ΠΑΝΤ.Α.ΊΣΑΟΥΣΟΓΛΟΥ, ̓ Αλέξανδρος: Ποιοί τὸν δηλητηρίασαν; Περνοῦμε τὸ δυσκολώτερο ἴσως στάδιο τοῦ Ἑλληνισμοῦ, ὁ ὁποῖος ἐπὶ δυὸ χιλιετίες σχεδὸν ἀποτελεῖ τὸ μοναδικὸ στόχο τῆς δουλοποιοῦ λογοκρατίας, πού, ἔχοντας στὴ διάθεσή της τὴ δύναμη, ἐξαπολύει πολέμους, δολοφονεῖ, τρομοκρατεῖ, συκοφαντεῖ ὅ,τι σχετίζεται μὲ τὸν Ἑλληνισμὸ καὶ τοὺς Ἕλληνες. Ἡ μέθοδος εἶναι γνωστὴ πιά: Μόλις δοκιμάσει νὰ μιλήση κανεὶς γιὰ τὴν Ἑλλάδα, περιλούζεται ἀπὸ ὕδρεις καὶ συκοφαντίες. Πᾶς νὰ μιλήσης γιὰ τὴν Ἑλληνικὴ Γλῶσσα; Εἶσαι «φασίστας»! Γιὰ τὸν Παρθενῶνα; Εἶσαι «ρατσιστής»! Γιὰ τὶς Ἑλληνικὲς Πυραμίδες; Εἶσαι «ἀντισημίτης»! Γιὰ τὸν ̓Αλέξανδρο, Εἶσαι «ἐχθρὸς τοῦ λαοῦ»! Γιὰ τὸν πολιτισμό μας; Εἶσαι «ἀκροδεξιός»!.. Αὐτὴ τὴν κατάσταση ἀντιμετώπισε καὶ ὁ συγγραφεὺς τοῦ παρουσιαζόμενου θιθλίου Π.Α. Τσαούσογλου, ὁ ὁποῖος μετρώντας τὶς ἀντιδράσεις τοῦ περιθάλλοντός του, μὲ τὶς συζητήσεις ποὺ ἔκανε, δὲν τολμοῦσε νὰ ἐκδώση τὸ διόλίο, καὶ «τὰ κείμενα περίμεναν στὸ ντοσιὲ» ἕξι ὁλόκληρα χρόνια (σελ. 7). Φόδος λοιπὸν καὶ τρόμος 6ασιλεύει στὴ φασιστικὴ -πῶς ἀλλιῶς νὰ τὴν πῆς- «δημοκρατία μας», ποὺ ἄλλο λόγο δὲν ἀνέχεται ἐκτὸς ἀπ ̓ τὰ ὑμνολογήματα τῶν ἐξουσιαστῶν καὶ τὴν ἀναπαραγωγὴ τῶν δογμάτων τους. Σχετικὰ μὲ τὸν Αλέξανδρο τὸ δογματικὸ σενάριο ἔχει ὡς ἑξῆς: «Ο δορυκατακτητὴς καὶ σφάχτης τῶν λαῶν, ὁ μέθυσος καὶ ἔκδοτος Ἕλλην, ἀφοῦ ὑπεδούλωσε τὴν ἐλεύθερη ̓Ασία, ἔκανε τὸ λάθος -ἂν ἦταν δυνατὸν-- καὶ ἱδρωμένος λούσθηκε στὸν ποταμὸ Κύδνο, μ ̓ ἀποτέλεσμα ν ̓ ἀρρωστήση καὶ νὰ πεθάνη ἀπὸ ὑψηλὸ πυρετό». Τάδε λέγει Κύριος, καὶ ἀμφισθητήσεις δὲν χωροῦνε. Ὅποιος ἐρευνητὴς διατυπώσει διαφορετικὴν ἄποψη, ὅσο τεκμηριωμένη κι ἂν εἶναι, δὲν γλυτώνει ἀπ ̓ τὸ χαρακτηρισμὸ τοῦ φασίστα... Ὁ Π.Α. Τσαούσογλου στὸ παρουσιαζόμενο θιθλίο του θάζει τὰ πράγματα στὴ θέση Εὐτράπελη διήγηση περὶ τῆς «θείας» Λειτουργίας τῆς Ἐξ-ουσίας Πολλὲς φορὲς γίνεται γενικὴ καὶ θεωρητικὴ ἀναφορὰ στοὺς ντόπιους-διεθνεῖς ἐξ-ουσιαστές. Καλὸ εἶναι ὅμως ν ̓ ἀσχοληθοῦμε μαξὶ τους ἐρευνώντας μιὰ εἰδικὴ πλευρά τους, μὲ ἀναφορὰ ἀκόμη καὶ σὲ λεπτομέρειες. Ας δοῦμε λοιπὸν κατ ̓ ἀρχὰς τὸ ἀδελφᾶτο τοῦ ἐγκλήματος σὲ ὅλο του τὸ φάσμα. Τὸ φάσμα αὐτὸ ἀποτελεῖται κατὰ φαινομένη -ἀλλ ̓ ὄχι πραγματικὴ-- ἱεραρχικὴ σειρὰ ἀπὸ τὸ «πολιτικὸ ἔγκλημα», τὸ «οἰκονομικὸ ἔγκλημα» καὶ τὸ «κοινὸ ἔγκλημα». Ὅλα τους εἶναι ἀδελφάκια τρίδυμα, ποὺ διαφέρουν μόνο ὡς πρὸς τὸ ἐπί-θετὸ ἔνδυμα καὶ ὄχι ὡς πρὸς τὸ προσδιοριζόμενο οὐσιαστικὸ (ἔγκλημα) μέρος τους. ́Ἔχουν φροντίσει δεδαίως νὰ κρύπτονται μετονομαζόμενα τὸ μὲν πολιτικὸ ἔγκλημα σὲ «πολιτικὴ ἐπιλογή», τὸ δὲ οἰκονομικὸ ἔγκλημα σὲ «οἰκονομικὴ ἐπιλογή». ̓Απλῶς «ἔγκλημα» ἐξακολουθεῖ νὰ λέγεται ἀκόμη τὸ κοινὸ ἔγκλημα. Μὲ τὴν πρώτη εὐκαιρία ἂς τὸ μετονομάσουν κι αὐτό, ὥστε νὰ μὴ ἐξαναγκάζεται σὲ πρόσθετη κοπιαστικὴ δραστηριότητα (π.χ. ξέπλυμα χρήματος). Πρὸς ἀπόδειξιν τῶν ἀνωτέρω ἰδοὺ μερικοὶ τρόποι δράσης τοῦ ἀδελφάτου,