ΕΛΛΟΓΑ ΚΑΙ ΜΑΝΤΙΚΑ Στὸ τελευταῖο σκαλἰ Οἱ ἐξ-ουσιαστές, κινούμενοι ἀπ’ τὴν δίψα ἐπιδολῆς καὶ παγκυριαρχίας, προσπαθοῦν ἐδῶ καὶ χιλιετίες ν’ ἀποκόψουν τὴν ἀνθρωπότητα ἀπὸ τὴν πραγματικότητα, προκειμένου νὰ φτιάξουν τὸν δικό τους «κόσμο», ἕναν κόσμο ποὺ στὴν οὐσία του τὸν ἀγνοοῦν καὶ ποὺ δὲν θὰ τὸν ἀνεγνώριζαν, ἂν κάποτε τὸν ἔφτιαχναν. Στὴν ἄχαρι αὐτὴ προσπάθειά τους συνεργοὺς ἔχουν τοὺς ψευδο-φιλόσοφους, τοὺς ψευδο-επιστήμονες καὶ τοὺς ψευδο-καλλιτέχνες, πού, κινούμενοι ἀπ’ τὰ πάθη τους, καταστρέφουν τὶς ἐπιστῆμες καὶ τὸν πολιτισμὸ καὶ καταδιώκουν ἐμμανῶς τὰ ἐκτὸς Εξ-ουσίας πρόσωπα --τὰ μόνα ζωντανὰ πολιτισμοποιὰ κύτταρα τοῦ ἱστορικοῦ γίγνεσθαι-, ποὺ κυνηγημένα κυκλοφοροῦν, ὅπως κι ἡ κουκουδάγια τῆς ̓Αθηνᾶς, τὴν νύκτα. ̓Αλήθεια ποῦ δοίσκονται οἱ Ηράκλειτοι, ποὺ πετώντας τὸ δασιλικὸ ἔμόλημα διελέγοντο μὲ τὸ αἰώνιον; Ποῦ οἱ Δημόκριτοι, ποὺ προτιμοῦσαν «τ ̓ ἀληθέα λέγειν καὶ μᾶλλον εὑρεῖν αἰτιολογίαν ἢ τὴν τῶν Περσῶν δασιλείαν»; Ποῦ οἱ Πλάτωνες, ποὺ πετοῦσαν «ἄνω ἀεί», συμπαρασύροντας τοὺς ἀνθρώπους σὲ ὑψηλὲς συγκινήσεις; Ποῦ οἱ ̓Αλέξανδροι, ποὺ ἄοκνοι, τολμηροί, νεωτεροποιοὶ «ἀπειργάξζοντο καινόν τι ἀεί», δημιουργώντας κόσμους καὶ παρέχοντας στοὺς ἀνθρώπους ἄφθονες δυνατότητες καλῆς ζωῆς; ̓Εξέλιπαν οἱ σοφού ἀφανίσθηκαν οἱ ἥρωες τῆς φιλοσοφίας, τῆς πολιτικῆς καὶ τῶν ἐπιστημῶν: ἐμωράνθη τὸ ἅλας τῆς γῆς. Οἱ ἐξ-ουσιαστὲς καὶ τὰ ὄργανά τους «ὕόρει κινούμενοι» τοὺς ἔθεσαν μὲ λογοκρατικὰ μέσα καὶ μεθόδους ἐκτὸς μάχης, μ’ ἀποτέλεσμα νὰ καταποντίξεται ἡ ἀνθρωπότητα ὁσημέραι στὸ ἀπύθμενο ὄάραθρο τῆς διαφθορᾶς καὶ τοῦ ἐκφυλισμοῦ. Σήμερα οἱ πολιτικοὶ δὲν εἶναι «ὑπείροχοι ἄλλων», ἱκανοὶ νὰ ὁδηγήσουν τὴν ἀνθρωπότητα στὴν προκοπὴ καὶ τὴν εὐδαιμονία. ̓Αδυνατοῦν ν ̓’ ἀσκήσουν μεγάλη πολιτική, νὰ διασφαλίσουν τὸ δίκαιον καὶ τὴν ἐλευθερία, νὰ δημιουργήσουν προῦὔποθέσεις καλῆς ζωῆς. Αὐτοὶ --καὶ κατ’ ἐντολὴν τῶν ἀοράτων ἀνωτέρων τους- πασχίζουν νὰ σταματήσουν τὴν ροὴ τοῦ ἱστορικοῦ γίγνεσθαι, μεταδάλλοντες τοὺς κρείττονες σὲ ἥσσονες καὶ τοὺς ἥσσονες σὲ κρείττονες, δημιουργώντας δηλαδὴ τὸν κόσμο τῆς μετριότητας καὶ τῆς ἰσότητας, ποὺ ἰσοδυναμεῖ μὲ τὸ τίποτα. Σήμερα οἱ φιλόσοφοι δὲν φιλοσοφοῦν κι οὔτε ποὺ νοιάζονται γιὰ τὴν ἀλήθεια καὶ τὴν ἀρετή. Δὲν προσπαθοῦν νὰ ἐντοπίσουν νέες ἰδέες καὶ ἀξίες, δὲν ἀναζητοῦν αἰτιολογίες, δὲν ὑπηρετοῦν τὸν Λόγο. Αὐτοὶ - καὶ κατ’ ἐντολὴν τῶν ἀνωτέρων τους-- πασχίζουν νὰ ὑποτάξουν τὴν ἀλήθεια καὶ τὴν ἀνθρωπότητα στοὺς ἄθλιους σκοποὺς τῶν ἀνωτέρων τους, μελετώντας λεπτομερῶς τὰ ἔνστικτα τῆς θηριώδους μάζας καὶ καλλιεργώντας τὶς κατωτερικὲς ὀρέἕξεις καὶ ἐπιθυμίες της. Σήμερα οἱ ἐπιστήμονες δὲν παράγουν γνώση κι οὔτε ποὺ νοιάζονται γιὰ τοὺς φυσικοὺς νόμους καὶ τὸ φυσικὸ περιδάλλον τους. Αὐτοὶ --καὶ κατ ̓ ἐντολὴν τῶν ἀνωτέρων τους-- προσπαθοῦν νὰ ἐκμεταλλευθοῦν τὶς γνώσεις τῶν Αρχαιοελλήνων, προκειμένου νὰ παράγουν πολλὰ ὑλικὰ ἀγαθά, ὥστε νὰ ἱκανοποι-