Παίζεται τὸ μέλλον τοῦ Πολιτισμοῦ ς 0 καθηγητὴς ΚΙ. Τσιμπούκης στὴν εἰσαγωγὴ τοῦ θιθλίου του «Ἢ ψυχικὴ ὑγεία τοῦ σύγχρονου ἀνθρώπου» (σ. 34) γράφει: «.Ο καθένας μας διώνει τὴν ἀπλήηστία, τὴ δία, τὴν ἐχθρότητα, τὴν καταστροφή, τὴν καχυποψία, τὴν δαναυσότητα, τὸν ἐγωισμὸ καὶ τὴν ἀπανθρωπιά». Καὶ συνεχίζει πιὸ κάτω στὴν ἴδια σελίδα: «Ο σημεοινὸς ἄνθρωπος κάνει συχνὰ ἀπεγνωσμένο ἀγῶνα, ἐξαντλῶντας τὶς σωματικὲς ἀλλὰ καὶ τὶς πνευματικὲς καὶ ἠθικὲς δυνάμεις του, γιὰ ν ̓ ἀποκτήσει τὰ ὑλικὰ ἀγαθὰ τοῦ 20οῦ αἰῶνα. Λαχταράει τὸ χρῆμα, τὴ δύναμη καὶ τὶς κάθε εἴδους ὑλικὲς ἀπολαύσεις». Οἱ λέξεις «ἀπληστία», «δία», «καταστροφή», «χρῆμα», «δύναμη» δὲν κάνουν τίποτε ἄλλο, παρὰ νὰ ὁρίζουν τὶς φασιστικὲς-ρατσιστικὲς παραμέτρους, ποὺ πλέον ἔχουν γίνει καθημερινὸ 6ίωμα. Ἐκφράσεις δούλων καὶ ὄχι ἐλευθέρων πολιτῶν ἔχουν μετατρέψει τοὺς ἀνθρώπους σὲ ἐξουσιαστικὰ ἐνεργούμενα. Κατὰ δὲ τὴν προσφιλῆ μέθοδο τῶν ἐξουσιαστῶν αὐτὸ ὀνομάζεται «δημοχρατία», ἐνῶ ἡ ἀγάπη γιὰ τὴν ἔλευθερία καὶ τὴν ἀλήθεια «φασισμός». Στὴ σειρὰ τῶν ἄρθρων «Ὃ φασισμὸς-ρατσισμὸς τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης» («4», τ. 169, 171, 172) ἀναλύσαμε τὴν πρώτη κωδικοποίησιν τοῦ ἐξουσιαστικοῦ φαινομένου" ἑνὸς φαινομένου ποὺ ἐγεννήθηκε στὰ μεταλεξανδρινὰ χρόνια σὰν ἀντίδρασις στὴν ραγδαία ἐξάπλωσιν τοῦ καθαροῦ ἑλληνικοῦ πνεύματος καὶ τῆς ὑπεροχῆς του ἔναντι τοῦ ̓Ανατολισμοῦ. Οἱ «φιλόσοφοι» τοῦ ἐξουσιασμοῦ καὶ διέστρεψαν τὸ ἑλληνικὸν πνεῦμα καὶ προσεπάθησαν νὰ τὸ «ἑνοποιήσουν» μὲ τὸ ἀνατολικόν. Πρῶτα ὅμως ἑνοποίησαν τὶς ἀνατολικὲς δοξασίες! κι ἔτσι γιὰ πρώτη φορὰ στὰ μισὰ τοῦ 2ου π.Χ. αἰῶνα ὁ ̓Ανατολισμὸς παρουσιάζεται ἑνιαῖος. Γιὰ τὸν λόγον αὐτὸν ἔδωσαν εὐρύτεθη φυλετικὴ διάστασιν μὲ τὸν ὅρον «σημιτισμός»: καὶ καταγίνονται νὰ προσδώσουν, ὅσο τὸ δυνατόν, μεγάλο ἱστορικὸ θάθος μὲ ψευδῆ ἱστοριογραφήματα. Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅμως, ὅτι ἐπὶ Πτολεμαίου Φιλαδέλφου, τὸ 250 π.Χ. περίπου, τὸ συμδούλιο τῶν 72 κατέγραψε τὴν Π. Διαθήκη. Γιὰ νὰ στηρίξουν τὸν ἐξουσιασμόν τους, ἔπλασαν ἕναν θεὸν δημιουργόν, «κτίστην τοῦ Κόσμου», ἐξουσιαστὴν, «πλάστην» τοῦ ἀνθρώπου, ποὺ μεταθιθάζει τὴν ἀπόλυτη κυριαρχίαν του στὸν ἐχλεχτόν του, τὸν «κεχρισμένον» του (ἴδε σχετικὰ «Δαυλόν», τ. 171, Μάρτιος 1996). Συνεδύασαν τὴν ἐμφάνισιν τοῦ ἐχλεχτοῦ λαοῦ μὲ τὴν «χτίσιν» τοῦ σύμπαντος. Γνωρίζοντας, ὅτι τὰ μυθεύματα τῆς Π. Διαθήκης δὲν θὰ ἦσαν ἀποδεχτὰ ἀπὸ ἕναν κόσμον, ὅπου ἐκυριαρχοῦσε τὸ ἑλληνικὸν πνεῦμα, ἐκήρυξαν τὴν διὰ τῆς δίας ἐπιθολῆν τοῦ ἰδεολογήματόςτους καὶ τὴν διὰ τὴς θίας διατήρησίν του. 'Ὑπῆρξε δὲ δία τυφλή, ποὺ οἱ Ἕλληνες «ἔνιωσαν στὸ πετσί τους» σκληρότερα ἀπὸ ὅλους. Ὁ Χάνς- Ντῆτριχ Σάντερ γράφει στὸ ἔργο “Ρίο Αι Ιοδιις ΑΙΙΘΥ ΒΙΠΡΕ»: «Παρ ̓ ὅλη τὴν (ἠθελημένη;) ἀσάφεια τῶν διανοουμένων (σ.σ. πρόκειται γιὰ τοὺς Βάλτερ Μπένζαμιν, Μπάχοφερ καὶ Κλάγκες), ἡ ἔννοια τῆς φράσεως δείχνει ὃ ὅτι ὁ “προαιώνιος ἐχθρός τους” δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι ἄλλος ἀπὸ τὸν ̓Αρχαῖον ̓Ελληνικὸ Πολιτισμό». («Παγκόσμιος ' Εόραϊσμὸς καὶ ̓Ισραήλ», ἐκδ. «Ἐλεύθερη Σχέψις», σελ. 117). Γ: ιὰ τοὺς ἔχοντες διαφορετικὲς πολιτιστικὲς καταθολὲς ̓Ανατολίτες ἡ ἡ πολιτικὴ τοῦ ̓Αλεξάνδρου ὑ ὑπῇ ρξε ἀκατανόητη. Πῶς ἡ ηταν δυνατὸν ἕνας ἄνθρωπος, ποὺ ἤταν κυρίαρχος καὶ εἶχε ἀναχηρυχθῆ ἰσόθεος, νὰ μὴν ἐξουσιάζη, ἀλλὰ νὰ ἄρχη; Ἢ ἀγάπὴ τῶν λαῶν ἐγέννησε τὸ μῖσος τῶν ἐξουσιαστῶν ἐναντίον του. Μετὰ δὲ τὸν θάνατον τοῦ ̓Αλεξάνδρου, τοὺς χαταστροφικοὺς ἐμφυλίους πολέμους τῶν ἐπιγόνων καὶ