ΕΛΛΟΓΑ ΚΑΙ ΜΑΝΤΙΚΑ «Ηλθαν ντυµένοι φίλοι» Μέσα στὸ ζόφο τοῦ ἐξουσιασμοῦ καὶ τοῦ δογματιομοῦ, μέσα στὴν ἄδυσσο τοῦ ψεύ- δους καὶ τῆς ἀνελευθερίας, μέσα στὴν ἔρημο τῆς σύγχυσης καὶ τῆς ἡμιμάθειας τοῦ λογοχρατούμενου κόσμου μας τὸ ᾿Ελληνικὸ Πνεῦμα καὶ ὁ ᾿“Ελληνικὸς Πολιτισμὸς φαντάζουν ὡς ἀπειλὴ τόσο γιὰ τοὺς κρατοῦντες ὅσο καὶ γιὰ τοὺς ὅπως- ὅπως ὄολε- μένους κρατούμενους, τοὺς ἐνοίκους τοῦ Πλατωνικοῦ «σπηλαίου», οἱ ὁποῖοι ἔχουν συνηθίσει νὰ ζοῦν στὸ σκότος, μακρὰν τοῦ ἡλιακοῦ φωτός, ποὺ τοὺς θαμδώνει τὰ μάτια καὶ τοὺς κάνει νὰ μισοῦν ὅσους προσπαθοῦν «νὰ τοὺς ἀνοίξουν κάποιο πα- ράθυρο στὸν ἥλιο». Ὃ «Δαυλὸς» κατὰ τὴν ]δετῆ πορεία του ἔχει δεχθεῖ τὰ πυρὰ τοῦ ἐξ-ουσιασμοῦ καὶ τῶν ὀργάνων του (φοινικιστῶν, ἰνδοευρωπαϊστῶν, ρωμιοσυνιστῶν, δαδυλωνιστῶν χ.ο.Χ.), ποὺ προσπαθοῦν νὰ τὸν ὑποτάξουν καὶ νὰ τὸν προσαρμόσουν στοὺς σκοποὺς καὶ τὶς ἐπιδιώξεις τους, νὰ τὸν ὁδηγήσουν δηλαδὴ στὸν ἐκφυλισμὸ καὶ τὴν αὐτοκα- τἀργησή του. Μετὰ τὶς ἀτελέσφορες προτάσεις εὔνοιας καὶ «προώθη σής» του, μετὰ τὶς ἀνεπιτυχεῖς προσπάθειες ἰδεολογικο-πολιτικῆς ἐκτροπῆς του ἀκολούθησαν οἱ συ- κοφαντίες καὶ οἱ ὕδρεις ἀλλὰ καὶ οἱ δίαιες ἐπιθέσεις καὶ ἀπειλὲς ἐναντίον τοῦ ἐκδό- του καὶ τῶν συνεργατῶν του, διαιότητες ποὺ κορυφώθηκαν, ὡς γνωστόν, τὸν περα- σμένο Μάιο στὴν᾽ Εκθεση Βιόλίου τοῦ Πεδίου τοῦ Ἄρεως, ὁπότε σκοταδιστὲς κα- τέστρεψαν ὁλοσχερῶς τὸ περίπτερό μας καὶ ἔστειλαν στὸ νοσοκομεῖο στενὸ συνεργάτη τοῦ Περιοδικοῦ. Οἱ ὕδρεις καὶ οἱ συκοφαντίες ἄρχισαν δέδαια πρὸ πολλῶν ἐτῶν ἀπ’ τοὺς γνωστοὺς πράκτορες τῆς λογοκρατίας: τὸν «ἀνατολιστὴ» ποὺ τούρκεψε, τὸν «γλωσσολόγο» ποὺ ἰνδοευρωπαίῖζει, τὸν ἐκπρόσωπο τοῦ «Παιδαγωγικοῦ ᾿Ινστιτούτου» ποὺ φοινι- χίζει, τὸν κληρονομικῷ δικαίῳ καθηγητή, τὸν Χίναιδο φιλόλογο, τὸν παπα-Ρωμιὸ χ.π.ᾶ. Ο «4αυλὸς» δέχθηκε τοὺς χαρακτηρισμοὺς τοῦ «ἀνισόρροπου» καὶ «ὑπο- στάθµης» περιοδικοῦ, τοῦ «ἐθνικιστικοῦ» καὶ «ἀντεθνικοῦ» ταυτόχρονα ἐντύπου, τοῦ «ρατοιστικοῦ», «φασιστικοῦ», «μασωνικοῦ», «ἠλίθιου», «ξενοκίνητου», «εἰδω- λολατρικοῦ», «ἐπικίνδυνου», «ἀναρχικοῦ» μέσου πληροφόρησης' δέχθηκε τοὺς «᾿Ιοὺς» τῶν γραμμάτων καὶ τοῦ πολιτισμοῦ --«[οί», ποὺ ἄλλο δὲν πέτυχαν, παρὰ ὅ,τι καὶ «τὸ φίδι ποὺ τρώει τὴν οὐρά του», κάτι ποὺ ἀποτελεῖ ἄλλωστε καὶ τὸ χατατεθὲν σῆμα τους. Οἱ ἀναγνῶστες µας γνωρίζουν ἀσφαλῶς τὶς μάχες πού χει δώσει ὁ «Δ αυλὸς» μὲ τὰ µίσθαρνα ὄργανα τῆς ἐξ- ουσίας, ὅπως γνωρίζουν καὶ τὶς νίκες ποὺ κατέκτησε στὴν ὑπόθεση τῆς ἐλεύθερης ἔ ἔρευνας: ᾿Ελληνικὸν ᾿Αλφάδητο καὶ Γλῶσσα, ὀρθὴ χρονο: λόγηση τῆς “Ιστορίας µας, «ἐκταφὴ » καὶ παρουσίαση τῶν ἑλληνικῶν ἀρχαιοτήτων, δῆθεν «ὁμοφυλοφιλία» στὴν ᾿Αρχαία Ἑλλάδα, Ελληνικὲς πυραμίδες κ.ο.κ. Νίκες πού ᾿χαμαν τοὺς Ἕλληνες ὅπου γῆς ν᾿ ἀφυπνισθοῦν, ν᾿ ἀναθαρρέψουν καὶ ν᾿ ἀνα- θεωρήσουν τὴν στάση τους ἔναντι τῆς συκοφαντηµένης ᾿ Ελλάδος, τῶν παραχαραγ: μένων Ελληνικῶν ἰδεῶν καὶ ἀξιῶν, τῶν ἀδικημένων Ελλήνων σοφῶν καὶ ἡρώων, τῆς διαστρεδλωμένης" Ελληνικῆς Ιστορίας καὶ ν᾿ ἀποκτήσουν ἀληθινὴ γνώση, συνείδη- ση καὶ εὐαισθησία γιὰ τὸν παγκόσμιο Ελληνικὸ Πολιτισμό. Στὶς μάχες ποὺ ἔδωσε ὁ «4 αυλὸς» πολέμησε μόνος του, χωρὶς αὐτὸ νὰ σημαίνη ὅτι στέρησε τὸ δικαίωμα ἢ τὴν δυνατότητα ἀπὸ κάποιον, νὰ ἑνώση τὶς δυνάμεις του καὶ νὰ πολεμήση τὸν κοινὸ ἐχθρό, ποὺ λέγεται παρακμὴ καὶ ὀπισθοδρόμηση, ἀνελευθε- οία καὶ ἀδικία, ἐξουσιασμὸς καὶ δογματισμός, λογοκρατία καὶ σκοταδισμός, μιὰ προ- σπάθεια στὴν ὁποία ὀρέθηκαν πολλοὶ φίλοι καὶ σύμμαχοι ἀλλὰ καὶ πολλοὶ «ντυμέ- γοι σύμμαχοι καὶ φίλοι», καθὼς λέγει ὁ ὁ ποιη τής. Οἱ τελευταῖοι μετὰ τὸ ξεμασχάρεμά τους, ἢ καὶ προτοῦ νὰ συμδῆ αὐτό, ἄλλαξαν τὴν ἀλωπεκῆ μὲ ὀνῆ καὶ περιερχόμενοι