Ο ΚΑΛΑΘΟΣ ΤΩΝ ΑΧΡΗΣΤΩΝ Λεύκοόύιτς «Στὴν πυρά! Στὴν πυρὰ αὐτὴν τὴν καταραμένη τὴν /εύκοδιτς/ ᾿Ακοῦς ἐκεῖ, νὰ ὀρθώση κεφάλι καὶ νὰ ἐκδώση διόλίο ἐναντίον τοῦ ᾽ Αφροκεντρισμοῦ, ποὺ μὲ τόσον χόπον προσεπάθησα καὶ προσπαθῶ νὰ στηρίξω παρὰ τὴν ἱστορία καὶ τὴν λογική... Θὰ σκάσω" θὰ πλαντάξω. Κι ἔ ἔρχεται μιά, κι ἐγὼ δὲν ξέρω ἀπὸ ποῦ, καὶ μοῦ γκρεμί- ζει τὸ δημιούργημα. Ποιός τῆς εἶπε νὰ πάη νὰ παρακολουθήση τὴν διάλεξιν τοῦ ἐπι- φανοῦς τέκνου µου Γιόζεφ Α. ”Αμπεν Γιοχάναν; Καὶ ἄντε, τὴν παρακολούθησε... Ποιός τῆς εἰπε νὰ ὑποδάλη χι ἐρωτήσεις; 4ὲν γνωρίζει, ὅτι οἱ μόνες ἐρωτήσεις ποὺ ἐπιτρέπονται, εἶναι ὃ ὅσες μὲ τὶς ἀπαντήσεις τους ἐνισχύουν τὴν θέσιν µου; Ἢ Δημο- κρατία ἔχει καὶ ὅρια, καὶ τὰ ὅρια αὐτὰ τὰ χαράξω ἐ ἐγώ. Καὶ τί εἶπε τὸ χρυσό µου τέ- κνον, ὁ Γιοχάναν; “Οτι ὁ Α Οιστοτέλης ἀντέγραψε τὰ ἔργα του ἀπὸ μελετήματα ᾿Αφρι- κανῶν στοχαστῶν, ποὺ τὰ εἶχαν. καταθέσει στὴν Βιόδλιοθήκη τῆς ᾿Αλεξάνδρειας. ᾿Εντάξει, εἶναι ψέμα. Κι αὐτὴν τί τὴν. νοιάζει; Συγγενής τής εἶναι ὁ ᾿Αριστοτέλης; ᾿Ακοῦτε τί θρῆκε νὰ παρατηρήση: ὅτι δ᾽ Αριστοτέλης πέθανε πολλὰ χρόνια, πρὶν χτι- σθῆ ἡ Βιθλιοθήκη. "Ε/ καὶ λοιπόν; Κανείς, φαίνεται, ὅτι δὲν τῆς ἔχει μιλήσει, ὅτι ἐμᾶς τοὺς ἀχτιδιστὲς πολιτικοὺς δὲν μᾶς ἐνδιαφέρει ἡ ἱστορικὴ ἀλήθεια. Γιὰ μᾶς ἀξία ἔχει ἢ θεραπευτικὴ ἀγωγή, ποὺ παρέχεται μὲ τὰ ἱστορικὰ ψεύδη σὲ ἀνθρώπους, τῶν ὁποί- ων προάγει τὴν φυλετικὴν ὑπερηφάνεια. Γι’ αὐτὸ ἑνωθήκαμε κι ἐμεῖς, Φοίνικες καὶ φοινικίζοντες καὶ Μαῦροι καὶ πολλοὶ ἄλλοι, κι ἀποφασίσαμε νὰ τῆς ἀλλάξουμε τὰ φῶτα τῆς ἱστορίας" ἔτσι, γιὰ νὰ τονώσουμε τὸ φυλετικό μας φρόνημα. Καλὰ κάνει ὃ ᾽Αλ Σάρπτον καὶ φωνάζξει, ὅτι, ὅταν οἱ λευκοί, ὁ Σωκράτης καὶ οἱ ἄλλες ἀδελφὲς (Σιαμάκη, καλέμου μαθητή, χαιρετίοματα ) ζοῦσαν σὲ σπηλιές, οἱ Μαῦροι εἶχαν αὐτο- κρατορίες κι ἀνεκάλυπταν τὶς ἐπιστῆμες. Δὲν πάει νὰ εἶναι ψέματα" ἡ οὐσία εἶναι, ὅτι τονώνεται τὸ φυλετικό µας αἴσθημα. »)Αλλὰ τὴν ἀπάντησίν της ἡ κυρία Λεύκοδιτς τὴν ἔλαδε: Τὴν ἀπεχάλεσαν ρατσί- στρια. Τώρα ἂς λέη ὅ,τι θέλει: ἡ ρετσινιὰ θὰ τὴν ἀκολουθῆ παντοῦ, τὴν ἀναιδεστά- την. Κι ἐμεῖς θὰ λέμε ὅ,τι θέλουμε. Θέλουμε τὸν Μπετόόεν᾽᾿ Αφροευρωπαῖο; Καλὰ κά- νουµε. Δὲν ἔχετε καταλάδει, ὅτι δικό µας τὸ πεπόνι, δικό µας καὶ τὸ μαχαίρι; ᾿Εγὼ εἰμαι ὁ ἐξουσιαστής" ἐγὼ ἔτσι θέλω, καὶ σὲ καμμία Λεύκοδιτς δὲν ἐπιτρέπω νὰ μὲ ἀμφισόδη τῆ. »᾽᾿Εδῶ τὰ γυρίζει μέχρι κι ὁ Χουρμουξιάδης καὶ λέει πλέον, ὅτι τὰ σημάδια στὸ ξύ- λοτοῦ Δισπηλιοῦ δὲν εἶναι γραφή. Εἴδατε πουθενὰ τὴν ξύλινη πινακίδα; ᾽ Ἔ, ἂν τὴν δῆτε, τότε γράψτε μου. Κι ἂν δὲν ὑπῆρχαν μερικοί, ποὺ φυτρώνουν ἐκεῖ ποὺ δὲν τοὺς σπέρνουν, θὰ εἶχε ξεχαστεῖ. ᾿Ακοῦτε, ἕνας δημοσιογράφος, ὃ ἕνας κάποιος Κώστας Δούκας, πῆγε καὶ μὲς στὰ μπάζα ἀπὸ τὴν ἀνασκαφὴ ἀνεκάλυψε μία ἐπιγραφὴ ἴδια μὲ τὴν ξύλινη. Καὶ τὴ φωτογράφισε ἀπὸ δέκα μεριές. Καὶ δὲν ἔφτανε αὐτό, ἀλλὰ τὴν ἐξασφάλισε. Καὶ νὰ τὰ δημοσιεύματα ἀπὸ πάνω. ἼΙδιο φύραμα κι αὐτὸς μὲ τὴν Λεύ- χοδιτς' καὶ θγάζει καὶ διδλία. Ατιμε Γουτεμδέργιε! ” Αντετώρα νὰ τὰ μαζέψω... Πυ- θαμίδες, ἐπιγραφές, Λεύκοδιτς, Δούκας, οἰκιομὸς τοῦ 3.000 π.Χ. στὴν Εὔδοια... Κα- γένας σεδασμὸς πλέον. 4ὲν πάει γὰ τοὺς λέω ἐθνικιστές, γὰ τοὺς λέω θατσιστές, τί- ποτε δὲ γίνεται. Κι αὐτήν, τὴ Λεύκοδιτς, πῶς νὰ τὴν πῶ ἐθνικίστρια, ἀφοῦ δὲν εἶναι “Ελληνίδα; Αμ τ’ ἄλλα, τὰ ἱσπανικὰ δόδια, ποὺ πῆγαν καὶ πρότειναν στὴν Εὐρωπαϊκὴ ἽἝΕνωσι τὰ ἀρχαῖα ἑλληνικὰ νὰ γίνουν ἡ ἐπίσημη γλῶσσα τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Κοινο- δουλίου; Μεγάλε Γιαχόέ, συγχώρεσέµας ἐμᾶς τοὺς ἁμαρτωλούς, ποὺ παραδήκαμε τὶς ἐντολές σου κι ἀφήνουμε τοὺς ἐναντίους μας νὰ ζοῦν. ᾿Οφείλω νὰ τὸ ὁμολογήσω, σταθήκαμε μεγαλόψυχοι, αἰσθηματίες. Γι’ αὐτὸ συγχώρεσέ με τὸν ἁμαρτωλό' ἐπί- σπευσον τὴν δευτέραν παρουσίαν σου καὶ σῶσε τοὺς 12.000 ἀπὸ τὴν κάθε φυλὴ τῶν 12 ἀγαπημένων σου. Κάνε κάτι, μεγάλε Γιαχδέ, καὶ γρήγορα, γιατὶ ἂν καθυστερήσης στὸ ἐλάχιστον, προδλέπω νὰ μᾶς σαρώνη τὸ Σάρωθρον»