Παίζεται τὸ μέλλον τοῦ Πολιτισμοῦ ς 0 καθηγητὴς ΚΙ. Τσιμπούκης στὴν εἰσαγωγὴ τοῦ θιθλίου του «Ἢ ψυχικὴ ὑγεία τοῦ σύγχρονου ἀνθρώπου» (σ. 34) γράφει: «.Ο καθένας μας διώνει τὴν ἀπλήη- στία, τὴ δία, τὴν ἐχθρότητα, τὴν καταστροφή, τὴν καχυποψία, τὴν δαναυσότητα, τὸν ἐγωισμὸ καὶ τὴν ἀπανθρωπιά». Καὶ συνεχίζει πιὸ κάτω στὴν ἴδια σελίδα: «Ο σημε- οινὸς ἄνθρωπος κάνει συχνὰ ἀπεγνωσμένο ἀγῶνα, ἐξαντλῶντας τὶς σωματικὲς ἀλλὰ καὶ τὶς πνευματικὲς καὶ ἠθικὲς δυνάμεις του, γιὰ ν᾿ ἀποκτήσει τὰ ὑλικὰ ἀγαθὰ τοῦ 20οῦ αἰῶνα. Λαχταράει τὸ χρῆμα, τὴ δύναμη καὶ τὶς κάθε εἴδους ὑλικὲς ἀπολαύσεις». Οἱ λέξεις «ἀπληστία», «δία», «καταστροφή», «χρῆμα», «δύναμη» δὲν κάνουν τίποτε ἄλλο, παρὰ νὰ ὁρίζουν τὶς φασιστικὲς-ρατσιστικὲς παραμέτρους, ποὺ πλέον ἔχουν γί- νει καθημερινὸ 6ίωµα. Ἐκφράσεις δούλων καὶ ὄχι ἐλευθέρων πολιτῶν ἔχουν μετα- τρέψει τοὺς ἀνθρώπους σὲ ἐξουσιαστικὰ ἐνεργούμενα. Κατὰ δὲ τὴν προσφιλῆ μέθο- δο τῶν ἐξουσιαστῶν αὐτὸ ὀνομάζεται «δημοχρατία», ἐνῶ ἡ ἀγάπη γιὰ τὴν ἔλευθε- ρία καὶ τὴν ἀλήθεια «φασισμός». Στὴ σειρὰ τῶν ἄρθρων «Ὃ φασισμὸς-ρατσισμὸς τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης» («4», τ. 169, 171, 172) ἀναλύσαμε τὴν πρώτη κωδικοποίησιν τοῦ ἐξουσιαστικοῦ φαινομένου" ἑνὸς φαινομένου ποὺ ἐγεννήθηκε στὰ μεταλεξανδρινὰ χρόνια σὰν ἀντίδρασις στὴν ραγδαία ἐξάπλωσιν τοῦ καθαροῦ ἑλληνικοῦ πνεύματος καὶ τῆς ὑπεροχῆς του ἔναντι τοῦ ᾿Ανατολισμοῦ. Οἱ «φιλόσοφοι» τοῦ ἐξουσιασμοῦ καὶ διέστρεψαν τὸ ἑλληνικὸν πνεῦμα καὶ προσεπάθησαν νὰ τὸ «ἑνοποιήσουν» μὲ τὸ ἀνατολικόν. Πρῶτα ὅμως ἑνο- ποίησαν τὶς ἀνατολικὲς δοξασίες! κι ἔτσι γιὰ πρώτη φορὰ στὰ μισὰ τοῦ 2ου π.Χ. αἰῶνα ὁ ᾿Ανατολισμὸς παρουσιάζεται ἑνιαῖος. Γιὰ τὸν λόγον αὐτὸν ἔδωσαν εὐρύτε- θη φυλετικὴ διάστασιν μὲ τὸν ὅρον «σημιτισμός»: καὶ καταγίνονται νὰ προσδώσουν, ὅσο τὸ δυνατόν, μεγάλο ἱστορικὸ θάθος μὲ ψευδῆ ἱστοριογραφήματα. Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅμως, ὅτι ἐπὶ Πτολεμαίου Φιλαδέλφου, τὸ 250 π.Χ. περίπου, τὸ συμδούλιο τῶν 72 κατέγραψε τὴν Π. Διαθήκη. Γιὰ νὰ στηρίξουν τὸν ἐξουσιασμόν τους, ἔπλασαν ἕναν θεὸν δημιουργόν, «κτίστην τοῦ Κόσμου», ἐξουσιαστὴν, «πλάστην» τοῦ ἀνθρώ- που, ποὺ µεταθιθάζει τὴν ἀπόλυτη κυριαρχίαν του στὸν ἐχλεχτόν του, τὸν «κεχρι- σμένον» του (ἴδε σχετικὰ «Δαυλόν», τ. 171, Μάρτιος 1996). Συνεδύασαν τὴν ἐμφάνι- σιν τοῦ ἐχλεχτοῦ λαοῦ μὲ τὴν «χτίσιν» τοῦ σύμπαντος. Γνωρίζοντας, ὅτι τὰ μυθεύµατα τῆς Π. Διαθήκης δὲν θὰ ἦσαν ἀποδεχτὰ ἀπὸ ἕναν κόσμον, ὅπου ἐκυριαρχοῦσε τὸ ἑλληνικὸν πνεῦμα, ἐκήρυξαν τὴν διὰ τῆς δίας ἐπιθολῆν τοῦ ἰδεολογήματόςτους καὶ τὴν διὰ τὴς θίας διατήρησίν του. 'Ὑπῆρξε δὲ δία τυφλή, ποὺ οἱ Ἕλληνες «ἔνιωσαν στὸ πετσί τους» σκληρότερα ἀπὸ ὅλους. Ὁ Χάνς- Ντῆτριχ Σάντερ γράφει στὸ ἔργο “Ρίο Αι Ιοδιις ΑΙΙΘΥ ΒΙΠΡΕ»: «Παρ᾽ ὅλη τὴν (ἠθελημένη;) ἀσάφεια τῶν διανοουµέ- νων (σ.σ. πρόκειται γιὰ τοὺς Βάλτερ Μπένζαμιν, Μπάχοφερ καὶ Κλάγκες), ἡ ἔννοια τῆς φράσεως δείχνει ὃ ὅτι ὁ “προαιώνιος ἐχθρός τους” δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι ἄλλος ἀπὸ τὸν ᾿Αρχαῖον ᾿Ελληνικὸ Πολιτισμό». («Παγκόσμιος ' Εόραϊσμὸς καὶ ᾿Ισραήλ», ἐκδ. «Ἐλεύθερη Σχέψις», σελ. 117). Γ: ιὰ τοὺς ἔχοντες διαφορετικὲς πολιτιστικὲς καταθολὲς ᾿Ανατολίτες ἡ ἡ πολιτικὴ τοῦ ᾿Αλεξάνδρου ὑ ὑπῇ ϱξε ἀκατανόητη. Πῶς ἡ ηταν δυνατὸν ἕνας ἄνθρωπος, ποὺ ἤταν κυρίαρχος καὶ εἶχε ἀναχηρυχθῆ ἰσόθεος, νὰ μὴν ἐξουσιάζη, ἀλλὰ νὰ ἄρχη; Ἢ ἀγά- πὴ τῶν λαῶν ἐγέννησε τὸ μῖσος τῶν ἐξουσιαστῶν ἐναντίον του. Μετὰ δὲ τὸν θάνα- τον τοῦ ᾿Αλεξάνδρου, τοὺς χαταστροφικοὺς ἐμφυλίους πολέμους τῶν ἐπιγόνων καὶ