ΕΘΝΙΚΑ Τὸ μεγάλο ἀφεντικὸ Θεωρητικὰ ζοῦμε σὲ μία χώρα ἐλεύθερη, ἀνεξάρτητη, ἀκηδεμόνευτη ἀπὸ τότε ποὺ δημιουργήθηκε τὸ πρῶτο Νεοελληνικὸ κράτος. Πρακτικἁ ὅμως διαπιστώνουμε καθημερινά, ὅτι ἡ θεωρία αὐτὴ ποτέ, μὰ ποτέ, δὲν ἐφαρμόστηκε. ̓Εὰν θὰ κάναμε μιὰ γρήγορη ἱστορικὴ ἀναδρομή, θὰ παρατηρούσαμε ἐπίσης, ὅτι αὐτοὶ ποὺ ἀποκαλοῦνται δουλευτές, ποτὲ δὲν ἐνήργησαν ̓αὐτεξούσια, ἀλλὰ πάντα κάποια ἐξωγενῆ τοῦ ̓Ελληνικοῦ χώρου συμφέροντα ὑποκινοῦσαν τὶς ὅποιες ἀντιὁράσεις τους. "Ετσι ἀπὸ τὴν ἵδρυση αὐτοῦ τοῦ κρατιδίου εἴχαμε, τοὺς πρώτους δουλευτές, ποὺ εἶχαν διαλέξει ἤδη ἀπὸ τὴν ἐπανάσταση ἀκόμα, σὲ ποιό ἅρμα θὰ ευτοῦν, γιὰ νὰ τὸ κινήσουν. Οἱ Ρωσόφιλοι, οἱ Γαλλόφιλοι καὶ οἱ ̓Αγγλόφιλοι ἦταν λοιπὸν οἱ πρῶτοι «ἀνεξάρτητοι» δουλευτὲς τοῦ Ῥωμαίικου κοινοδουλίου. ̓Αρχή τους, ποὺ ἐφαρμόστηκε καὶ ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους αὐτῆς τῆς ἀνθεκτικῆς ράτσας, ἦταν: «θεωροῦμε ἐθνικὸ ὅ,τι δὲν εἶναι Ελληνικό». Αν ἦταν θωμαίικο ἢ ὁτιδήποτε ἄλλο, ταίριαζε ἀπόλυτα μὲ τὸ σκεπτικό τους καὶ μὲ τὰ προστάγματα τῶν ἀφεντάδων τους. "Ετσι μὲ τὴν σύσταση τοῦ Νεοελληνικοῦ κρατιδίου πῆρε σάρκα καὶ ὀστᾶ ἡ ἰδεολογία τους, κάτω ἀπὸ τὴν ἐποπτεία πάντα τοῦ μεγάλου ὀφθαλμοῦ. Βέδαια ἐδῶ καὶ αἰῶνες τὸ Ῥωμαίικο κυριαρχοῦσε, ἀλλὰ τώρα ἦταν ἡ πρώτη φορὰ ποὺ ἔφτιαχνε δικό του κράτος, μετὰ τὴν πτώση τοῦ Βυξαντίου.Α κόμα τώρα μετὰ ἀπὸ διασταυρώσεις αἰώνων καὶ πειράματα ἐξωσωματικῆς (ὅπου σῶμα͵ οἱ “Ἑλληνες) γονιμοποίησης εἶχαν δημιουργήσει τὸ τέλειο ὑποξύγιο. Πετάει ὁ γάϊδαρος, πετάει. Εἰδωλολάτρες οἱ “Ελληνες, κίναιδοι καὶ ἄλλα τέτοια πολλά. Τώρα ὅμως εἶχαν κάνει τὸ Ρωμαίικο ζῶο νὰ πιστεύῃ, πὼς ἦταν ἐλεύθερο, ἀνεξάρτητο. Ἧ τέλεια παραπλάνηση. Μόνο τὰ δουλευτικὰ ἀνδρείκελα γνώριζαν τὴν ἁλήθεια. Καὶ δὲν μιλούσανε, γιατὶ αὐτοὶ τρώγανε σανὸ πρώτης ποιότητας, ἐνῶ ὁ ρωμαίικος λαουτξίκος ὅ,τι περίσσευε. Στὴν συνέχεια δρήκανε καὶ ἕνα ἀμούστακο ἀγοράκι κάπου στὴν Βαυαρία, καὶ τὸν κάνανε δασιλιᾶ τοῦ Ρωμαίικου κρατιδίου, ἀφοῦ ὁ πρῶτος, κάποιος Δεοπόλδος, εἶχε πάρει τελικὰ σοδαρὰ τὸν ρόλο τοῦ δασιλιᾶ καὶ ἔπαψε νὰ τοὺς κάνει. ἾΗρθε; λοιπὸν τὸ παιδάκι στὸ Ρωμαίικο καὶ ἀρχίσανε τὰ ὄργανα. Περάσανε τὰ χρόνια, ἦρθαν κι ἄλλοι δασιλιᾶδες, καὶ τὸ κάρρο καλὰ τράδαγε τὸν δρόμο του. Οἱ δουλευτὲς τρῶγαν πάντοτε τὸν καλύτερο σανὸ καὶ ὁ λαουτξίκος πάλι ὅ,τι περίσσευε. Τὰ κόμματα τώρα ἔγιναν Αγγλικὸ καὶ Γερμανικό. Καὶ ποῦ καὶ ποῦ, γιὰ νὰ ἔχουν περισσότερα ἐδάφη καὶ πληθυσμοὺς νὰ ἐκμεταλλεύονται, μεγάλωναν τὸ Ῥωμαίικο αρατίδιο, αὐξάνοντας καὶ στηρίζοντας τὴν ἐπιρροή τους. Εἴδατε ἐἐμεῖς τί σᾶς δώσαμε; τώρα δῶστε μας κι ἐσεῖς. Καὶ δώστου νὰ δίνῃ ὁ θωμαίικος λαουτζίκος στοὺς δουλευτὲς ποὺ ἐκπροσωποῦσαν τὸ Ρωμαίικο κρατίδιο, κι αὐτοὶ μὲ τὴν σειρά τους στοὺς ἀφεντάδες τους. ̓Αλλὰ εἴμεθα ἐθνικὰ ὑπερήφανοι. Τὸ 1897 μᾶς ἔκαναν νὰ πιστέψουμε, ὅτι μὲ ἀνύπαρκτο στρατὸ καὶ κόκκινα μῆλα θὰ παίρναμε τὴν Κωνσταντινούπολη. Κατέδηκαν οἱ Τοῦρκοι μέχρι τὴν Λαμία, καὶ ἐκεῖ τοὺς σταμάτησαν. "Οχι οἱ Ρωμιοὶ δέδαια, ἀλλὰ οἱ πατροπαράδοτοι ἀφεντάδες τους. Βάλε τώρα κάτι πολεμικὲς ἀποξημιώσεις καὶ τὰ παρεπόμενα, μπῆκε τὸ Ρωμαίικο κρατίδιο καὶ φανερὰ πλέον κάτω ἀπὸ οἰκονομικὸ ἔλεγχο ἐσόδων καὶ ἐξόδων, προκειμένου νὰ ἐξοφλήσῃ τὸ δάνειο κάποιων ἑκατομμυρίων λιρῶν, ποὺ εἶχε πάρει, γιὰ νὰ καλύψῃ τὶς συνέπειες τῆς ἥττας. Πιὸ φανερὰ τώρα ἄρχισαν νὰ μπαίνουν οἱ ξένες ἑταιρεῖες στὰ οἰκονομικὰ θέματα τοῦ κρατιδίου, ὅπου ὑπῆρχε γι’ αὐτοὺς συμφέρον. Ταυτόχρονα, ἀφοῦ ἐνίσχυσαν τὸν στρατὸ τοῦ κρατιδίου τὴν περίοδο 1912-1918, τοῦ ἐπέτρεψαν νὰ πάρῃ ἀκόμα περισσότερα ἐδάφη, γιατὶ χρειάζονταν ἕναν καλὸ χωροφύλακα στὴν πε-