἄρτια καὶ δαθειὰ γνώση τῆς ἀρχαίας Ἑλληνικῆς φαίνεται ξεκάθαρα μέσα ἀπὸ τὴν πιστὴ στὸ νόημα τοῦ κειμένου καὶ τόσο ζωντανὴ μετάφρασή του στὶς δύο γλῶσσες. Νὰ σημειωθεῖ, ὅτι αὐτὴ εἶναι ἡ πρώτη προσπάθεια με- ̓Αποκωδικοποίηση τοῦ Ἔρωτος ̓Αγάπη ἢ Ἔρως; Δύο τελείως ξένες ἔννοιες. 'Η ἀγάπη ἀπ’ τὴν μία εἶναι τρόπος. ζωῆς, τρόπος φέρεσθαι, εἶναι ἕνας ἀπὸ τοὺς δρόμους, ποὺ δέδαια, ἂν θέλουμε, ἀκολουθοῦμε. Ὃ ἔρως ἀπ’ τὴν ἄλλη, θέλουμε δὲν θέλουμε, ὑπάρχει: καὶ δέδαια ἡ προφανὴς ὕπαρξή του εἶναι τὸ ὅτι ὑπάρχουμε ἐμεῖς οἱ ἴδιοι. ἜἜρως εἶναι ἡ προσωποποίηση τῆς ἕλξης -- σ ̓ ὅλα τὰ ἐπίπεδα -, εἶναι ἡ γενεσιουργὸς αἰτία τῆς ἁρμονίας. Αὐτοὶ ποὺ πρῶτοι τὸν ὕμνησαν -- οἱ Ορφικοί-, τὸν ἔθεσαν κυρίαρχο τῶν ἕλξεων καὶ μάλιστα κλειδοκράτορα τοῦ ἐπουράνιου αἰθέρα, τῆς θάλασσας καὶ τῆς Γῆς, δηλαδὴ κλειδοκράτορα τῶν τριῶν ὑποστάσεων τοῦ ἀνθρώπου. Θὰ προσπαθήσω νὰ παραλληλίσω, νὰ ἀποκωδικοποιήσω καὶ νὰ συνδέσω κάτω ἀπὸ τὸ πρῖσμα τῆς ἀνάλυσης μία-δύο ἔννοιες. Τὸ ̓Ωμέγα γιὰ τοὺς προγόνους μας συμόόλιζε τὸ χωρὶς ὅρια ἢ πέρατα, συμύόλιζε τὸ ἄπειρο καὶ ἐν γένει τὸ ἀνοικτὸ σύμπαν. Κατὰ ̓Αναξίμανδρον εἶναι ἡ ἀρχὴ ὅλων" καὶ αὐτὸ ἔρχεται σὲ ἀντίθεση μὲ τὸν ὁρισμὸ τοῦ Αριστοτέλη («ἀπειρία χώρου», μέσα στὸν ὁποῖο ἐνυπάρχουν τὰ φυσικὰ σώματα, ἀήρ, ὕδωρ). Οἱ Πυθαγόρειοι συνέχισαν νὰ θεωροῦν τὸ ἄπειρο ἢ σὰν χωρικὸ πέρας ἢ τὸ ταύτιζαν μὲ τὴν ἀπουσία τοῦ πέρατος. "Αλλοι, ὅπως ὁ Πλάτων, ἔχουν ἀναφερθεῖ στὴν «ἄπειρη δυάδα» τοῦ ̓Αρι- --»