Χ.Χ.ΠΟΥΧΑΝΑ ΑΡΘΑ. Θεοφράστου Χαραμτῆρες Οἱ «Χαρακτῆρες» τοῦ Λεσδίου φιλοσόφου Θεόφραστου, διαδόχου τοῦ΄᾽ Αριστοτέλους στὴν ἡγεσία τῶν Περιπατητικῶν, στὴ Βασχικὴ γλῶσσα. Μὲ ἕνα ἀκόμη πολύμοχθο καὶ ἀξιέπαινο μεταφραστικὸ ἔργο του πλούτισε πρὶν λίγους μῆνες τὴν Βασκόγλωσση δι- 6λιογραφία ὁ μεγάλος Βάσκος ἑλληνιστῆς Χουάν Χοσὲ Πουχάνα "Αρθρα, τέως γερου- σιαστής, µέλος τῆς «Ἑλληνικῆς Ακαδημίας τῆς Βασκωνίας». Ἡ ἔκδοση εἶναι τοῦ Δη- μοτικοῦ Ἱδρύματος «Ἐφιάλτης» τῆς πόλης Ψἱιοτία (µ5ιεἴ2, καὶ τὴν προλογίζει ὁ ᾿Αλφόν- σο Ἰριγκόγεν, ὁ ὁποῖος, ἀναφερόμενος στὸν συγγραφέα τοῦ θιθλίου, γράφει μεταξὺ ἄλλων: «Πρέπει νὰ προσθέσω, ὅτι ὁ Χουὰν Χοσὲ Πουχάνα "Αρθα ἔχει στενὲς σχέσεις μὲ ἀξιόλογους ἀνθρώπους ἀπὸ τὴν ἴδια τὴν Ελλάδα καὶ εἶχε τὴν τιμὴ νὰ ὀνομαστεῖ µέλος σὲ περισσότερα ἀπὸ ἕνα πολιτιστικὰ σωματεῖα, παίρνοντας µέρος σὲ συνέδρια καὶ κα- ταλαμόάνοντας θέσεις τιμῆς. Γνωρίζω ἐπίσης, ὅτι διατηρεῖ ἀρκετὲς σχέσεις µέσω ἀλλη- λογραφίας, γράφοντας ἐπιστολὲς στὴν Κλασσικὴ ᾿ Ελληνική». Αξίζει νὰ προστεθεῖ, ὅτι ὁ Βάσκος ἑλληνιστῆς εἶναι ἀπὸ τοὺς πρωτοπόρους ὑπέρμαχους τῆς ἰδέας τῆς καθιέρω- σης τῶν ᾿Αρχαίων Ἑλληνικῶν ὡς μόνης ἐπίσημης γλώσσας τῆς Εὐρωπαϊκῆς Κοινότη- τας. Τὸ 6ιθλίο του «Θεοφράστου Χαρακτῆρες» περιέχει τὸ Ἑλληνικὸ κείµενο, τὴ µετά- φραση στὴ Βασκικὴ γλῶσσα καὶ στὴν Καστιλλιανικἡ διάλεκτο τῆς Ἱσπανικῆς, καθὼς καὶ σχετικὴ μὲ τὸ κείµενο εἰκονογράφηση. Ἡ ἄρτια καὶ δαθειὰ γνώση τῆς ἀρχαίας Ἑλλη- νικῆς φαίνεται ξεκάθαρα µέσα ἀπὸ τὴν πιστὴ στὸ νόημα τοῦ κειμένου καὶ τόσο ζωντανὴ μετάφρασή του στὶς δύο γλῶσσες. Νὰ σημειωθεῖ, ὅτι αὐτὴ εἶναι ἡ πρώτη προσπάθεια µε- ᾿Αποκωδικοποίηση τοῦ Ἔρωτος ᾿Αγάπη ἢ Ἔρως; Δύο τελείως ξένες ἔννοιες. 'Η ἀγάπη ἀπ’ τὴν µία εἶναι τρόπος. ζωῆς, τρόπος φέρεσθαι, εἶναι ἕνας ἀπὸ τοὺς δρόµους, ποὺ δέδαια, ἂν θέλουμε, ἀκο- λουθοῦμε. Ὃ ἔρως ἀπ’ τὴν ἄλλη, θέλουμε δὲν θέλουμε, ὑπάρχει: καὶ δέδαια ἡ προ- φανὴς ὕπαρξή του εἶναι τὸ ὅτι ὑπάρχουμε ἐμεῖς οἱ ἴδιοι. ἜἜρως εἶναι ἡ προσωποποίηση τῆς ἕλξης -- σ᾽ ὅλα τὰ ἐπίπεδα -, εἶναι ἡ γενεσι- ουργὸς αἰτία τῆς ἁρμονίας. Αὐτοὶ ποὺ πρῶτοι τὸν ὕμνησαν -- οἱ Ορφικοί-, τὸν ἔθε- σαν κυρίαρχο τῶν ἕλξεων καὶ μάλιστα κλειδοκράτορα τοῦ ἐπουράνιου αἰθέρα, τῆς θάλασσας καὶ τῆς Γῆς, δηλαδὴ κλειδοκράτορα τῶν τριῶν ὑποστάσεων τοῦ ἀνθρώ- που. Θὰ προσπαθήσω νὰ παραλληλίσω, νὰ ἀποκωδικοποιήσω καὶ νὰ συνδέσω κά- τω ἀπὸ τὸ πρῖσμα τῆς ἀνάλυσης µία-δύο ἔννοιες. Τὸ ᾿Ωμέγα γιὰ τοὺς προγόνους µας συμόόλιζε τὸ χωρὶς ὅρια ἢ πέρατα, συµύόλιζε τὸ ἄπειρο καὶ ἐν γένει τὸ ἀνοικτὸ σύμπαν. Κατὰ ᾿Αναξίμανδρον εἶναι ἡ ἀρχὴ ὅλων" καὶ αὐτὸ ἔρχεται σὲ ἀντίθεση μὲ τὸν ὁρισμὸ τοῦ Αριστοτέλη («ἀπειρία χώρου», μέ- σα στὸν ὁποῖο ἐνυπάρχουν τὰ φυσικὰ σώματα, ἀήρ, ὕδωρ). Οἱ Πυθαγόρειοι συνέχι- σαν νὰ θεωροῦν τὸ ἄπειρο ἢ σὰν χωρικὸ πέρας ἢ τὸ ταύτιζαν μὲ τὴν ἀπουσία τοῦ πέρατος. "Αλλοι, ὅπως ὁ Πλάτων, ἔχουν ἀναφερθεῖ στὴν «ἄπειρη δυάδα» τοῦ ᾿Αρι- --»