ΔΑΥΛΟΣ/173. Μάιος 1996 10451 λίγες ἑκατοντάδες Μογγόλοι, ποὺ σὰν προπολέρ, θὰ ἔπρεπε νὰ εἶχαν παρατηρήσει καὶ τὰ μπὸς εἶχαν πρῶτοι εἰσθάλει στὴν Μικρὰ ̓Ασία, ἀρμενοειδῆ χαρακτηριστικἁ τοῦ Ἐτσεθὶτ (τοῦ ὁποίου ἡ μύτη φθάνει στὸ σαγόνι) ἢ τὰ μΟΥΥΟἀλλὰ οἱ δεκάδες χιλιάδες, ποὺ συνέχισαν νὰ εἰσρέουν ἐκεῖ στοὺς ἑπόμενους αἰῶνες ἐπὶ Ὄθωλικὰ τοῦ 'Ὑπουργοῦ ̓Ἐξωτερικῶν Μπαϊκάλ. μανικῆς κυριαρχίας -- ἔτσι ποὺ σήμερα τὸ τουἜν συνόψει θὰ ἤθελα νὰ παρακαλέσω, νὰ ρανικὸ στοιχεῖο νὰ ὑπολογίζεται σὲ 15-2090 τοῦ ἀποφεύγωνται κατὰ τὸ δυνατὸν οἱ κρυπτομαρξιστικὲς ἀπόψεις περὶ τῆς ἀνάγχης συναδελὅλου πληθυσμοῦ (Β. Μπέρναρντ). φώσεως Ἑλλήνων καὶ Τούρκων, οἱ ὁποῖες ἀποΣτὴν «ἐλὶτ» τῆς χώρας δεδαίως κυριαρχοῦσαν ἀνέκαθεν οἱ ἱκανώτεροι ἑλληνογενεῖς, ἀλλὰ τὰ τελοῦν μία ἀκόμη ἔνδειξι τῆς ἐθνικῆς παρακμῆς, ποὺ διέρχεται τελευταίως ἡ χώρα μας. ἤθη ἑνὸς λαοῦ δὲν τὰ διαγράφουν οἱ ὀλίγοι, ἀλλὰ ὁ κύριος πληθυσμιακὸς ὄγκος, ποὺ στὴν Φιλικὰ Δημ. Δημοποῦλος περίπτωσι τῆς Τουρκίας εἶναι ἥκιστα εὐρωλαστήρα 77 παϊκὸς καὶ προκλητικῶς θάρθαρος. "Αν δὲ με171 21 Ν. Σμύρνη ρικοὶ γοητεύθηχκαν ἀπὸ τὴν καλοκαμωμένη ΤσιΣημείωση «Δαυλοῦ»: |. Ὁ συντάκτης τοῦ ἄρθρου, στὸ ὁποῖο ἀναφέ εται ὁ κ. 4.4., δὲν ἰσχυρίσθηκε ὅτι τὸ σύνολο τῶν κατοίκων τῆς τουρκικῆς ἐπικράτειας εἰναι Ελλη γες. ̓Ετόνισε ἁπλῶς τὸ (ἀποκρυπτόμενο χαὶ ἐδῶ καὶ στὴν Αγκυρα ἀλλὰ καὶ στὰ κέντρα τοῦ 4 ιεθνοῦς ̓ Εξουσιασμοῦ γιὰ λόγους δολίας προφανῶς σκοπιμότητας) ἀναμφισδήτητο γεγονός, ὅτι τεράστιες μᾶζες τῶν παναρχαίων Ελλήνων κατοίκων ὁλόκληρης τῆς Μ. ̓Ασίας, τοῦ Πόντου, τῆς ̓Αν. Θράκης χ.λπ. παραμένουν χαὶ σήμερα ἐχεῖ ποὺ ἦσαν πάντοτε, ἀνεξαρτήτως θρησχεύματος ἢ πολιτικῆς ἰθαγένειας. 2. Τὸ πραγματικὸ αὐτὸ γεγονὸς -ποὺ παραδέχεται δεδαίως ὁ κ. 4ημ. 4ημ.- ὑπαγορεύει καὶ μπορεῖ δυνητικἁ νὰ ἀποτελέση τὴν δάση μιᾶς πολιτικῆς ἔνθεν καὶ ἔνθεν τῶν συνόθων. Αὐτὸ ἀποτελεῖ μιὰ αὐτονόητη πολιτική καὶ ἐθνικὴ ἐχτίμηση καὶ δεοντολογία, τὴν ὁποία ὅμως ὃ κ. 4ημ. Δημόπουλος ἀναγορεύει ἀπροσδόκητα σὲ «κρυπτομαρξιστικὴ ἄποψη»(/), προφανῶς ἐλαυνόμενος ἀπὸ παλιοκαιρίτικη κεκτημένη καὶ ἄνευ κινητῆρος πλέον ἀντικομμουνιστικὴ ταχύτητα. 3. Τὸ θέμα τῆς ἐθνικῆς (ἐμεῖς θὰ λέγαμε: ἱστορικῆς) συνειδήσεως τῶν κατοικούντων ἔνθεν καὶ ἔνθεν τῶν ἑλληνοτουρκικῶν συνόρων («Ρωμιῶν» ἢ «Τούρκων») εἶναι ἀκριδῶς τὸ πρόδλημα: ̓Ανάγκη πᾶσα νὰ συνειδητοποιήσουμε οἱ ἑκατέρωθεν τοῦ Αἰγαίου, ποιοὐ πῶς, γιατί διέσπασαν τὸν παμ-μεσογειακὸ ̓Ελληνισμὸ τῆς κλασσικῆς καὶ ἑλληνιστικῆς ἐποχῆς σὲ πολυάριθμους κρατισμούς, ἐθνικισμοὺς καὶ θρησκευτικοὺς δογματισμούς, ποὺ γιὰ χάρη τους οἱ Ελληνες ἀλληλοσφάχτηκαν - καὶ θὰ συνεχίσουν νὰ ἀλληλοσφάζονται, ἂν ἀκολουθοῦν τὴν πολιτικὴ λογικὴ τοῦ κ. Δημόπουλου.Μόνο ἂν γίνη αὐτὸ --ποὺ εἶναι θέμα πολιτικῆς στοὺς τομεῖς τῆς Παιδείας, τῆς Ενημέρωσης καὶ τοῦ Πολιτισμοῦ-, θὰ μπορέσουμε ν ̓ ἀπεμπλακοῦμε ἀπὸ τὸ ἐξοντωτικὸ γιὰ τὸν ̓Ελληνισμὸ παιχνίδι ἢ ἐπιτέλους δὲν θὰ γινώμαστε τὰ ἀσυναίσθητα ὄργανα τῆς πολυαίωνης ἀνθελληνικῆς συνωμοσίας. Καλὴ Καρτάνου: μιὰ Ἑλληνίδα σουλτάνα καὶ «σουλτανομήτωρ» λώτισαν τοὺς κατοίκους, μαζὶ μ ̓ αὐτοὺς κι ὁλό̓ ̓Αγαπητὲ κ. Λάμπρου, Χληρη τὴν οἰκογένεια Καρτάνου, τοὺς φόρτωΣτὸ 171 τεῦχος, τοῦ ἀγαπητοῦ μας «Δ» διάσαν στὰ καράθια καὶ τοὺς ὁδήγησαν στὰ σκλαόασα τὸ πολὺ ὡραῖο ἄρθρο τοῦ κ. Μιχ. Χατζηνικολάου μὲ τίτλο «Ἔνθεν καὶ ἔνθεν τῶν συνόθοπάξαρα τῆς Κωνσταντινούπολης. Ἡ Καλή, ρων», ὅπου ἀναφέρεται ὅ ὅτι ἡ μητέρα τοῦ σουλποὺ ἦταν πολὺ ὡραία καὶ τὸ προσωπάχι της ἄστραφτε ἀπὸ ἐξυπνάδα, τράθηξε τὴν προσοχὴ τάνου Μωάμεθ Β ́ τοῦ Πορθητῆ ἦταν πιθανῶς τῶν προμηθευτῶν τῆς σουλτανικῆς αὐλῆς καὶ Ἑλληνίδα: καὶ θυμήθηκα μιὰ παλαιότερη ἔρευνά μου σχετικὴ μὲ μιά ἄλλη Ἑλληνίδα σουλτάδὲν ἄργησε νὰ θρεθεῖ στὸ χαρέμι τοῦ τότε σουλνα, τὴν Καλὴ Καρτάνου, ἡ ὁποία γεννήθηκε τὸ τάνου Σουλεϊμὰν τοῦ Α ́. 1537 στὸ “χωριὸ ̓Ασουμέτη τῆς Κέρκυρας, τἐ ̓Απὸ τὴ στιγμὴ ἐκείνη ἡ μοίρα ἀρχίζει τὸ μελευταῖα ἀπὸ τὰ τέσσερα τέκνα τοῦ ἀγρότη Νιγάλο τῆς παιχνίδι γιὰ τὴν Καλή. Μέσα στὸ παλάτι καὶ τὴν καλοπέραση αὐξάνει σὲ ὀμορφιὰ χολάου Καρτάνου καὶ τῆς γυναίκας του Βασιλικῆς, τὸ γένος Παπαδοπούλου. καὶ χάρη. Μορφώνεται καὶ ἀποκτᾶ λεπτοὺς κι Τὸ 1537, ὅταν ἡ Καλὴ ἧταν μόλις ἑπτὰ εὐγενικοὺς τρόπους. Γίνεται ἕνα ἀκαταμάχητα ἑλκυστικὸ θηλυκό. Τὴν θλέπει ὁ σουλτανικὸς χρονῶν, μπῆκαν οἱ Τοῦρκοι στὸ χωριό, αἰχμα-