Συκοφαντικὴ «ἐπιχείρηση» σκοταδιστῶν Πρὶν ἀπὸ μερικοὺς μῆνες εἴχαμε διατυπώσει τὴν γνώμη (τεῦχος 168), ὅτι συνέφερε τὴν Εκκλησία τῆς Ἑλλάδος νὰ «μαζέψει» ἀπ ̓ τοὺς ραδιοτηλεοπτικοὺς σταθμοὺς καὶ τὶς ἐφημερίδες τοὺς ρασοφόρους ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι μὲ τὴν ἀνθελληνικὴ καὶ ταυτόχρονα φιλοϊουδαϊκὴ καὶ φιλορρωμαίικη προπαγάνδα τους προκαλοῦν τὴν γενικὴ ἀγανάκτηση καὶ ἀποχκόπτουν τὴν ἴδια ἀπὸ τὴν σημερινὴ ἕλληνικὴ κοινωνία. Ἐλάχιστα ὅμως μέχρι στιγμῆς εἰσακούσθηκε ἡ γνώμη μας αὐτή. Βέδαια περιωρίσθηκαν οἱ τηλεοπτικὲς «ἔφοδοι» τῶν περὶ ὧν ὁ λόγος, ἀλλὰ οἱ ἀρθρογραφικὲς ἐπιδείξεις ὡρισμένων ἐξακολουθοῦν μὲ τὸν σκόπιμο ἀνθελληνισμό τους νὰ προκαλοῦν τὴν σύγχυση ἀλλὰ καὶ τὸν γέλωτα. Φυσικὰ δὲν εἴχαμε καμμία διάθεση νὰ ἀσχοληθοῦμε ξανὰ μὲ ὅλην αὐτὴν τὴν «ἐπιχείρηση», ἂν δὲν στόχευε στὸν «Δαυλὸ» καὶ τὴν ἐρευνητική του στάση ἔναντι τῆς Ἑλληνικῆς Ἱστορίας. Βέδαια, ἀντὶ νὰ στρέψουν τὰ ἄσφαιρα πυρά τους κατ ̓ εὐθεῖαν ἐναντίον τοῦ «Δαυλοῦ», ἐπιτίθενται ἀόριστα δῆθεν στοὺς «ἀρχαιολάτρες» καὶ τοὺς «ρατσιστές», ποὺ δάλλουν κατὰ τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης καὶ κατὰ τοῦ σιωνιστικοῦ «οἰκουμενικοῦ λόγου». Ὑποστηρίζουν, ὅτι ἡ Π. Διαθήκη ἀπορρίπτεται μόνο καὶ μόνο, γιατὶ εἶναι ἑδραϊκή. ̓Αποφεύγουν ὅμως νὰ πάρουν μιὰ ξεκάθαρη θέση ἀπέναντι στὰ καίρια ζητήματα ποὺ θέτει ὁ «Δαυλός», τὰ Δύο Μητροπολίτες καταγγέλλουν τὴν Εθραϊκὴ διαθρωτική δραστηριότητα στὸν Ελληνικὸ χῶρο Πολλοὶ ἀπὸ μᾶς θὰ ἔχουν ἀναρωτηθῆ, φαντάζομαι, γιὰ τοὺς συγγραφεῖς τῶν σχολικῶν ὄιδλίων, αὐτῶν ποὺ ἐκδίδονται γιὰ χρήση τῶν μαθητῶν τῶν ̓Ελληνικῶν γυμνασίων καὶ λυκείων, ποιοί εἶναι καὶ πῶς ἐπιλέχθηκαν γιὰ ἕνα τόσο σημαντικὸ ἔργο. Σὲ ἄλλα θιόλία ὄλέπουμε λοιπὸν κάποιους νὰ ὑπογράφουν χωρὶς κανένα ἄλλο δοηθητικὸ ἢ ἐπεξηγηματικὸ στοιχεῖο ἐκτὸς ἀπὸ τὸ ὀνοματεπώνυμό τους μὲ προκλητικὴ ἀπουσία τῆς ἰδιότητάς τους καὶ σὲ ἄλλα νὰ ὑπογράφουν μέν, προσθέτοντας τὴν ἰδιότητά τους, ἀλλὰ μιὰ ἰδιότητα ποὺ δὲν θὰ δικαιολογοῦσε τὴν ἀνάθεση τῆς συγγραφῆς ἑνὸς τόσο δαρυσήμαντου ἔργου, π.χ. «φιλόλογος» χωρὶς ἀναφορὰ σὲ τυχὸν ἔργα του. ̓Αποσπασματικὰ λοιπὸν θὰ θίξω τὰ περιεχόμενα ἑνὸς τέτοιου θιδλίου, τῆς «ἱστορίας τῶν ̓Αρχαίων χρόνων ὡς τὸ 30 π.Χ.», ποὺ ἔχει ἐκδοθῆ γιὰ τὴν Α ́ τάξη τοῦ Γυμνασίου. Καὶ αὐτὸ θὰ τὸ κάνω σὲ ἀντιπαραδολὴ μὲ ἕνα ἑδραϊκὸ ἱστορικὸ θιδλίο, ποὺ ἔχει ἐκδοθεῖ στὴν ̓Ιερουσαλὴμ μὲ τὸν τίτλο «Ἱστορία τοῦ Ἑδραϊκοῦ λαοῦ», ποὺ ἐκδόθηκε τὸ 1982 ἀπὸ τὸν ραόδϊνο Ηεισᾳ (οἱάννιιγηι. Στὴν σελίδα 47 λοιπὸν τοῦ ἑλληνικοῦ διθλίου διαδάζουμε, στὸ κεφάλαιο ποὺ ἀναφέρεται στὸν Μινωϊκὸ πολιτισμό: «Τὴν παρουσία τοῦ νέου φυλετικοῦ στοιχείου στὴν Κνωσὸ ἐπιθεθαιώνουν κυρίως τὰ ἑξῆς στοιχεῖα: τώρα ἐμφανίζεται μιὰ καινούργια γλῶσσα, ἡ μυκηναϊκὴ (ἑλληνικὴ) καὶ γράφεται μὲ μιὰ νέα γραφή, ποὺ ὀνομάξεται Γραμμικὴ Β». ̓ Απὸ αὐτὸ τὸ ἀπόσπασμα ὄλέπουμε καθαρά, ὅτι ὁ συγγραφέας τοῦ σχολικοῦ διδλίου δὲν θεωρεῖ "Ελληνες τοὺς Κοῆτες-Μιγωΐτες πρὸ τῆς ἐλεύσεως τῶν ̓Αχαιῶν Μυκηναίων, τοὺς ὁποίους καὶ ὀνομάξει «νέο φυλετικὸ στοιχεῖο», καθὼς καὶ τὴν γραφή τους, τὴν ὁποία θεωρεῖ ὡς μὴ ἑλληνική, ἀφοῦ ἡ ἑλληνικὴ (μυκηναϊκὴ) ἔρχεται μαξὶ μὲ τοὺς Ἕλληνες: Μυκηναίους. "Ας δοῦμε ὅμως καὶ τί γράφει τὸ ἑδραϊκὸ διδλίο σχετικὰ μὲ τὸ θέμα. Διαδάζουμε λοιπὸν στὴν σελίδα 42: «Τὸ νησὶ τῆς Κρήτης καὶ ἡ χώρα τῆς Ἑλλάδας ἦταν οἱ πρῶτες περιοχὲς τῆς -- »-