Ο ΚΑΛΑΘΟΣ ΤΩΝ ΑΧΡΗΣΤΩΝ Λεύκοόύιτς «Στὴν πυρά! Στὴν πυρὰ αὐτὴν τὴν καταραμένη τὴν /εύκοδιτς/ ̓Ακοῦς ἐκεῖ, νὰ ὀρθώση κεφάλι καὶ νὰ ἐκδώση διόλίο ἐναντίον τοῦ ̓ Αφροκεντρισμοῦ, ποὺ μὲ τόσον χόπον προσεπάθησα καὶ προσπαθῶ νὰ στηρίξω παρὰ τὴν ἱστορία καὶ τὴν λογική... Θὰ σκάσω" θὰ πλαντάξω. Κι ἔἔρχεται μιά, κι ἐγὼ δὲν ξέρω ἀπὸ ποῦ, καὶ μοῦ γκρεμίζει τὸ δημιούργημα. Ποιός τῆς εἶπε νὰ πάη νὰ παρακολουθήση τὴν διάλεξιν τοῦ ἐπιφανοῦς τέκνου μου Γιόζεφ Α. ”Αμπεν Γιοχάναν; Καὶ ἄντε, τὴν παρακολούθησε... Ποιός τῆς εἰπε νὰ ὑποδάλη χι ἐρωτήσεις; 4ὲν γνωρίζει, ὅτι οἱ μόνες ἐρωτήσεις ποὺ ἐπιτρέπονται, εἶναι ὃ ὅσες μὲ τὶς ἀπαντήσεις τους ἐνισχύουν τὴν θέσιν μου; Ἢ Δημοκρατία ἔχει καὶ ὅρια, καὶ τὰ ὅρια αὐτὰ τὰ χαράξω ἐ ἐγώ. Καὶ τί εἶπε τὸ χρυσό μου τέκνον, ὁ Γιοχάναν; “Οτι ὁ Α Οιστοτέλης ἀντέγραψε τὰ ἔργα του ἀπὸ μελετήματα ̓Αφρικανῶν στοχαστῶν, ποὺ τὰ εἶχαν. καταθέσει στὴν Βιόδλιοθήκη τῆς ̓Αλεξάνδρειας. ̓Εντάξει, εἶναι ψέμα. Κι αὐτὴν τί τὴν. νοιάζει; Συγγενής τής εἶναι ὁ ̓Αριστοτέλης; ̓Ακοῦτε τί θρῆκε νὰ παρατηρήση: ὅτι δ ̓ Αριστοτέλης πέθανε πολλὰ χρόνια, πρὶν χτισθῆ ἡ Βιθλιοθήκη. "Ε/ καὶ λοιπόν; Κανείς, φαίνεται, ὅτι δὲν τῆς ἔχει μιλήσει, ὅτι ἐμᾶς τοὺς ἀχτιδιστὲς πολιτικοὺς δὲν μᾶς ἐνδιαφέρει ἡ ἱστορικὴ ἀλήθεια. Γιὰ μᾶς ἀξία ἔχει ἢ θεραπευτικὴ ἀγωγή, ποὺ παρέχεται μὲ τὰ ἱστορικὰ ψεύδη σὲ ἀνθρώπους, τῶν ὁποίων προάγει τὴν φυλετικὴν ὑπερηφάνεια. Γι’ αὐτὸ ἑνωθήκαμε κι ἐμεῖς, Φοίνικες καὶ φοινικίζοντες καὶ Μαῦροι καὶ πολλοὶ ἄλλοι, κι ἀποφασίσαμε νὰ τῆς ἀλλάξουμε τὰ φῶτα τῆς ἱστορίας" ἔτσι, γιὰ νὰ τονώσουμε τὸ φυλετικό μας φρόνημα. Καλὰ κάνει ὃ ̓Αλ Σάρπτον καὶ φωνάζξει, ὅτι, ὅταν οἱ λευκοί, ὁ Σωκράτης καὶ οἱ ἄλλες ἀδελφὲς (Σιαμάκη, καλέμου μαθητή, χαιρετίοματα ) ζοῦσαν σὲ σπηλιές, οἱ Μαῦροι εἶχαν αὐτοκρατορίες κι ἀνεκάλυπταν τὶς ἐπιστῆμες. Δὲν πάει νὰ εἶναι ψέματα" ἡ οὐσία εἶναι, ὅτι τονώνεται τὸ φυλετικό μας αἴσθημα. »)Αλλὰ τὴν ἀπάντησίν της ἡ κυρία Λεύκοδιτς τὴν ἔλαδε: Τὴν ἀπεχάλεσαν ρατσίστρια. Τώρα ἂς λέη ὅ,τι θέλει: ἡ ρετσινιὰ θὰ τὴν ἀκολουθῆ παντοῦ, τὴν ἀναιδεστάτην. Κι ἐμεῖς θὰ λέμε ὅ,τι θέλουμε. Θέλουμε τὸν Μπετόόεν ̓ ̓ Αφροευρωπαῖο; Καλὰ κάνουμε. Δὲν ἔχετε καταλάδει, ὅτι δικό μας τὸ πεπόνι, δικό μας καὶ τὸ μαχαίρι; ̓Εγὼ εἰμαι ὁ ἐξουσιαστής" ἐγὼ ἔτσι θέλω, καὶ σὲ καμμία Λεύκοδιτς δὲν ἐπιτρέπω νὰ μὲ ἀμφισόδη τῆ. » ̓ ̓Εδῶ τὰ γυρίζει μέχρι κι ὁ Χουρμουξιάδης καὶ λέει πλέον, ὅτι τὰ σημάδια στὸ ξύλοτοῦ Δισπηλιοῦ δὲν εἶναι γραφή. Εἴδατε πουθενὰ τὴν ξύλινη πινακίδα; ̓ Ἔ, ἂν τὴν δῆτε, τότε γράψτε μου. Κι ἂν δὲν ὑπῆρχαν μερικοί, ποὺ φυτρώνουν ἐκεῖ ποὺ δὲν τοὺς σπέρνουν, θὰ εἶχε ξεχαστεῖ. ̓Ακοῦτε, ἕνας δημοσιογράφος, ὃ ἕνας κάποιος Κώστας Δούκας, πῆγε καὶ μὲς στὰ μπάζα ἀπὸ τὴν ἀνασκαφὴ ἀνεκάλυψε μία ἐπιγραφὴ ἴδια μὲ τὴν ξύλινη. Καὶ τὴ φωτογράφισε ἀπὸ δέκα μεριές. Καὶ δὲν ἔφτανε αὐτό, ἀλλὰ τὴν ἐξασφάλισε. Καὶ νὰ τὰ δημοσιεύματα ἀπὸ πάνω. ἼΙδιο φύραμα κι αὐτὸς μὲ τὴν Λεύχοδιτς' καὶ θγάζει καὶ διδλία. Ατιμε Γουτεμδέργιε! ” Αντετώρα νὰ τὰ μαζέψω... Πυθαμίδες, ἐπιγραφές, Λεύκοδιτς, Δούκας, οἰκιομὸς τοῦ 3.000 π.Χ. στὴν Εὔδοια... Καγένας σεδασμὸς πλέον. 4ὲν πάει γὰ τοὺς λέω ἐθνικιστές, γὰ τοὺς λέω θατσιστές, τίποτε δὲ γίνεται. Κι αὐτήν, τὴ Λεύκοδιτς, πῶς νὰ τὴν πῶ ἐθνικίστρια, ἀφοῦ δὲν εἶναι “Ελληνίδα; Αμ τ’ ἄλλα, τὰ ἱσπανικὰ δόδια, ποὺ πῆγαν καὶ πρότειναν στὴν Εὐρωπαϊκὴ ἽἝΕνωσι τὰ ἀρχαῖα ἑλληνικὰ νὰ γίνουν ἡ ἐπίσημη γλῶσσα τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Κοινοδουλίου; Μεγάλε Γιαχόέ, συγχώρεσέμας ἐμᾶς τοὺς ἁμαρτωλούς, ποὺ παραδήκαμε τὶς ἐντολές σου κι ἀφήνουμε τοὺς ἐναντίους μας νὰ ζοῦν. ̓Οφείλω νὰ τὸ ὁμολογήσω, σταθήκαμε μεγαλόψυχοι, αἰσθηματίες. Γι’ αὐτὸ συγχώρεσέ με τὸν ἁμαρτωλό' ἐπίσπευσον τὴν δευτέραν παρουσίαν σου καὶ σῶσε τοὺς 12.000 ἀπὸ τὴν κάθε φυλὴ τῶν 12 ἀγαπημένων σου. Κάνε κάτι, μεγάλε Γιαχδέ, καὶ γρήγορα, γιατὶ ἂν καθυστερήσης στὸ ἐλάχιστον, προδλέπω νὰ μᾶς σαρώνη τὸ Σάρωθρον»