10522 ΔΑΥΛΟΣΗ/174, Ιούνιος 1996 γόταν στὶς κηδεῖες -- καὶ ἄλλο νὰ φωνάζουν: «οἱ Πέρσες!!, ἦλθαν οἱ Πέρσες!!», ὅπως οἱ ᾿Αγγλοι προφέρουν τὸ “Ποί ροἱοί” - “χόϊ πολόϊ», ὅταν θέλουν νὰ ποῦν «οἱ πολλοί», δηλ. «ὅλη ἡ ὁμά- δα» ἢ «ὅλο τὸ σόι». Ἕνα ἄλλο τεχμήριο εἶναι τὸ ὄστρακο ποὺ ὀρέθηκε μὲ τὸ ὄνομα «᾿Αριστείδης» γραμμένο ᾿Αριστίδης. Ὅπως καταλαθαίνετε, ἀνορθόγρα- φοι ὑπῆρχαν καὶ τότε, ὁπότε, ἐὰν ἡ δίφθογγος ἐπροφέρετο μὲ διαλυτικά, δὲν θὰ εἰχαν κανένα πρόόδλημα μὲ τὴν ὀρθογραφία τους. Εἰκάζεται, ὅτι μία ἐκτενὴς μελέτη μὲ ἀποδει- χτικὰ στοιχεῖα γιὰ τὴν διφθογγικὴ προφορὰ τῶν ἀρχαίων κατεστράφη πρὸ περίπου 3θετίας καὶ ἐξηφανίσθη ὁ μελετητής. ᾿Εὰν τοῦτο ἀλη- θεύη, τότε πρέπει νὰ ὑπάρχουν τὰ ἀνάλογα τεχ- μήρια στὰ ἀρχαῖα κείμενα, γιὰ νὰ τὰ ἀνακαλύ- ψη ὅποιος ἀποφασίση νὰ ἀσχοληθῆ μὲ ἕνα τό- σο σοδαρὸ θέμα. Μετὰ τιμῆς Σωκράτης Λ. Χριστοδουλάρης ᾿Οστεοπαθολόγος ᾿Αργοστολίου 16.) Αθήνα Ἢ πλημμυρίδα τῆς πορνολογίας στὰ Μέσα Ἐνημερώσεως ᾿᾽Αξιότιμε διευθυντά, Μὲ ἐπίκεντρο τὴ νεολαία θὰ ἤθελα μὲ τὴν πα- ρούσα ἐπιστολή µου νὰ σχολιάσω ἕνα σοθαρὸ καὶ καυτὸ θέµα, ζητώντας παράλληλα καὶ τὴ θέ- ση τῶν ἁρμοδίων. Ἐννοῷ τὰ «πορνο-περιοδι- κά», ποὺ ἔχουν κατακλύσει τὰ περίπτερα καὶ τὶς πορνο-ἀγγελίες, ποὺ ἀναγράφονται στὶς περισ- σότερες κυκλοφοροῦσες ἔφη μερίδες. Καὶ στὶς δύο περιπτώσεις τὸ θέαμα εἶναι ἀποτρόπαιο. Γιατί οἱ ἐκδότες προσπαθοῦν ν᾿ αὐξήσουν τὶς πωλήσεις τους παρακινώντας/προσελκύοντας καὶ τὴ νεολαία µας γιὰ σωστὴ ἐνημέρωση καὶ μόρφωση μὲ τὸν τρόπον αὐτόν; Φυσικὰ οἱ περι- πτεροῦχοι ἐπιθάλλεται νὰ τὰ διαθέσουν, γιατὶ «ἡ δουλειὰ πηγαίνει πακέττο». Μᾶλλον οἱ νο- µοθέτες θὰ ψήφισαν τὸν σχετικὀ νόµο (άραγε ἐγκρίθηκε μὲ προεδρικὸ διάταγµα;), γιατὶ ἔπι- θάλλετο νὰ μποῦν τὰ πράγματα σὲ νέα σωστὴ τάξη καὶ νὰ θοηθήσουν στὸ πρὀόληµα τῆς ὑπο- γεννητικότητας ποὺ ἀντιμετωπίζει ἡ Ἑλλάδα! ᾿Αλλὰ ἡ Ἐκκλησία τί ἔχει νὰ πεῖ καί, περισσό- τερο, νὰ κάμει; Κι ὁ ἁπλὸς πολίτης παραζαλι- σμένος ἀπ’ ὅσα συμδαίνουν γύρω του, καὶ μ᾽ αὐτὸ ἀχόμα, ἀναρωτιέται, ἀπὸ ποῦ πηγάζει αὐτὴ ἡ δίαιη πολιτιχή, ἡ ὁποία δὲν ἔχει τίποτα κοινὸ μὲ τὴν ἔμφυτη εὐγένεια τῶν αἰσθημάτων τῆς ἑλληνικῆς φυλῆς καὶ τὸ ἀρχαῖο ἑλληνικὸ ρητὸ «νοῦς ὑγιὴς ἐν σώματι ὑγιεῖ». Σήμερα, ποὺ οἱ ἐφημερίδες καὶ τὰ περιοδικὰ κυκλοφοροῦν ἐλεύθερα καὶ δημοκρατικά, μιὰ κι ἔχουμε «ἐλεύ- θερη ἀγορά», στὸ σημεῖο ποὺ φτάσαμε ἀναρω- τιέται καθένας, μήπως ὑπάρχει καὶ πρόθεση τοῦ ὑπουργείου νὰ θεσπίσει, μέρος ἢ μερικὰ ἀπ’ αὐτὰ τὰ περιοδικὰ νὰ ἐνσωματωθοῦν στὴ σχο- λικὴ ὕλη, «γιὰ νὰ τὰ θγάλουν τὰ παιδιά μας πέ- ρα» μὲ τὴν «νέα ἐποχὴ» καὶ τὸν 219 αἰῶνα;;}! Ἔν κατακλεῖδι ἀναρωτιέμαι, πῶς ἀντιμετω- πίζουν τὸ θέμα αὐτό, τὸ τόσο ζωτικό, οἱ ἑλλη- νικὲς ἀρχές: Δικαιοσύνη, Αστυνομία καὶ φορεῖς ὅπως ἡ Ἕνωση Συντακτῶν; Εὐχαριστῶ γιὰ τὴ φιλοξενία Μὲ ἐκτίμηση Πευκέστας ὁ Μιεζεὺς Νάξου 3, 145 62 Κηφισιὰ Νὰ ἐπιθάλωμε τὴν καθιέρωση γνησίων Ολυμπιάδων Φίλτατε κ. Λάμπρου, Φέτος ἑτοιμάζονται ἐδῶ νὰ τελέσουν τοὺς «Ὀλυμπιακοὺς»᾽Αγῶνες τῆς ᾿Ατλάντας. ᾿Αλλὰ ἐὰν αὐτὸ τὸ καρναθάλι͵ θὰ εἶναι ᾿Ολυμπιακοὶ ἀγῶνες ἢ θὰ ἔχει κάτι τὸ σχετικὰ ὅμοιο μὲ τὴν Ὀλυμπιακὴ ἼἸδέα, τότε ἐγὼ δὲν εἶμαι. Ἕλληνας. Τὸ πρῶτο πρᾶγμα ποὺ πρέπει νὰ κάνουμε εἶναι, νὰ καθιερώσουμε ἐμεῖς τοὺς πραγματι- χοὺς ᾿Ολυμπιαχοὺς ἀγῶνες, ἐκεῖ ποὺ ἄρχισαν χιλιάδες χρόνια πρίν. Τὰ ἀγωνίσματα πρέπει νάναι τὰ ἴδια, ἑ ὅπως τότε, μὲ ἔπαθλο ἕνα στεφά- νι ἀγριελαίας ἢ δάφνης. Ποτὲ νὰ μὴν ἐπιτρέ- ψουμε, ἡ Ὀλυμπιακὴ φλόγα νὰ ἐξευτελίζεται σὲ χῶρες ἀνάξιες τοῦ ἀρχαίου Ἑλληνικοῦ ἤθους. Δεύτερον πρέπει νὰ ξαναϊδρυθῆ ἡ ᾿Ακαδη- μία τοῦ Πλάτωνος. Καὶ ἐκεῖ νὰ ἔρχονται ἑλλη- νιστὲς ἀπὸ ὅλα τὰ μέρη τῆς γῆς, νὰ διδάσκουν καὶ νὰ διδάσκονται ἀπὸ Ἕλληνες. Τί πράγματι ἦταν ὁ Ἑλληνικὸς Λόγος, ὁ Ἑλληνικὸς Πολιτι- σμὸς, ἡ Ἑλληνικὴ σχολὴ σκέψεως. Τὰ χρειάζε- ται αὐτὰ ὅσο ποτὲ ἄλλοτε ἡ ἀνθρωπότητα σή- μερα. Ἡ πρὸ αἰώνων Ἑλληνικὴ Παιδεία, ὁ Λό- γος, ἡ Σχέψη, ὁ τρόπος ζωῆς, ἡ Γλῶσσα, τὰ ἰδα- νικὰ ἐσήκωσαν τὸν ἄνθρωπο στὰ πόδια. Τὸν ἐκπολίτισαν. Τρίτον, μόνον μὲ ἰδιωτικὴ πρωτοθουλία πρέ- πει νὰ ἑνωθοῦμε οἱ ὅπου γῆς Ἕλληνες, Νὰ