ΠΑΝΟΣ ΤΣΙΝΑΣ Ὁ νηπιοθαπτισμὸς δὲν ἔχει σχέση μὲ τὴ θάπτιση τοῦ Χριστοῦ καὶ τὴν καθιερούμενη στὶς «Πράξεις» Τὸ ἔτος 270 μ.Χ. ἀποτελεῖ μέγα ὁρόσημον εἰς τὴν ἱστορίαν τῶν Ἑλλήνων, ἀλλὰ καὶ τῆς ̓Ανθρωπότητος. Τοῦτο, διότι κατὰ τὸ ἔτος αὐτὸ ὠριστικοποιποιήθη ἡ μορφὴ τῆς θρησκείας τῶν Χριστιανῶν, ὡς αὕτη ὠνομάσθη. Καὶ ἐδῶ θὰ ἔδει νὰ τοποθετηθῇ τὸ τέλος τῆς Ρωμαϊκῆς αὐτοκρατορίας καὶ οὐχὶ εἰς τὸν χρόνον τῆς ἀναδείξεως ὡς αὐτοκράτορος ἢ τὴν πολιτείαν ἢ τὸν θάνατον τοῦ Κωνσταντίνου, ὡς ὠρισμένοι ἱστορικοὶ χρονοεντοπίζουν τὸ γεγονὸς τοῦτο. Ὁ Κωνσταντῖνος θεθαίως ἦτο ὁ αὐτοχράτωρ ἐκεῖνος, ὅστις παρέδωσεν ἀθελήτως μᾶλλον εἰς τὴν ̓Ανατολὴν τὴν Ρωμαϊκὴν αὐτοχρατορίαν, ἀλλὰ τὸ θεοκρατικὀν ἐ ἐκεῖνο χράτος, ὅπερ πολὺ ἀργότερον ὠνομάσθη Βυζάντιον, ἦλθεν ἐἐπὶ σκηνῆς τότε, ὅτε τὸ ἱερατεῖον εἰχε πλέον τὸν λόγον ἐπὶ τῆς ἀναδείξεως ἐν αὐτῷ τῶν αὐτοκρατόρων: καὶ ἡ ἀρχὴ πρὸς τοῦτο ήτο τὸ ἔτος 379. ̓Απὸ τὸ ἔτος αὐτὸ ἀρχίζει καὶ ὁ διωγμὸς τῶν Ἑλλήνων. Ὃ μετὰ τὸν Κωνσταντῖνον αὐτοκράτωρ Ἰουλιανὸς ὁ φιλόσοφος, ὁ ἐπωνομασθεὶς παραδάτης, προσεπάθησε νὰ συγκρατήσῃ τὴν ὀλισθαίνουσαν ὁσημέραι κατάστασιν, ὑπερησπίσθη μὲ πάθος τὸν “Ἑλληνικὸν Πολιτισμὸν καὶ ἠθέλησε νὰ ἐπιδάλῃ τὴν ἐλευθερίαν τῶν πεποιθήσεων δι’ ἕκαστον ἄνθρωπον, ἀλλ ̓ ἡ προσπάθειά του αὕτη εἶχεν ὡς ἀποτέλεσμα νὰ χτυπηθῇ οὗτος ἐκ τῶν ὄπισθεν ἐν ὥρᾳ μάχης, ἣν ἔδιδε πρὸς τοὺς Πέρσας καὶ νὰ ἀποθάνῃ μετ ̓ ὀλίγας ὥρας. Οὐδεὶς οἶδε τι περὶ τοῦ χτυπήματος ἐκείνου, πιθανολογεῖται ὅ ὅμως, ὡς καὶ ὁ ἔκκλη σιαστικὸς συγγραφεὺς Θεοδώρητος ἀναφέρει, ὅτι τοῦτο προ λθεν ἀπὸ χριστιανὸν στρατιώτην ἐντεταλμένον πρὸς τοῦτο (ἴσως κάποιον Μερκούριον, ἀνακηρυχθέντα ἅγιον). Ο Ἰουλιανὸς πρὸ τοῦ θανάτου του ὥρισεν ὡς διαδόχους του τοὺς δύο ἀνηλίκους υἱούς του, τὸν Βαλεντιανὸν διὰ τὸν δυτικὸν τομέα τῆς αὐτοκρατορίας καὶ τὸν Οὐάλεντα διὰ τὸν ἀνατολικόν. Ο δυτικὸς τομεὺς δὲν παρουσίαζεν ἰδιαίτερον ἐνδιαφέρον κατὰ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην, διότι ὁ ὅλος θρασμὸς καὶ ἡ ὅλη διεργασία πρὸς μετασχηματισμὸν τῆς αὐτοχρατορίας, ὡς καὶ ἡ ἀνάληψις τῆς ἐξουσίας ἀπὸ τοὺς χριστιανούς, ἐγίνοντο εἰς τὴν ̓Ανατολήν. Ὁ δὲ Οὐάλης δὲν εἶχε σταθερὰς πεποιθήσεις, καὶ ἄλλοτε ἔκλινε πρὸς τὴν πολιτικὴν ἣν ἐφήρμοσεν ὁ Ἰουλιανός, ἄλλοτε ἔκλινε πρὸς τοὺς Χριστιανούς, μὲ ἀποτέλεσμα οἱ τελευταῖοι νὰ αἰσθάνωνται ἀνασφάλειαν καὶ ὡς ἐκ τούτου νὰ τηροῦν ἐπιφυλακτικὴν στάσιν. ̓Αλλὰ τὸ ἔτος 379, ὅτε ὁ Οὐάλης ἀπέθανε, τὸ ἱερατεῖον κατώρθωσεν αὐτὸ πλέον νὰ ἀναδείξῃ τὸν νέον αὐτοχράτορα: καὶ ἀνέδειξε ἕνα ἰδικόν του ἄνθρωπον, τὸν Θεοδόσιον. Ὃ αὐτοκράτωρ Θεοδόσιος ἐδαπτίσθη τὸ ἔτος 381 εἰς τὴν Θεσσαλονίκην ὑπὸ τοῦ ἐπισκόπου ̓Αχολίου καὶ τὸ ἴδιον ἔτος συνεκάλεσε ἐν Κωνσταντινουπόλει τὴν Β ́ Οἰκουμενικὴν Σύνοδον, ἥτις συνεκροτήθη ἀπὸ 150 ἐπισκόπους, ἐκ τῶν ὁποίων οὐδεὶς ἐξεπροσώπει τὴν Δύσιν. Παρὰ ταῦτα ἡ Σύνοδος αὕτη αὐτονομάσθη «Β ́ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος». Ἡ Β ́ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος ἀφώρισε τὴν αἴρεσιν τοῦ Μακεδονίου, ἥτις ἦτο τότε ἐν μεγάλῃ ἀχμῇ, προέδη εἰς τὴν συμπλήρωσιν τοῦ καταστατικοῦ χάρτου τῆς Νικαίας, ἤτοι τοῦ Συμόόλου τῆς Πίστεως τῶν Χριστιανῶν, προσθέσασα εἰς τὰ ἑπτὰ ἄρθρα αὐτοῦ ἄλλα πέντε, ἐξ ὧν ἕνα ἀφεώρα εἰς τὸ ὀάπτισμα, καὶ ἐξαπέλυσε τὸν πρῶτον διωγμὸν κατὰ τοῦ πολιτισμοῦ καὶ τῶν ἔργων τέχνης τῶν Ἑλλήνων, διατυπώσασα τὸ περίφημον «εἰς γῆν φέρειν». Ὃ δὲ αὐτοχράτωρ Θεοδόσιος τῇ αἰτήσει τῆς Συνόδου ταύτης ἐξέδωσε σειρὰν ὅλην διαταγμάτων, ὡς τὸ περὶ ἀπαγ ορεύσεως τῆς τελέσεως τῶν Ὀλυμπιακῶν ἀγώνων, τὸ περὶ ἀπαγορεύσεως τοῦ ἕορτασμοῦ τῶν ἐπετείων τῆς μάχης τοῦ Μαραθῶνος καὶ τῆς μάχης τῆς Σαλαμῖνος, τὸ περὶ χηρύξεως τῶν Ἑλλήνων τῆς νοτίου Ἑλλάδος ὡς αἱρετικῶν (συνέπεια τοῦ ὁποίου ἦτο ἡ μετ ̓ ὀλίγα ἔτη διαταχθεῖσα γενοκτονία αὐτῶν), ὡς καὶ τὸ διάταγμα περὶ νηπιοδαπτισμοῦ, ὅπερ καὶ αὐτὸ εἶχε ὡς στόχον τοὺς Ἕλληνας καὶ ἐξεδόθη πρὸς προειδοποίησιν αὐτῶν περὶ τοῦ τί μέλλει νὰ ἐπακολουθήση, ἂν δὲν ὑποταχθοῦν οὗτοι εἰς τὴν εἰσαχθεῖσαν θρησκευτικὴν δοξασίαν τῆς) Ανατολῆς. Ὡς πρῶτον δὲ ἐφαρμογῆς δεῖγμα τούτου ὁ αὐτοκράτωρ Θεοδόσιος ἀπε-