ΕΛΛΟΓΑ ΚΑΙ ΜΑΝΤΙΚΑ «Ηλθαν ντυμένοι φίλοι» Μέσα στὸ ζόφο τοῦ ἐξουσιασμοῦ καὶ τοῦ δογματιομοῦ, μέσα στὴν ἄδυσσο τοῦ ψεύδους καὶ τῆς ἀνελευθερίας, μέσα στὴν ἔρημο τῆς σύγχυσης καὶ τῆς ἡμιμάθειας τοῦ λογοχρατούμενου κόσμου μας τὸ ̓Ελληνικὸ Πνεῦμα καὶ ὁ ̓“Ελληνικὸς Πολιτισμὸς φαντάζουν ὡς ἀπειλὴ τόσο γιὰ τοὺς κρατοῦντες ὅσο καὶ γιὰ τοὺς ὅπως- ὅπως ὄολεμένους κρατούμενους, τοὺς ἐνοίκους τοῦ Πλατωνικοῦ «σπηλαίου», οἱ ὁποῖοι ἔχουν συνηθίσει νὰ ζοῦν στὸ σκότος, μακρὰν τοῦ ἡλιακοῦ φωτός, ποὺ τοὺς θαμδώνει τὰ μάτια καὶ τοὺς κάνει νὰ μισοῦν ὅσους προσπαθοῦν «νὰ τοὺς ἀνοίξουν κάποιο παράθυρο στὸν ἥλιο». Ὃ «Δαυλὸς» κατὰ τὴν ]δετῆ πορεία του ἔχει δεχθεῖ τὰ πυρὰ τοῦ ἐξ-ουσιασμοῦ καὶ τῶν ὀργάνων του (φοινικιστῶν, ἰνδοευρωπαϊστῶν, ρωμιοσυνιστῶν, δαδυλωνιστῶν χ.ο.Χ.), ποὺ προσπαθοῦν νὰ τὸν ὑποτάξουν καὶ νὰ τὸν προσαρμόσουν στοὺς σκοποὺς καὶ τὶς ἐπιδιώξεις τους, νὰ τὸν ὁδηγήσουν δηλαδὴ στὸν ἐκφυλισμὸ καὶ τὴν αὐτοκατἀργησή του. Μετὰ τὶς ἀτελέσφορες προτάσεις εὔνοιας καὶ «προώθη σής» του, μετὰ τὶς ἀνεπιτυχεῖς προσπάθειες ἰδεολογικο-πολιτικῆς ἐκτροπῆς του ἀκολούθησαν οἱ συκοφαντίες καὶ οἱ ὕδρεις ἀλλὰ καὶ οἱ δίαιες ἐπιθέσεις καὶ ἀπειλὲς ἐναντίον τοῦ ἐκδότου καὶ τῶν συνεργατῶν του, διαιότητες ποὺ κορυφώθηκαν, ὡς γνωστόν, τὸν περασμένο Μάιο στὴν ̓ Εκθεση Βιόλίου τοῦ Πεδίου τοῦ Ἄρεως, ὁπότε σκοταδιστὲς κατέστρεψαν ὁλοσχερῶς τὸ περίπτερό μας καὶ ἔστειλαν στὸ νοσοκομεῖο στενὸ συνεργάτη τοῦ Περιοδικοῦ. Οἱ ὕδρεις καὶ οἱ συκοφαντίες ἄρχισαν δέδαια πρὸ πολλῶν ἐτῶν ἀπ’ τοὺς γνωστοὺς πράκτορες τῆς λογοκρατίας: τὸν «ἀνατολιστὴ» ποὺ τούρκεψε, τὸν «γλωσσολόγο» ποὺ ἰνδοευρωπαίῖζει, τὸν ἐκπρόσωπο τοῦ «Παιδαγωγικοῦ ̓Ινστιτούτου» ποὺ φοινιχίζει, τὸν κληρονομικῷ δικαίῳ καθηγητή, τὸν Χίναιδο φιλόλογο, τὸν παπα-Ρωμιὸ χ.π.ᾶ. Ο «4αυλὸς» δέχθηκε τοὺς χαρακτηρισμοὺς τοῦ «ἀνισόρροπου» καὶ «ὑποστάθμης» περιοδικοῦ, τοῦ «ἐθνικιστικοῦ» καὶ «ἀντεθνικοῦ» ταυτόχρονα ἐντύπου, τοῦ «ρατοιστικοῦ», «φασιστικοῦ», «μασωνικοῦ», «ἠλίθιου», «ξενοκίνητου», «εἰδωλολατρικοῦ», «ἐπικίνδυνου», «ἀναρχικοῦ» μέσου πληροφόρησης' δέχθηκε τοὺς « ̓Ιοὺς» τῶν γραμμάτων καὶ τοῦ πολιτισμοῦ --«[οί», ποὺ ἄλλο δὲν πέτυχαν, παρὰ ὅ,τι καὶ «τὸ φίδι ποὺ τρώει τὴν οὐρά του», κάτι ποὺ ἀποτελεῖ ἄλλωστε καὶ τὸ χατατεθὲν σῆμα τους. Οἱ ἀναγνῶστες μας γνωρίζουν ἀσφαλῶς τὶς μάχες πού χει δώσει ὁ «Δ αυλὸς» μὲ τὰ μίσθαρνα ὄργανα τῆς ἐξ- ουσίας, ὅπως γνωρίζουν καὶ τὶς νίκες ποὺ κατέκτησε στὴν ὑπόθεση τῆς ἐλεύθερης ἔ ἔρευνας: ̓Ελληνικὸν ̓Αλφάδητο καὶ Γλῶσσα, ὀρθὴ χρονο: λόγηση τῆς “Ιστορίας μας, «ἐκταφὴ » καὶ παρουσίαση τῶν ἑλληνικῶν ἀρχαιοτήτων, δῆθεν «ὁμοφυλοφιλία» στὴν ̓Αρχαία Ἑλλάδα, Ελληνικὲς πυραμίδες κ.ο.κ. Νίκες πού ̓χαμαν τοὺς Ἕλληνες ὅπου γῆς ν ̓ ἀφυπνισθοῦν, ν ̓ ἀναθαρρέψουν καὶ ν ̓ ἀναθεωρήσουν τὴν στάση τους ἔναντι τῆς συκοφαντημένης ̓ Ελλάδος, τῶν παραχαραγ: μένων Ελληνικῶν ἰδεῶν καὶ ἀξιῶν, τῶν ἀδικημένων Ελλήνων σοφῶν καὶ ἡρώων, τῆς διαστρεδλωμένης" Ελληνικῆς Ιστορίας καὶ ν ̓ ἀποκτήσουν ἀληθινὴ γνώση, συνείδηση καὶ εὐαισθησία γιὰ τὸν παγκόσμιο Ελληνικὸ Πολιτισμό. Στὶς μάχες ποὺ ἔδωσε ὁ «4 αυλὸς» πολέμησε μόνος του, χωρὶς αὐτὸ νὰ σημαίνη ὅτι στέρησε τὸ δικαίωμα ἢ τὴν δυνατότητα ἀπὸ κάποιον, νὰ ἑνώση τὶς δυνάμεις του καὶ νὰ πολεμήση τὸν κοινὸ ἐχθρό, ποὺ λέγεται παρακμὴ καὶ ὀπισθοδρόμηση, ἀνελευθεοία καὶ ἀδικία, ἐξουσιασμὸς καὶ δογματισμός, λογοκρατία καὶ σκοταδισμός, μιὰ προσπάθεια στὴν ὁποία ὀρέθηκαν πολλοὶ φίλοι καὶ σύμμαχοι ἀλλὰ καὶ πολλοὶ «ντυμέγοι σύμμαχοι καὶ φίλοι», καθὼς λέγει ὁὁ ποιη τής. Οἱ τελευταῖοι μετὰ τὸ ξεμασχάρεμά τους, ἢ καὶ προτοῦ νὰ συμδῆ αὐτό, ἄλλαξαν τὴν ἀλωπεκῆ μὲ ὀνῆ καὶ περιερχόμενοι