ΔΗΜ.Κ.ΜΑΡΓΕΤΗΣ Τὸ πανάρχαιο Ἑλληνικὸ Αλφάθητο ΠΕΛΑΣΓΟΙ ΟΙΕΦΕΥΡΕΤΕΣ ΚΑΙ ΠΡΩΤΟΙ ΧΡΗΣΤΕΣ ΤΟΥ |. ΟΙ ΠΑΝΤΑΧΟΥ ΤΗΣ ΓΗΣ ΣΠΟΡΑΔΕΣ ΠΟΛΥΠΛΑΝΕΙΣ ὋὉ ἐπιφανὴς Γερμανὸς φιλόλογος ̓Εμμανουὴλ Αὔγουστος ΒεκΚεγ (1785- 1871), μαθητὴς τοῦ διασήμου ἐ ἐπίσης Γερμανοῦ φιλολόγου Φράντς Βόλφ, ἔχει ἐκδώσει σειρὰν χειμένων ἀρχαίων Ἑλλήνων συγγραφέων κριτικῶς ἐπεξεργασμένων, ποὺ ὑπῆρξαν καρπὸς τῶν ἐρευνῶν του ἐπὶ ἀρχαίων ἑλληνικῶν χειρογράφων ποὺ εὑρίσκοντο σὲ διάφορες θιόλιοθῆχες τῆς Ἰταλίας, τῆς Γαλλίας, τῆς ̓Αγγλίας καὶ θεθαίως τῆς Γερμανίας. Ὑπῆρξεν «ἑλληνομαθέστατος καὶ διὰ μεγάλης φρονήσεως πεπροικισμένος» καὶ διεχρίνετο γιὰ τὸ ἔξοχο κριτικό του πνεῦμα. Καρπὸς λοιπὸν τῶν ἐρευνῶν του στὶς ξένες διόλιοθῆκες ὑπῆρξε καὶ ἡ ἔκδοση τῶν «Απεεάοια (7αεεΔ» (Βερολῖνον 1814-1821, σὲ τρεῖς τόμους). Στὸν δεύτερο τόμο τῶν ̓Ανεκδότων αὐτῶν (Βερολῖνον 1816) μεταξὺ τῶν ἄλλων περιέχεται ἡ Γραμματικὴ τοῦ Διονυσίου τοῦ Θρᾳκὸς καὶ τὰ Σχόλια σ ̓ αὐτήν. Στὰ σπουδαιότατα αὐτὰ σχόλια περιέχονται καὶ πλεῖστες πληροφορίες γιὰ τὴν εὕρεση τῶν γραμμάτων. Ἐκ τῶν πλη ροφοριῶν τούτων φαίνεται ἢ μᾶλλον καταδεικνύεται, ὅτι τὰ γράμματα (στοιχεῖα) εἶναι ἐφεύρεση ἑλληνικὴ καὶ ὄχι φοινικική. Στὶς πληροφορίες αὐτὲς ἀναγιγνώσκομεν: α. Ὅτι πολὺ πρὶν τὰ Τρωικὰ ὑπῆ ρχαν ἑλληνικὰ γράμματα, ὅπως ἐξ ἄλλου ἀπεδείχθη μὲ τὶς γραφὲς Γραμμιχὴ Α καὶ Β. 6. Ὅτι «Πυθαγόρας αὐτῶν (τῶν γραμμάτων) τοῦ κάλλους ἐπεμελή θη, ἐκ τῆς κατὰ γεωμετρίαν γραμμῆς ῥυθμίσας αὐτὰ γωνίαις καὶ περιφερείαις καὶ εὐθείαις». [Ἐκτὸς ὅμως ἀπὸ τὸν καλλωπισμὸν τῶν γραμμάτων ὁ Πυθαγόρας ἐφεῦρε καὶ ἐκαλλώπισε καὶ τοὺς ἑλληνικοὺς ἀριθμούς: 0, 1, 2, 3, 4, 5,6, 7, 8,9, καὶ ὄχι «ἀραθικούς», ὅπως ἔχει σχεδὸν ἀποδειχθεῖ (όλέπε Ἵππ. Δάκογλου: «ἢ γένεση τῶν λεγομένων ̓Αραδικῶν ἀριθμῶν», «Δαυλὸς» τ. 90, σελ. 5151: καὶ σχετικῶς Εὐαγγέλου Σ. Σταμάτη, «Ιστορία τῶν Μαθηματικῶν. Τὰ Μαθηματικὰ τῶν ̓ Ελλήνων», μὲ ὑπότιτλον: «Ἢ προέλευσις τῶν συγχρόνων συμόδόλων τῶν ̓Αριθμῶν. Αἱ ἀριθμητικαὶ πράξεις. Τὰ μαθηματικὰ τοῦ ̓Ομήρου», ̓Αθῆναν 1970)]. γ. “Οτι «μετὰ τὸν ἐπὶ Δευκαλίωνος κατακλυσμὸν οὐδεὶς τῶν παραλειφθέντων ̓ Ελλήνων ἐφύλαξε τὴν μνήμην πλὴν τῶν Πελασγῶν τῶν ἀφ ̓ Ελλάδος εἰς δαρδάρους πλανηθέντων, οὓς καὶ ὁ ποιητὴς καλεῖ, φάσκων ἔθνος Παφλαγονίας: “καὶ Λέλεγες καὶ Καύκωνες δῖοίτε Πελασγοὶ” (Ἰλιὰς Κ 429) παρ ̓ ὧν μαθόντες πρῶτοι Φοίνικες εἰς “Ελληνας ἤγαγον, ἥττονές τε δαρδάρων ὄντες καὶ συνεχεῖς ἐμπορίας ποιοῦντες, ὅθεν καὶ φοινίκεια κτητικῶς ὀνομάζονται». Ἔκ τοῦ ἀνωτέρω ἀποσπάσματος φαίνεται, ὅτι οἱ Λέλεγες, οἱ Καύκωνες καὶ οἱ Πελασγοὶ ἦσαν πανάρχαια φῦλα ἑλληνικά. ̓Ιδιαίτερα ἀπὸ τὰ σχόλια στὴν ̓Ιλιάδα τοῦ 'Ὀμήρου, καὶ σ ̓ ὅτι ἀφορᾶ τοὺς Πελασγούς, ἀναγιγνώσκομε (Β 603 καὶ 840): « ̓Αρκάδες ἀπὸ ̓Αρκάδος, υἱοῦ Διός, καὶ ἡ χώρα αὐτῶν ̓Αρκαδία, κληθεῖσά ποτε καὶ Πελαογία, καὶ Παρρασία, καὶ Λυκαονία, καὶ Γι ἱγαντίς, καὶ ̓Αζανία. Δοκεῖ δέ φασι παλαιότατα ἔθνη "Ελλήνων εἶναι τὰ ̓Αρκαδικά, διὸ καὶ Προσέληνοι ἐλέγοντο οἱ Αρκάδες...»' καὶ «Μέγα δὲ ἔθνος οἱ Πελασγοὶ κατὰ τὸν Γεωγράφον (ἐννοεῖ τὸν Στράθωνα). -- Πλανῆται δὲ ἦσαν καὶ σποράδες πανταχοῦ τῆς γῆς. - Και Πελασγικὸν δὲ πεδίον ἱστορεῖ ἐν Λαρίσῃ τῇ Θετταλικῇ. -- Λέγει δὲ καὶ ὅτι φκήθη ποτὲ ὑπὸ Πελαογῶν ἡ τῶν ̓Ιώνων παραλία πᾶσα ἐκ Μυκάλης ἀρξαμένη: καὶ Χῖοι δὲ οἰκιστὰς ἔσχον Πελασγοὺς ἐ ἐκ Θετταλίας. -- Καὶ ̓Αργεῖοι δὲὴ ἦσαν Πελασγοί -- - Φησὶ γοῦν ὁ αὐτός, ὅτι Αργείων ἀκρόπολιν ὤκησε Δαναὸς καὶ Πελασγιώτας ὠνομασμένους, Δαναοὺς ἐκάλεσε. -- Κόμμα (Ξ- τμῆ μα) δὲ τοῦ τοιούτου ἔθνους καὶ οἱ ἐκ τῆς Λαρίσης οὗτοι Πελασγοί, περὶ ἧς φασιν οἱ παλαιοί, ὅτι αὕτη νῦν συνώῴκισται εἰς ̓Αλεξάνδρειαν τὴν Τρωάδα. ον, Ἐπίσης στὸ σχόλιον τοῦ στίχου Β 429 ἀναφέρεται: «Πελασγοί: Οἱ τὸ παράλιον μέρος τῆς Καρίας ἔχοντες: ἄμεινον δὲ λέγειν οὐτοὺς γένος τι πολυπλανὲς οἰκῆσαι ἐν τῇ ̓Ασίᾳ καὶ Εὐρώπῃ"