ΜΕΤΑΞΥ ΣΟΒΑΡΟΥ ΚΑΙ ΑΣΤΕΙΟΥ Ἐ: ὄψει «ἐπισήμου» καταμετρήσεως εἰς τὸ λίαν προσεχὲς μέλλον, ὡς φαίνεται, τῶν κοπαδιῶν των, οἱ δύο κυριώτεροι τσελιγκάδες τῆς περιοχῆς συνεκέντρωσαν προσφάτως τὰ ποίμνιά τῶν, ὁ εἷς εἰς τὴν πλατεῖαν Συντάγματος, ὁ ἕτερος εἰς τὴν Θεσσαλονίκην. Πλήθη προβάτων, μέγας βελασμὸς εἰς ἀμφοτέρας τὰς συνάξεις ἐπὶ τῷ ἀκούσματι συγκεκριμένων φθόγγων-συνθημάτων, κατὰ τὴν γνωστὴν περὶ ἐρεθισμάτων παλαιὰν θεωρίαν τοῦ Παβλώφ. Ἐν συνεχείᾳ οἱ μπιστικοὶ ὑπηρεσίας ἀνέλαβον νὰ ἀποδείἔουν ποίου τσέλιγκα τὸ κοπάδι ἦτο μεγαλύτερον καὶ ποίου τὰ πρόβατα ἐβέλαζον περισσότερον. Διὰ τοὺς μὴ συμπαθοῦντας τὸν ἕνα ἤ τὸν ἕτερον ποιμένα ὑπάρχουν ἤ, ἐν ἀνάγκη, δημιουργούνται νέαι, ἐνδιάμεσοι ἤ ἀκραῖαι μικρότεραι στάναι. ̓Αρκεῖ ὅλα νὰ σταυλισθῶσιν, ἀρκεῖ κάποιος τσέλιγκας ἤ μικροποιμὴν νὰ τὰ καταμετρήση ὡς ἰδικά του. Τὰ --- ἐλαχιστότατα, ἄλλωστε --, ποὺ ἀπομένουν ἐκτὸς κοπαδιῶν εἶναι ἀνέκαθεν, κατὰ τὴν σοφὴν παροιμίαν, «τοῦ λύκου ἤ τοῦ μαχαιριοῦ». Πράγματι, κατασπαράσσονται κατὰ τὸν ἕνα ἤ τὸν ἕτερον τρόπον, ὑπὸ τὰς κανιβαλλικὰς ἰαχὰς τῶν προβάτῶν ἁπάντων τῶν ποιμνιοστασίων. Χαλοῦν τὴν δομὴν καὶ τὴν λειτουργίαν τῆς ἐξουσίας τοιαῦτα ἀτίθασσα πρόβατα. ̓Ολυμπίᾳ ἐτίμων, τὸ δὲ πνεῦμα εἰς ποικίλας σχολὰς καὶ θέατρα. Τὴν παράλειψίν των ταύτην ἐντοπίσαντες, ἐγκαίρως εὐτυχῶς, οἱ νεοέλληνες ἀπόγονοί τῶν κατεσκεύασαν ἐκ περιφήμου εὐρωπαϊκοῦ πολυχρώμου πλαστικοῦ τὸ μέγα τῆς Καλογρέζης Ὀλυμπιακὸν Στάδιον, ὅπου ἤρχισεν ἤδη ἐν ταυτῷ ἡ λατρεία τοῦ τε σώματος καὶ Πνεύματος. Πέντε μεγαλειώδεις ἐκδηλώσεις ἔλαβον ἤδη χώραν τοὺς παρελθόντας μῆνας, τρεῖς τοῦ πνεύματος τελετουργίαι καὶ δύο τοῦ σώματος λατρευτικαὶ τελεταί. Ἐν πρώτοις, ὁ Διονύσης Σαββόπουλος, συμπαραστατούμενος ὑπὸ τοῦ Βέγγου, ἄλλων καλλιτεχνῶν, ἀεροστάτων καὶ ἀκτίνων λέιζερ, ἐδίδαξε τὴν συγκλονιστικὴν --πράγματι--τραγωδίαν « Ἐδῶ εἶναι Βαλκάνια, δὲν εἶναι παϊξε-γέλασε». ̓Ἠκολούθησεν ὁ συγκλονίσας τὸ πανελλήνιον ποδοσφαιρικὸς ἀγὼν «Ὀλυμπιακοῦ» -«"Αγιαξ» (2--0), κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ ὁποίου, ὡς ἀνέγραψαν αἱ ἐφημερίδες, «ὅλος ὁ πολιτικὸς καὶ ποδοσφαιρικὸς κόσμος τῆς χώρας μας ἑνώθηκε μέσα ἀπὸ τὸ ὅραμα τῆς πρόκρισης τοῦ ̓Ολυμπιακοῦ». ν συνεχείᾳ -- ἐπὶ τῇ ἐπετείῳ τῶν Ἐ γενεθλῶν του, ὡς ἐγράφη -- ὁ Νταλάρας εἰς δύο ἐπαναληπτικὰς ἐμφανίσεις του εἰς τὸν σύγχρονον αὐτὸν ναὸν τοῦ νεοελληνικοῦ σώματος καὶ πνεύματος, συνεκέντρωσε καὶ πάλιν ὁλόκληρον τὴν πολιτικὴν καὶ πολιτιστικὴν ἡγεσίαν τοῦ τόπου, οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ πλῆθος παραληροῦντος κόσμου, ἀλλὰ καὶ χρημάτων. Τέλος, παρουσίᾳ καὶ πάλιν ἡγεσίας καὶ λαοῦ, ὁ θρυλικὸς «Ολυμπιακός» ἐνίκησεν τὴν πορτογαλικὴν «Μπενφίκα», ἀποδεί- ἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες καίτοι ἐπίστευΟι ὅτι ὁ ὑγιὴς νοῦς μετὰ τοῦ ὁγιοῦς σώματος θὰ πρέπει νὰ συνυπάρχη, ἐν τούτοις δὲν κατώρθωσαν νὰ φθάσουν μέχρι τοῦ σημείου ὥστε εἰς κοινὸν χῶρον τὰ θεῖα ταῦτα ἀγαθὰ νὰ τιμοῦν. Ὡς γνωστόν, τὸ μὲν σῶμα ἐν