10455 ΔΑΥΛΟΣ/173,Μάιος1996 ποὺ ἀναφέρουν οἱ Σουμέριοι. ̓Απὸ ἐκεῖ, ἢ καὶ κατερχόμενοι τὸν ̓Ινδό, ἁπλώθηκαν ὄχι μόνον στὴν Πολυνησία, ἀλλὰ καὶ στὶς Φιλιππῖνες καὶ στὴν ̓Ιαπωνία, ὅπου ἀχόμη ὑπάρχουν φυλὲς λευχῶν ( ̓Αἰινού). Ἂν ὁ ἀποικισμὸς τοῦ Εἰρη νικοῦ εἶχε πραγματοποιηθεῖ μόλις κατὰ τὸν Θ ́ π.Χ. αἰῶνα, ἀσφαλῶς θὰ ὑπῆρχαν πολὺ περισσότερα σχετικὰ στοιχεῖα. 6) Ὑποθέτει, ὅτι οἱ Ἕλληνες ἔφθασαν στὸν Εἰρηνικὸ μέσῳ Ν. ̓Αμερικῆς, ἱ ὅπου γύρω στὸ 950 π.Χ. γεννιέται ὁ πολιτισμὸς τῶν Ϊνκα. ̓Ασφαλῶς οἱ Ἕλληνες εἶχαν μεγάλες ἐπαφὲς μὲ τὴν ̓Αμερική, περιλαμόανομένης καὶ τῆς προϊνκαϊκῆς Νοτίου, ἀλλὰ θεωρῶ ὅλως ἀπίθανη αὐτὴν τὴν διαδρομὴ πρὸς τὸν Εἰρηνικὸ διὰ μέσου τῆς ἀδιάδατης ̓Αμαζονίας καὶ τῶν "Ανδεων. Ἐπιπλέον τὸ 050 π.Χ. εἶναι πάρα πολὺ ἀργά, δοθέντος ἑ ὅτι ὁ τελευταῖος Ἕλλην ποὺ ταξίδευσε ἐκεῖ ἦταν ὁ ̓Οδυσσεύς. ̓ Ακολούθησαν οἱ ἀνα- στατώσεις στὸν Ἑλλαδικὸ χῶρο μὲ τὴν παρακμὴ τοῦ μυκηναϊκοῦ πολιτισμοῦ, ὁπότε ἐμφανίσθηκαν οἱ Φοίνικες, οἱ ὁποῖοι ἔκλεισαν τὴν διέλευσι πρὸς τὸν ̓Ατλαντικὸ καὶ οἱ ἐπαφὲς μὲ τὴν ̓Αμερικὴ χάθηκαν. Οἱ Ἕλληνες, πιστεύω, ὅτι ἐξαπλώθηκαν στὸν Εἰρηνικὸ προερχόμενοι ἀπὸ τὸν Ἰνδικὸ καὶ τὶς Ἴνδιες κατὰ τὴν Γ ́ π.Χ. χιλιετία, γεγονὸς ποὺ ἐξηγεῖ καὶ τὴν ἔλλειψι ἱστορικῶν ἀναφορῶν. Τὸ ἐπιχείρημα τοῦ κ. Γιόζεφσον, ὅτι οἱ Ἑλληνικὲς ἐπιδράσεις εἶναι ἐμφανέστερες στὸ Νησι τοῦ Πάσχα καὶ ἄρα ἀπὸ ἐκεῖ πέρασαν πρῶτα οἱ Ἕλληνες, δὲ νομίζω ὅτι πείθει, διότι ἐμφανέστερο καὶ πρωιμότερο δὲν ταυτίζονται, ἴσως μάλιστα νὰ ἰσχύει καὶ τὸ ἀντίθετο. Φιλικότατα Γεώργιος Γεωργαλᾶς εντέλη «Κάρα-μάγια»: Δύο Ἑλληνικὲς λέξεις γιὰ τοὺς ἡγέτες τῶν Μάγια; Κύριε διευθυντά, Ἡ ὑπὸ τὸν τίτλον «Μία ἀπόδοση τοῦ Ελληγικοῦ ̓Αλφαδήτου στὴ γλῶσσα τῶν Μάγια», δηοσιευθεῖσα εἰς τὸν «Δ», τ. 171, ἐπιστολὴ τοῦ ἐγκρίτου ὁμογενοῦς ἐν Αὐστραλίᾳ (Αδελαῖς) καὶ ἐκλεκτοῦ ἀναγνώστου τοῦ περιοδικοῦ κ. Ὁ. Τπιεοάοίαϊς, μᾶς πληροφορεῖ, ὅτι ὁ ̓Αμερικανὸς Βοῦετι Γετογ ΒΙΡΙΕΥ σὲ Μουσεῖο τῆς κώμης ουγ[ετς ΡαΓαά15ε καὶ σὲ συλλογή του ὑπὸ τὴν ὀνομασίαν «Βε[ίονε Ι{ ογ που γράφει: Τίτλος: «Τὸ μυστήριο τοῦ Αλφαδήτου». Κείμενο: «Τὸ Ελληγικὸ ̓ Αλφάδητο εἶναι ἕνα ἐπικὸ ποίημα τῶν Μάγια συνιστάμενο ἀπὸ λέξεις τῶν Κάρα-Μάγια». Παραθέτων δὲ ἐκ τῆς Αγγλικῆς τὴν ἑλληνικὴν μετάφρασιν τοῦ ποιήματος, δικαιολογημένας ἀπορίας διατυπώνει: Πότε παρέλαθαν οἱ Μάγια τὸ Ἑλληνικὸ ̓Αλφφάθητο; Ποῖοι τοὺς τὸ παρέδωκαν; Πῶς (μὲ ποῖα μέσα) ἔφθασαν οἱ Ἕλληγες εἰς τὴν Κ. ̓Αμερικήν; ...κ.λπ. Ἐπιτραπήσωσάν μοι ἐπὶ τούτων τ ̓ ἀκόλουθα: Τὸ ἐπικὸν τοῦτο ποίημα περιγράφει φυσικὸν φαινόμενον (κατακλυσμὸν ἐξ ὄμόρων καὶ τυφῶνα), οὐδόλως παράδοξον διὰ τὴν περιοχὴν (ὡς καὶ νῦν), τὴν ἐμφάνισιν τοῦ ὁποίου μόνον διὰ τῆς ποιήσεως ἠδύναντο νὰ παραδώσουν εἰς τὴν Ἱστορίαν ἐλλείψει γραφῆς. Δὲν εἶναι 6εθαιωμένον ὁ ἀπὸ τὸν Ε.Ι..Κ., ὅτι τὸ ποίημα εἶναι γραπτόν, Εἶναι «κείμενον» τοῦ προφορικοῦ λόγου, καθ ̓ ἃ συμπεραίνω. ̓Αλλὰ αὐτὸ δὲν μειώνει τὴν ἀξίαν του ὡς ἱστορικοῦ καὶ ἀποδειχτικοῦ στοιχείου, ὡς μαρτυρίας καὶ ἰδίᾳ τοῦ στοιχείου ἐκείνου ὅπερ τὴν παρέμδασιν προυκάλεσε αὐτήν, καὶ ἴσως καὶ ὁ ἴδιος ὁ Κ1,Ε. νὰ μὴν ἀπέδωσε τὴν δέουσαν ἀξίαν καὶ σημασίαν εἰς αὐτό. ̓Αναφέρομαι σὲ αὐτὸ τοῦτο τὸ ὄνομα τῆς φυλῆς τῶν «Μάγια» καὶ δὴ εἰς τοὺς «Κάρα-Μάια». Παρακολουθήσατε τὴν αἰτιολόγησιν καὶ ἁπάντησιν στὸ «διατί» θάσει γραμματολογικῆς ἐρεύνης: ̓Απὸ τὴν λ. «μάγγανον» (Ξθέλγητρον) προἔρχεται τὸ ὁ. «μαγγανεύω» (Ξ [μεταξὺ ἄλλων) μαγεύω, γοητεύω, μεταχειρίζομαι πρὸς ἐξιλέωσιν τῶν θεῶν δεισιδαίμονα μέσα). Καὶ τὸ ὁ. «μαγεύω» - θέλγω, εἶμαι μάγος, ἀλλὰ καὶ εἶμαι ἔμπειρος εἰς μαγικὴν σοφίαν. Συνεπῶς: Μάγος Ξ ὁ ἔμπειρος μαγικῆς σοφίας πρὸς ἐξιλέωσιν τῶν θεῶν (τοῦ «θείου»): ἐκ τῆς ἰδίας λ. καὶ τὸ ὁ. «μαγεύω». «Μαγεία» δὲ σημαίνει «θεολογία τῶν Μάγων» (ἀλλὰ καὶ ὡς καὶ νῦν). Καὶ: «Κάρα» (τὸ) καὶ μτγ. ὡς θηλ. ὃν. «ἡ κάρα» - Ξἡ κεφαλή. Κατὰ λογικὴν καὶ γραμματιχὴν ἑρμηνείαν δέ: «Κάρα-Μάγια» -- σοφή, ἔμπειρος μαγικῆς σοφίας κεφαλή. Τοὐτέστιν: σοφός, ἔμπειρος, μαγικὸς νοῦς. Δηλονότι Ξ σοφός, ἔμπειρος, μαγικὸς ἄνθρωπος. Δηλαδὴ Ξ μάγος, θέλγων, μαγεύων, σοφός, οἷον «σοφὸς ἀνθρωπος». Φρονῶ κατ ̓ ἀκολουθίαν, ὅτι σαφὲς καθίσταται ἕ ὅτι οἱ «Κάρα- Μάγια» τῆς φυλῆς «Μάγια» ἦ ήσαν μιὰ «Ἀλειστὴ» ὁμὰς σοφῶν ἀτόμων: ἕνας «κύκλος» σοφῶν: ἕνα ἱερατεῖον συγκεντροῦν τὴν γνῶσιν καὶ σοφίαν καὶ θεολογίαν. Ὡς τὰ ἱερατεῖα τῶν ἑλληνικῶν Μαντείων Δωδώνης, Δελφῶν, ̓Αμφιαράου κ.λπ. Καὶ κατόπιν αὐτῶν εὐλόγως ἀνακύπτει τὸ ἐρώτη μα: Εἶναι «διαθολικὴ» ἢ σύμπτωσις, οἱ σοφοὶ | ἱερεῖς τῆς φυλῆς «Μάγια» νὰ ὀνομάζωνται μὲ λέξεις ἑλληνικῶν φθόγγων ἤτοι. ἑλληνικοῦ λόγου; Εἶναι σύμπτωσις ἡ ταυτότης ἐννοίας καὶ σημασίας τῶν λέξεων αὐτῶν; Χρειάζεται, νομίζω, ἐκ προθέσεως δυσπιστία, διὰ νὰ ἀποδεχθῆ