ΔΑΥΛΟΣ/173,Μάιος1996 10455 ποὺ ἀναφέρουν οἱ Σουμέριοι. ᾿Απὸ ἐκεῖ, ἢ καὶ κατερχόμενοι τὸν ᾿Ινδό, ἁπλώθηκαν ὄχι µόνον στὴν Πολυνησία, ἀλλὰ καὶ στὶς Φιλιππῖνες καὶ στὴν ᾿Ιαπωνία, ὅπου ἀχόμη ὑπάρχουν φυλὲς λευχῶν (᾿Αἰινού). Ἂν ὁ ἀποικισμὸς τοῦ Εἰρη νι- κοῦ εἶχε πραγματοποιηθεῖ μόλις κατὰ τὸν Θ΄ π.Χ. αἰῶνα, ἀσφαλῶς θὰ ὑπῆρχαν πολὺ περισ- σότερα σχετικὰ στοιχεῖα. 6) Ὑποθέτει, ὅτι οἱ Ἕλληνες ἔφθασαν στὸν Εἰρηνικὸ μέσῳ Ν. ᾽Αμερικῆς, ἱ ὅπου γύρω στὸ 950 π.Χ. γεννιέται ὁ πολιτισμὸς τῶν Ϊνκα. ᾿Ασφαλῶς οἱ Ἕλληνες εἶχαν μεγάλες ἐπαφὲς μὲ τὴν ᾽Αμερική, περιλαμόανομένης καὶ τῆς προϊν- καϊκῆς Νοτίου, ἀλλὰ θεωρῶ ὅλως ἀπίθανη αὐτὴν τὴν διαδρομὴ πρὸς τὸν Εἰρηνικὸ διὰ μέ- σου τῆς ἀδιάδατης ᾿Αμαζονίας καὶ τῶν "Ανδε- ων. Ἐπιπλέον τὸ 050 π.Χ. εἶναι πάρα πολὺ ἀργά, δοθέντος ἑ ὅτι ὁ τελευταῖος Ἕλλην ποὺ ταξίδευ- σε ἐκεῖ ἦταν ὁ ᾿Οδυσσεύς.᾿ Ακολούθησαν οἱ ἀνα- στατώσεις στὸν Ἑλλαδικὸ χῶρο μὲ τὴν παρακ- μὴ τοῦ μυκηναϊκοῦ πολιτισμοῦ, ὁπότε ἐμφανί- σθηκαν οἱ Φοίνικες, οἱ ὁποῖοι ἔκλεισαν τὴν διέ- λευσι πρὸς τὸν ᾽Ατλαντικὸ καὶ οἱ ἐπαφὲς μὲ τὴν ᾽Αμερικὴ χάθηκαν. Οἱ Ἕλληνες, πιστεύω, ὅτι ἐξαπλώθηκαν στὸν Εἰρηνικὸ προερχόμενοι ἀπὸ τὸν Ἰνδικὸ καὶ τὶς Ἴνδιες κατὰ τὴν Γ΄ π.Χ. χι- λιετία, γεγονὸς ποὺ ἐξηγεῖ καὶ τὴν ἔλλειψι ἱστο- ρικῶν ἀναφορῶν. Τὸ ἐπιχείρημα τοῦ κ. Γιόζεφ- σον, ὅτι οἱ Ἑλληνικὲς ἐπιδράσεις εἶναι ἐμφανέ- στερες στὸ Νησι τοῦ Πάσχα καὶ ἄρα ἀπὸ ἐκεῖ πέρασαν πρῶτα οἱ Ἕλληνες, δὲ νομίζω ὅτι πεί- θει, διότι ἐμφανέστερο καὶ πρωιμότερο δὲν ταυ- τίζονται, ἴσως μάλιστα νὰ ἰσχύει καὶ τὸ ἀντίθε- το. Φιλικότατα Γεώργιος Γεωργαλᾶς εντέλη «Κάρα-μάγια»: Δύο Ἑλληνικὲς λέξεις γιὰ τοὺς ἡγέτες τῶν Μάγια; Κύριε διευθυντά, Ἡ ὑπὸ τὸν τίτλον «Μία ἀπόδοση τοῦ Ελλη- γικοῦ ᾿Αλφαδήτου στὴ γλῶσσα τῶν Μάγια», δη- οσιευθεῖσα εἰς τὸν «Δ», τ. 171, ἐπιστολὴ τοῦ ἐγκρίτου ὁμογενοῦς ἐν Αὐστραλίᾳ (Αδελαῖς) καὶ ἐκλεκτοῦ ἀναγνώστου τοῦ περιοδικοῦ κ. Ὁ. Τπιεοάοίαϊς, μᾶς πληροφορεῖ, ὅτι ὁ ᾿Αμερικανὸς Βοῦετι Γετογ ΒΙΡΙΕΥ σὲ Μουσεῖο τῆς κώμης ουγ[ετς ΡαΓαά15ε καὶ σὲ συλλογή του ὑπὸ τὴν ὀνο- µασίαν «Βε[ίονε Ι{ ογ που γράφει: Τίτλος: «Τὸ μυστήριο τοῦ Αλφαδήτου». Κείµενο: «Τὸ Ελλη- γικὸ᾽ Αλφάδητο εἶναι ἕνα ἐπικὸ ποίημα τῶν Μά- για συνιστάµενο ἀπὸ λέξεις τῶν Κάρα-Μάγια». Παραθέτων δὲ ἐκ τῆς Αγγλικῆς τὴν ἑλληνικὴν µετάφρασιν τοῦ ποιήµατος, δικαιολογηµένας ἀπορίας διατυπώνει: Πότε παρέλαθαν οἱ Μά- για τὸ Ἑλληνικὸ᾽Αλϕφάθητο; Ποῖοι τοὺς τὸ πα- ρέδωκαν; Πῶς (μὲ ποῖα µέσα) ἔφθασαν οἱ Ἕλλη- γες εἰς τὴν Κ. ᾽Αμερικήν; ...κ.λπ. Ἐπιτραπήσω- σάν μοι ἐπὶ τούτων τ᾽ ἀκόλουθα: Τὸ ἐπικὸν τοῦτο ποίημα περιγράφει φυσικὸν φαινόμενον (κατακλυσμὸν ἐξ ὄμόρων καὶ τυφῶνα), οὐδόλως παράδοξον διὰ τὴν περιοχὴν (ὡς καὶ νῦν), τὴν ἐμφάνισιν τοῦ ὁποίου μόνον διὰ τῆς ποιήσεως ἠδύναντο νὰ παραδώσουν εἰς τὴν Ἱστορίαν ἐλλείψει γραφῆς. Δὲν εἶναι 6ε- θαιωμένον ὁ ἀπὸ τὸν Ε.Ι..Κ., ὅτι τὸ ποίημα εἶναι γραπτόν, Εἶναι «κείμενον» τοῦ προφορικοῦ λό- γου, καθ᾽ ἃ συμπεραίνω. ᾿Αλλὰ αὐτὸ δὲν µειώ- νει τὴν ἀξίαν του ὡς ἱστορικοῦ καὶ ἀποδειχτικοῦ στοιχείου, ὡς μαρτυρίας καὶ ἰδίᾳ τοῦ στοιχείου ἐκείνου ὅπερ τὴν παρέμδασιν προυκάλεσε αὐτήν, καὶ ἴσως καὶ ὁ ἴδιος ὁ Κ1,Ε. νὰ μὴν ἀπέ- δωσε τὴν δέουσαν ἀξίαν καὶ σημασίαν εἰς αὐτό. ᾿Αναφέρομαι σὲ αὐτὸ τοῦτο τὸ ὄνομα τῆς φυλῆς τῶν «Μάγια» καὶ δὴ εἰς τοὺς «Κάρα-Μά- ια». Παρακολουθήσατε τὴν αἰτιολόγησιν καὶ ἁπάντησιν στὸ «διατί» θάσει γραμματολογικῆς ἐρεύνης: ᾿Απὸ τὴν λ. «μάγγανον» (Ξθέλγητρον) προ- ἔρχεται τὸ ὁ. «μαγγανεύω» (Ξ [μεταξὺ ἄλλων) μαγεύω, γοητεύω, μεταχειρίζομαι πρὸς ἐξιλέω- σιν τῶν θεῶν δεισιδαίμονα μέσα). Καὶ τὸ ὁ. «μα- γεύω» - θέλγω, εἶμαι μάγος, ἀλλὰ καὶ εἶμαι ἔμπειρος εἰς μαγικὴν σοφίαν. Συνεπῶς: Μάγος Ξ ὁ ἔμπειρος μαγικῆς σοφίας πρὸς ἐξιλέωσιν τῶν θεῶν (τοῦ «θείου»): ἐκ τῆς ἰδίας λ. καὶ τὸ ὁ. «μα- γεύω». «Μαγεία» δὲ σημαίνει «θεολογία τῶν Μάγων» (ἀλλὰ καὶ ὡς καὶ νῦν). Καὶ: «Κάρα» (τὸ) καὶ μτγ. ὡς θηλ. ὃν. «ἡ κάρα» - Ξἡ κεφαλή. Κατὰ λογικὴν καὶ γραμματιχὴν ἑρμηνείαν δέ: «Κάρα-Μάγια» -- σοφή, ἔμπειρος μαγικῆς σο- φίας κεφαλή. Τοὐτέστιν: σοφός, ἔμπειρος, μα- γικὸς νοῦς. Δηλονότι Ξ σοφός, ἔμπειρος, μα- γικὸς ἄνθρωπος. Δηλαδὴ Ξ μάγος, θέλγων, μα- γεύων, σοφός, οἷον «σοφὸς ἀνθρωπος». Φρονῶ κατ᾽ ἀκολουθίαν, ὅτι σαφὲς καθίσταται ἕ ὅτι οἱ «Κάρα- Μάγια» τῆς φυλῆς «Μάγια» ἦ ήσαν μιὰ «Ἀλειστὴ» ὁμὰς σοφῶν ἀτόμων: ἕνας «κύκλος» σοφῶν: ἕνα ἱερατεῖον συγκεντροῦν τὴν γνῶσιν καὶ σοφίαν καὶ θεολογίαν. Ὡς τὰ ἱερατεῖα τῶν ἑλληνικῶν Μαντείων Δωδώνης, Δελφῶν, ᾿Αμφιαράου κ.λπ. Καὶ κατόπιν αὐτῶν εὐλόγως ἀνακύπτει τὸ ἐρώτη μα: Εἶναι «διαθολικὴ» ἢ σύμπτωσις, οἱ σο- φοὶ | ἱερεῖς τῆς φυλῆς «Μάγια» νὰ ὀνομάζωνται μὲ λέξεις ἑλληνικῶν φθόγγων ἤτοι. ἑλληνικοῦ λόγου; Εἶναι σύμπτωσις ἡ ταυτότης ἐννοίας καὶ σημασίας τῶν λέξεων αὐτῶν; Χρειάζεται, νομί- ζω, ἐκ προθέσεως δυσπιστία, διὰ νὰ ἀποδεχθῆ