ΠΑΣΧΑΛΗΣΚΑΡΑΚΑΤΣΑΝΗΣ Μὲ την χρησιμοποίηση τῆς δυνάμεως τῶν κυμάτων ποντοποροῦσαν οἱ πανάρχαιοι Ἕλληνες ἐχπολιτιστὲς |. ΕΙΣΑΓΩΓΗ ̓Απὸ μικρὸς εἶχα τὴν τύχη νὰ ἀσχοληθῶ μὲ τὸ ἐπάγγελμα τοῦ ναυτικοῦ’ καὶ ἔτσι μοῦ δόθηκε ἡ δυνατότητα νὰ ταξιδέψω σὲ ὅλες σχεδὸν τὶς θάλασσες χαὶ τοὺς ὠκεανούς. Κατὰ τὴν διάρχεια τῶν ποντοπόρων ταξιδιῶν μου πολλὲς φορὲς ἀναρωτήθηκα: Ὑπάρχει ἆ άραγε ἡ δυνατότητα, αὐτὰ τὰ πελώρια χύματα τῶν ὠχεανῶν μὲ τὴν τεράστια δύναμή τους, ποὺ τσαχίζουν στὴν κυριολεξία τὰ πλοῖα, νὰ χρησιμοποιηθοῦν γιὰ τὴν κίνηση, τῶν πλοίων; Τὴν λύση αὐτοῦ τοῦ προθλήματος τὴν όρῆκα τελικά κατὰ τύχην μελετώντας κάποια ἀπὸ τὶς τοιχογραφίες ποὺ θρέθηκαν στὶς ἀνασκαφὲς ποὺ ἔγιναν στὸ ̓Ακρωτήρι τῆς Θήρας (Σαντορίνης): ̓Απ ὅ,τι διαπίστωσα τελικά, οἱ Μινωΐτες πρόγονοί μας εἶχαν ἐφεύρει τὸν μηχανισμὸ ἐκμετάλλευσης τῶν κυμάτων”. Μετὰ τὴν ἔκρηξη ὅμως τοῦ ἡφαιστείου καὶ τὴν ὁλοχληρωτικὴ χαταστροφῆ τοῦ Μινωικοῦ Πολιτισμοῦ χάθηκε, ὅπως φαίνεται, καὶ ἡ μέχρι τότε γνωστὴ ναυπηγικἢ τεχνολογία τῶν Μινωιτῶν. ΠΠ-. ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΟΙΧΟΓΡΑΦΙΑ ΠΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΖΟΥΝ Στὴν ἐἓν λόγω τοιχογραφία παρατηροῦμε, τὰ ἑξῆς: 1. Κατ’ ἀρχὰς ἀπὸ ὅλα τὰ πλοῖα λείπουν ἱστία καὶ πανιά. Αὐτὸ σημαίνει, πώς, ἐὰν δὲν εἶχαν ἐφεύρει κά- Ἐ Οἱ πρόσφατες ἔρευνες, ποὺ ἀπέδειξαν κατ ̓ ἀπόλυτον τρόπον ὅτι οἱ κάτοικοι τῶν νησιῶν τοῦ Εἰρηνικοῦ Ὠκεανοῦ καὶ τοῦ Περοὺ μιλοῦν καὶ σήμερα μιὰ παρεφθαρμένη πανάρχαιη Αἰολο- Ἰωνικὴ Ἑλληνικὴ διάλεκτο (6λ. Νοῖδ Ιοδερήςοῃ, «Ογεοζ {ἰπβεδιὶς ΕΙΕΙΙΕΠΙΣ ἱπ {16 Ροἰϊγηοδίαη [ἀπβμαβες. - Ηοιἰοηιοσιιι Ραοϊποιωη», ἔκδ. Πανεπιστη μίου Χαϊδελδέργης 1987: «Δαυλός», τ. 169 καὶ 170). ἀπέδειξαν ταυτόχρονα, ὅτι οἱ πανάρχαιοι Ἕλληνες εἶχαν ἀνώτερη ναυτικὴ τεχνολογία, γιὰ νὰ μποροῦν νὰ διαπλέουν ἀχανεῖς ὠκεάνιες ἐκτάσεις φθάνοντας μέχρι τοὺς Αντίποδες τῆς ὙὙδρογείου. Πανάρχαιη Ἑλληνικὴ αὐτοκρατορία στὸν Ἰνδικὸ Κατὰ τὴν παράδοσι͵ Ετεοκρῆτες μὲ ἐπὶ κεφαλῆς ἱερεῖς σὲ χρόνους πανάρχαιους ἔφθασαν σ ̓ ἕνα νησὶ τοῦ ̓νδικοῦ, τὴν «Ἰερὰν Νῆσον». Ὃ Εὐήμερος (δ' π.Χ. αἰὼν) στὴν « Ἱερὰν ̓ναγραφήν» του τὴν ἀποκαλεῖ Παγχαίαν ἡ ἢ Παγχαΐαν (4ιόδ. Σικ., « Ἱστορία» Ε46). Ὑπεστηοίχθη, ὅτι πρόκειται γιὰ λογοτεχνικὸ ἐφεύρῆμα τοῦ Εὐήμερου, ἀλλὰ ὁὁ Διόδωρος ἀναφέρει, ὅτι ὁ Μ. ̓Αλέξανδρος ἐπισκέφθηκε τὴν Παγχαία (Ε41-46). Οἱ Ἕλληνες ἄποικοι μετέφεραν στὸ νησὶ καὶ τὰ «σήματα» (Ξ γράμματα) τὰ «κρητικῶς ὀνομαζόμενα» (4 ιόδ., Ε46). Κατὰ τὸν 4 ιόδωρο πρωτεύουσα, τῆς νήσου ἦταν ἡ Παγχαία, καὶ σὲ ἀπόστασι 60 σταδίων (: 1] χλμ. ) ἀπ ̓ αὐτὴν δρισκόταν ὁ ναὸς τοῦ Τριφυλίου 4 ιός, ὅπου καὶ χρυσῆ στήλη μὲ ἐπιγραφές, «ἐν ἧ τοῖς Παγχαίοις γθάμμασιν» (Στ 6-7). Πέρα ἀπὸ τὸ ναὸ ἁπλωνόταν πεδιὰς καὶ στὸ ἄκρο της ὑψωνόταν τὸ ὄρος «Οὐρανοῦ Δίφρυς» ἢ «Τριφύλιος "Ολυμπος» (Ε 44). Οἱ Παγχαῖοι ἔλεγαν, «τὸ γένος αὐτοὺς ἐκ Κρήτης ὑπάρχειν». Ο Διόδωρος προσθέτει, ὅτι ὁ Μ. ̓Αλέξανδρος ἐπισκέφθηχε τὸ νησί, ὅπου συνάντησε τοὺς «προκατακλυσμιαίους Κρῆτας» (Ε 4-46). Συγεπῶς ὁ ἀποικιομὸς πρέπει νὰ ἔγινε πρὶν ἀπὸ τὸν κατακλ υσμὸ τοῦ Δευκαλίωνος (9654 π.Χ.). Διάφοροι νεώτεροι έρευνη τὲς ταύτισαν τὴν Παγχαία μὲ τὴ νῆσο Μαρίζα τῆς ̓Αραδίας, τὴν Κεῦλάνη, τὴν Σοκότρα, τὶς Μαλόίδες, τὸ Μπαχρέιν κ.λπ. Νομίζω, ὅτι ὀρθότερο εἶναι νὰ τὴν ἐντοπίσουμε στὴν νῆσο Κιλλουτά, ποὺ δρισκόταν στ’ ἀνοικτὰ τῶν ἐκδολῶν τοῦ ̓Ινδοῦ, ----.ΘὃἍᾺὃᾧ--