ΙΩΑΝΝΗΣ ΑΛΜΙΠΙΑΝΗΣ Τὸ Ἑλληνικὸ γράμμα Δ-έλτα ̓ ̓Αποπειρῶμαι νὰ γράψω περὶ τοῦ γράμματος «Δέλτα» ὁρμηθεὶς ἐκ μιᾶς τυχαίας παρατηρήσεως, τοὐτέστιν ὅτι τὰ ὀνόματα τῶν τριῶν κυρίων ἐν Ἑλλάδι Μαντείων (Δωδώνη-Δελφοὶ-Δῆλος) καὶ τοῦ ἑνὸς ἐν Μικρᾷ ̓Ασίᾳ (Δίδυμοι) ἤρχιζον ἐκ τοῦ γράμματος Δέλτα. Προσέτι ἄξιον παρατηρήσεως τυγχάνει, ὅτι τὰ ὡς εἴρηται τέσσαρα Μαντεῖα ἔχουν λεξάριθμον ἰσούμενον μὲ τὸν «περίεργον» ἀριθμὸν πΞ 3,145 ἤτοι (1.000π - 3.145). Εἰρήσθω ἐν παρόδῳ, ὅτι τόσον ὁ ἀριθμὸς π- 3,14... ὅσον καὶ οἱ ἀριθμοὶ Φ - 1,618... («χρυσοῦς ἀριθμὸς») καὶ ὁ ἀριθμὸς λ- 2,72 («ἀριθμὸς ἁρμονίας») ἐθεωροῦντο παρ ̓ ἀρχαίοις ἱεροὶ καὶ θεῖοι, διὸ καὶ ἐνεσωματοῦντο ἐκ σεδασμοῦ εἰς τὰς ἀρχιτεχτονικὰς κατασκευάς, εἰς τὰ ὀνόματα τιμημένων προσώπων ὡς θεῶν, θεαινῶν χ.λπ., εἰς τὴν γεωδαισίαν καὶ ἀλλαχοῦ. "Ὅμως πρὶν ἢ εἰσέλθωμεν εἰς τὴν ἀνάλυσιν τοῦ γράμματος Δέλτα (Δ), κρίνεται σκόπιμον ν ̓ἀναφέρωμεν ὀλίγα τινὰ περὶ τῶν τεσσάρων ὡς εἴρηται Μαντείων. Δωδώνη: Ἔλαθεν πιθανῶς τὸ ὄνομα ἐκτοῦ Δώδωνος, υἱοῦ τοῦ Διὸς καὶ τῆς Εὐρώπης ἵ ἣ ἐκ τοῦ ρήματος ὁ-ωδῶ, τὸ ὁποῖον ἔχει σχέσιν μὲ τὸ «δ-ονεῖν» τὰ νέφη (ὑπὸ τοῦ Διὸς) ἢἢ ἐκ τῶν δ-ωτὴρ καὶ δ-ώτειρα, προσαγορευτικὰ τοῦ Διὸς καὶ τῆς Γῆς ἀντιστοίχως, ἢ ἐκ τῆς Δὠδώνης ἢ Δ-ιώνης, μιᾶς τῶν Ὠκεανίδων Νυμφῶν. Πάντως ἐν Δωδώνῃ ἐλατρεύετο κατὰ τὸν Στράθωνα ἀρχικῶς ὁ Ζεὺς ὑπὸ τῶν Πελασγών, οἱ ὁποῖοι καὶ ἵδρυσαν τὸ Μαντεῖον πρὸς τιμὴν τοῦ Διός, διὸ καὶ ὁ ̓Αχιλλεὺς (Ἰλιὰς Π 233) ἀναφωνεῖ: «Ζεῦ ἄνα 4ωδωναῖε Πελασγικέ». Μετὰ τὰ Τρωικά, ὅτε τὸ ἡρωικὸν καὶ προοδευτικὸν τμῆμα τῶν Πελασγῶν ὑπὸ τὸ ὄνομα «Ἕλληνες» ἐπικρατεῖ ἐπὶ τοῦ συντηρητικοῦ Πελασγικοῦ ἱερατείου, λατρεύεται ὡς «σύνναος» ἓν τῷ συσκίῳ ναῷ καὶ ἡ σύζυγος τοῦ Διὸς Διώνη. Κύριον στοιχεῖον τῆς ὅλης Δωδωναίας λατρείας ἐθεωρεῖτο ἑ ἡ ἱερὰ ὃ- τοῦς, ἡ ὁποία εἰς τὸν Ἑλλαδικὸν χῶρον το τὸ ὑψηλότατον καὶ ἀνθεχτικότατον ὃ-ένδρον, τὸ ἀνθιστάμενον εἰς τὰ τῶν ἀνέμων καὶ κεραυνῶν. Δελφοί Συμφώνως πρὸς παλαιοτάτην ὑφισταμένην παράδοσιν παρ ̓ ἀρχαίοις ὁ τόπος τῶν Δελφῶν ἐπελέγη, ὅταν δύο ἀετοὶ ἢ περιστεραί, ἡ μία ἐξ ̓ Ανατολῶν καὶ ἡ ἑτέρα ἐκ Δυσμῶν, συνηντήθησαν ὑπεράνω τῶν Δελφῶν, τοῦ Ὀμφαλοῦ τῆς Γῆς ἢ κατ’ ἄλλην ἐκδοχὴν ὁ ̓Απόλ- Ἑλληνισμός, Ελλαδισμὸς καὶ «Νεοελληνικὴ» Γλῶσσα «Τὴ λέξη νεοελληνικὰ τὴν ἀποφεύγω, εἶναι χωρὶς ἀκρίδεια, ὅταν τὴν καλοκυττάξεις, καὶ ἄσκημη' οὔτε ὁ "Αγγλος λέει νεοαγγλικἁ οὔτε ὁ Γάλλος νεογαλλικά». (Γιῶργος Σεφέρής, Δοκιμές, σελ. 511) Στὶς 25 Φεόρουαρίου '9ό παραόρέθηκα στὸ Εἄεμ οπ ἰΛε ΡαΥΚ, ὅπου ἔγινε τὸ ἑτήσιο πολιτειακὸ Συνέδριο τοῦ Συνδέσμου τῶν Σχολείων τῶν Μειονοτήτων τῆς Βικτώριας μὲ θέμα: «Διατηρῆστε τὴ γλῶσσα καὶ τὸν πολιτισμό σας». Στὸ καλαίσθη το πρόγραμμα τοῦ Συνεδρίου ὑὑπῆρχε μία πολὺ ἐντυπωσιακὴ ἀπαρίθμηση ὅλων τῶν γλωσσῶν, ποὺ διδάσκονται στὰ εἰλπίς δεμοοῖς (ἐθνικὰ σχο: λεῖα ̓) τῆς Βικτώριας (52 ὅλες μαζί). "Ολες οἱ ἱ γλῶσσες ἀναγράφονταν μονολεχτικά, ὅπως εἶναι καὶ τὸ σωστό: Αἰδαπίαη, Οπύπεσε, ΠΙα[ίαῃ κ.λπ. Ἡ μόνη γλῶσσα ποὺ φιγουράρει μὲ ἕναν ἄχαρο λεκτικὸ προσδιορισμο, είναι ᾗ Ἑλληνικὴ Γ. Ἰῶσσα: «Μοάετη σγεεΚ»... Δὲν γνωρίζω ἀπὸ πότε ἀχριδῶς ὑπάρχει αὐτὸς ὁ χαρακτηρισμὸς τῆς γλώσσας μας ὡς «νεοελληνικὰ» - «Μοάογη ΟΥεεΚ», ἀλλὰ ἀπὸ τότε ποὺ ἄρχισα νὰ ἀσχολοῦμαι καὶ νὰ διδάσκω τὴ γλῶσσα μας ἐδῶ στὴ Μελδούρνη, τὸν νιώθω ὑποδιδαστικὸ καὶ στὴ μύχια ἀντίληψή μου ὡς ὑδριστικό. Καμμιὰ ἄλλη γλῶσσα στὸν κόσμο δὲν ἔχει τὴν ἴδια παγκόσμια κακχομεταχείριση ὅσο ἡ ἑλληνική, ποὺ θεωρητικὰ ἀλλὰ καὶ στὴν πραγματικότητα εἶναι ἡ ἢ μητέρα τῶν γλωσσῶν. Πολλοὶ λόγιοι δικοί μας συνῃ θίζουν νὰ λένε, ὅτι ἡ σύγχοονη ἑλληνικὴ γλῶσσα εἶναι θυγατέρα τῆς ἀρχαίας. Λάθος. ̓Επίσης εἶναι λάθος νὰ τὴν ὀνομάξουμε ὁμιλουμένη, χαθομιλουμένη, λαϊκή, δημοτική, νέα ἑλληνικὴ ἢ σύνθετα νεοελληνική, τὴν ὁποία οἱ ξένοι μᾶς τὴν «πάσαραν» ὡς «Μο- ---.---