ΔΑΥΛΟΣ/173. Μάιος 1996 10451 λίγες ἑκατοντάδες Μογγόλοι, ποὺ σὰν προπο- μπὸς εἶχαν πρῶτοι εἰσθάλει στὴν Μικρὰ ᾿Ασία, ἀλλὰ οἱ δεκάδες χιλιάδες, ποὺ συνέχισαν νὰ εἰσρέουν ἐκεῖ στοὺς ἑπόμενους αἰῶνες ἐπὶ Ὄθω- μανικῆς κυριαρχίας -- ἔτσι ποὺ σήμερα τὸ του- ρανικὸ στοιχεῖο νὰ ὑπολογίζεται σὲ 15-2090 τοῦ ὅλου πληθυσμοῦ (Β. Μπέρναρντ). Στὴν «ἐλὶτ» τῆς χώρας δεδαίως κυριαρχοῦσαν ἀνέκαθεν οἱ ἱκανώτεροι ἑλληνογενεῖς, ἀλλὰ τὰ ἤθη ἑνὸς λαοῦ δὲν τὰ διαγράφουν οἱ ὀλίγοι, ἀλλὰ ὁ κύριος πληθυσμιακὸς ὄγκος, ποὺ στὴν περίπτωσι τῆς Τουρκίας εἶναι ἥκιστα εὐρω- παϊκὸς καὶ προκλητικῶς θάρθαρος. "Αν δὲ με- ρικοὶ γοητεύθηχκαν ἀπὸ τὴν καλοκαμωμένη Τσι- Σηµείωση «Δαυλοῦ»: λέρ, θὰ ἔπρεπε νὰ εἶχαν παρατηρήσει καὶ τὰ ἀρμενοειδῆ χαρακτηριστικἁ τοῦ Ἐτσεθὶτ (τοῦ ὁποίου ἡ μύτη φθάνει στὸ σαγόνι) ἢ τὰ μΟΥΥΟ- λικὰ τοῦ 'Ὑπουργοῦ ᾿Ἐξωτερικῶν Μπαϊκάλ. Ἔν συνόψει θὰ ἤθελα νὰ παρακαλέσω, νὰ ἀποφεύγωνται κατὰ τὸ δυνατὸν οἱ κρυπτοµαρ- ξιστικὲς ἀπόψεις περὶ τῆς ἀνάγχης συναδελ- φώσεως Ἑλλήνων καὶ Τούρκων, οἱ ὁποῖες ἀπο- τελοῦν μία ἀκόμη ἔνδειξι τῆς ἐθνικῆς παρακ- μῆς, ποὺ διέρχεται τελευταίως ἡ χώρα µας. Φιλικὰ Δημ. Δημοποῦλος λαστήρα 77 171 21 Ν. Σμύρνη |. Ὁ συντάκτης τοῦ ἄρθρου, στὸ ὁποῖο ἀναφέ εται ὁ κ. 4.4., δὲν ἰσχυρίσθηκε ὅτι τὸ σύνολο τῶν κατοίκων τῆς τουρκικῆς ἐπικράτειας εἰναι Ελλη γες. ᾿Ετόνισε ἁπλῶς τὸ (ἀπο- κρυπτόμενο χαὶ ἐδῶ καὶ στὴν Αγκυρα ἀλλὰ καὶ στὰ κέντρα τοῦ 4 ιεθνοῦς᾽ Εξουσιασμοῦ γιὰ λόγους δολίας προφανῶς σκοπιμότητας) ἀναμφισδήτητο γεγονός, ὅτι τεράστιες μᾶζες τῶν παναρχαίων Ελλήνων κατοίκων ὁλόκληρης τῆς Μ. ᾿Ασίας, τοῦ Πόντου, τῆς ᾽Αν. Θράκης χ.λπ. παραμένουν χαὶ σήµερα ἐχεῖ ποὺ ἦσαν πάντοτε, ἀνεξαρτήτως θρη- σχεύµατος ἢ πολιτικῆς ἰθαγένειας. 2. Τὸ πραγματικὸ αὐτὸ γεγονὸς -ποὺ παραδέχεται δεδαίως ὁ κ. 4ημ. 4ημ.- ὑπαγορεύει καὶ μπορεῖ δυνητικἁ νὰ ἀποτελέση τὴν δάση μιᾶς πολιτικῆς ἔνθεν καὶ ἔνθεν τῶν συνό- θων. Αὐτὸ ἀποτελεῖ μιὰ αὐτονόητη πολιτική καὶ ἐθνικὴ ἐχτίμηση καὶ δεοντολογία, τὴν ὁποία ὅμως ὃ κ. 4ημ. Δημόπουλος ἀναγορεύει ἀπροσδόκητα σὲ «κρυπτομαρξιστικὴ ἄπο- ψη»(/), προφανῶς ἐλαυνόμενος ἀπὸ παλιοκαιρίτικη κεκτημένη καὶ ἄνευ κινητῆρος πλέ- ον ἀντικομμουνιστικὴ ταχύτητα. 3. Τὸ θέµα τῆς ἐθνικῆς (ἐμεῖς θὰ λέγαμε: ἱστορικῆς) συνειδήσεως τῶν κατοικούντων ἔνθεν καὶ ἔνθεν τῶν ἑλληνοτουρκικῶν συνόρων («Ρωμιῶν» ἢ «Τούρκων») εἶναι ἀκριδῶς τὸ πρόδληµα: ᾿Ανάγκη πᾶσα νὰ συνειδητοποιήσουµε οἱ ἑκατέρωθεν τοῦ Αἰγαίου, ποι- οὐ πῶς, γιατί διέσπασαν τὸν παμ-μεσογειακὸ ᾿Ελληνισμὸ τῆς κλασσικῆς καὶ ἑλληνιστικῆς ἐποχῆς σὲ πολυάριθµους κρατισμούς, ἐθνικισμοὺς καὶ θρησκευτικοὺς δογματισμούς, ποὺ γιὰ χάρη τους οἱ Ελληνες ἀλληλοσφάχτηκαν - καὶ θὰ συνεχίσουν νὰ ἀλληλοσφάζονται, ἂν ἀκολουθοῦν τὴν πολιτικὴ λογικὴ τοῦ κ. Δημόπουλου.Μόνο ἂν γίνη αὐτὸ --ποὺ εἶναι θέµα πολιτικῆς στοὺς τομεῖς τῆς Παιδείας, τῆς Ενημέρωσης καὶ τοῦ Πολιτισμοῦ-, θὰ µπο- ρέσουμε ν᾿ ἀπεμπλακοῦμε ἀπὸ τὸ ἐξοντωτικὸ γιὰ τὸν ᾿Ελληνισμὸ παιχνίδι ἢ ἐπιτέλους δὲν θὰ γινώµαστε τὰ ἀσυναίσθητα ὄργανα τῆς πολυαίωνης ἀνθελληνικῆς συνωμοσίας. Καλὴ Καρτάνου: μιὰ Ἑλληνίδα σουλτάνα καὶ «σουλτανομήτωρ» ᾿᾽Αγαπητὲ κ. Λάμπρου, Στὸ 171 τεῦχος, τοῦ ἀγαπητοῦ µας «Δ» διά- όασα τὸ πολὺ ὡραῖο ἄρθρο τοῦ κ. Μιχ. Χατζη- νικολάου μὲ τίτλο «Ἔνθεν καὶ ἔνθεν τῶν συνό- ρων», ὅπου ἀναφέρεται ὅ ὅτι ἡ μητέρα τοῦ σουλ- τάνου Μωάμεθ Β΄ τοῦ Πορθητῆ ἦταν πιθανῶς Ἑλληνίδα: καὶ θυμήθηκα μιὰ παλαιότερη ἔρευ- νά µου σχετικὴ μὲ μιά ἄλλη Ἑλληνίδα σουλτά- να, τὴν Καλὴ Καρτάνου, ἡ ὁποία γεννήθηκε τὸ 1537 στὸ “χωριὸ ᾿Ασουμέτη τῆς Κέρκυρας, τε- λευταῖα ἀπὸ τὰ τέσσερα τέκνα τοῦ ἀγρότη Νι- χολάου Καρτάνου καὶ τῆς γυναίκας του Βασι- λικῆς, τὸ γένος Παπαδοπούλου. Τὸ 1537, ὅταν ἡ Καλὴ ἧταν μόλις ἑπτὰ χρονῶν, μπῆκαν οἱ Τοῦρκοι στὸ χωριό, αἰχμα- λώτισαν τοὺς κατοίκους, μαζὶ μ᾽ αὐτοὺς κι ὁλό- Χληρη τὴν οἰκογένεια Καρτάνου, τοὺς φόρτω- σαν στὰ καράθια καὶ τοὺς ὁδήγησαν στὰ σκλα- θοπάξαρα τῆς Κωνσταντινούπολης. Ἡ Καλή, ποὺ ἦταν πολὺ ὡραία καὶ τὸ προσωπάχι της ἄστραφτε ἀπὸ ἐξυπνάδα, τράθηξε τὴν προσοχὴ τῶν προμηθευτῶν τῆς σουλτανικῆς αὐλῆς καὶ δὲν ἄργησε νὰ θρεθεῖ στὸ χαρέμι τοῦ τότε σουλ- τάνου Σουλεϊμὰν τοῦ Α΄. ᾿᾽Απὸ τὴ στιγμὴ ἐκείνη ἡ μοίρα ἀρχίζει τὸ µε- γάλο τῆς παιχνίδι γιὰ τὴν Καλή. Μέσα στὸ πα- λάτι καὶ τὴν καλοπέραση αὐξάνει σὲ ὀμορφιὰ καὶ χάρη. Μορφώνεται καὶ ἀποκτᾶ λεπτοὺς κι εὐγενικοὺς τρόπους. Γίνεται ἕνα ἀκαταμάχητα ἑλκυστικὸ θηλυκό. Τὴν θλέπει ὁ σουλτανικὸς