ΕΛΛΟΓΑ ΚΑΙ ΜΑΝΤΙΚΑ Στὸ τελευταῖο σκαλἰ Οἱ ἐξ-ουσιαστές, κινούμενοι ἀπ’ τὴν δίψα ἐπιδολῆς καὶ παγκυριαρχίας, προσπαθοῦν ἐδῶ καὶ χιλιετίες ν’ ἀποκόψουν τὴν ἀνθρωπότητα ἀπὸ τὴν πραγ- ματικότητα, προκειμένου νὰ φτιάξουν τὸν δικό τους «κόσμο», ἕναν κόσμο ποὺ στὴν οὐσία του τὸν ἀγνοοῦν καὶ ποὺ δὲν θὰ τὸν ἀνεγνώριζαν, ἂν κάπο- τε τὸν ἔφτιαχναν. Στὴν ἄχαρι αὐτὴ προσπάθειά τους συνεργοὺς ἔχουν τοὺς ψευδο-φιλόσοφους, τοὺς ψευδο-επιστήμονες καὶ τοὺς ψευδο-καλλιτέχνες, πού, κινούμενοι ἀπ’ τὰ πάθη τους, καταστρέφουν τὶς ἐπιστῆμες καὶ τὸν πολι- τισμὸ καὶ καταδιώκουν ἐμμανῶς τὰ ἐκτὸς Εξ-ουσίας πρόσωπα --τὰ μόνα ζω- ντανὰ πολιτισμοποιὰ κύτταρα τοῦ ἱστορικοῦ γίγνεσθαι-, ποὺ κυνηγημένα κυκλοφοροῦν, ὅπως κι ἡ κουκουδάγια τῆς ᾿Αθηνᾶς, τὴν νύκτα. ᾿Αλήθεια ποῦ δοίσκονται οἱ Ηράκλειτοι, ποὺ πετώντας τὸ δασιλικὸ ἔμόλη- μα διελέγοντο μὲ τὸ αἰώνιον; Ποῦ οἱ Δημόκριτοι, ποὺ προτιμοῦσαν «τ᾽ ἀλη- θέα λέγειν καὶ μᾶλλον εὑρεῖν αἰτιολογίαν ἢ τὴν τῶν Περσῶν δασιλείαν»; Ποῦ οἱ Πλάτωνες, ποὺ πετοῦσαν «ἄνω ἀεί», συμπαρασύροντας τοὺς ἀνθρώπους σὲ ὑψηλὲς συγκινήσεις; Ποῦ οἱ ᾿Αλέξανδροι, ποὺ ἄοκνοι, τολμηροί, νεωτερο- ποιοὶ «ἀπειργάξζοντο καινόν τι ἀεί», δημιουργώντας κόσμους καὶ παρέχοντας στοὺς ἀνθρώπους ἄφθονες δυνατότητες καλῆς ζωῆς; ᾿Εξέλιπαν οἱ σοφού ἀφανίσθηκαν οἱ ἥρωες τῆς φιλοσοφίας, τῆς πολιτικῆς καὶ τῶν ἐπιστημῶν: ἐμωράνθη τὸ ἅλας τῆς γῆς. Οἱ ἐξ-ουσιαστὲς καὶ τὰ ὄργα- νά τους «ὕόρει κινούμενοι» τοὺς ἔθεσαν μὲ λογοκρατικὰ µέσα καὶ μεθόδους ἐκτὸς μάχης, μ’ ἀποτέλεσμα νὰ καταποντίξεται ἡ ἀνθρωπότητα ὁσημέραι στὸ ἀπύθμενο ὄάραθρο τῆς διαφθορᾶς καὶ τοῦ ἐκφυλισμοῦ. Σήμερα οἱ πολιτικοὶ δὲν εἶναι «ὑπείροχοι ἄλλων», ἱκανοὶ νὰ ὁδηγήσουν τὴν ἀνθρωπότητα στὴν προκοπὴ καὶ τὴν εὐδαιμονία. ᾿Αδυνατοῦν ν᾿’ ἀσκήσουν μεγάλη πολιτική, νὰ διασφαλίσουν τὸ δίκαιον καὶ τὴν ἐλευθερία, νὰ δημι- ουργήσουν προῦὔποθέσεις καλῆς ζωῆς. Αὐτοὶ --καὶ κατ’ ἐντολὴν τῶν ἀοράτων ἀνωτέρων τους- πασχίζουν νὰ σταματήσουν τὴν ροὴ τοῦ ἱστορικοῦ γίγνε- σθαι, μεταδάλλοντες τοὺς κρείττονες σὲ ἥσσονες καὶ τοὺς ἥσσονες σὲ κρείτ- τονες, δημιουργώντας δηλαδὴ τὸν κόσμο τῆς μετριότητας καὶ τῆς ἰσότητας, ποὺ ἰσοδυναμεῖ μὲ τὸ τίποτα. Σήμερα οἱ φιλόσοφοι δὲν φιλοσοφοῦν κι οὔτε ποὺ νοιάζονται γιὰ τὴν ἀλή- θεια καὶ τὴν ἀρετή. Δὲν προσπαθοῦν νὰ ἐντοπίσουν νέες ἰδέες καὶ ἀξίες, δὲν ἀναζητοῦν αἰτιολογίες, δὲν ὑπηρετοῦν τὸν Λόγο. Αὐτοὶ - καὶ κατ’ ἐντολὴν τῶν ἀνωτέρων τους-- πασχίζουν νὰ ὑποτάξουν τὴν ἀλήθεια καὶ τὴν ἀνθρω- πότητα στοὺς ἄθλιους σκοποὺς τῶν ἀνωτέρων τους, μελετώντας λεπτομερῶς τὰ ἔνστικτα τῆς θηριώδους μάζας καὶ καλλιεργώντας τὶς κατωτερικὲς ὀρέ- ἕξεις καὶ ἐπιθυμίες της. Σήμερα οἱ ἐπιστήμονες δὲν παράγουν γνώση κι οὔτε ποὺ νοιάζονται γιὰ τοὺς φυσικοὺς νόμους καὶ τὸ φυσικὸ περιδάλλον τους. Αὐτοὶ --καὶ κατ᾽ ἐντολὴν τῶν ἀνωτέρων τους-- προσπαθοῦν νὰ ἐκμεταλλευθοῦν τὶς γνώσεις τῶν Αρχαι- οελλήνων, προκειμένου νὰ παράγουν πολλὰ ὑλικὰ ἀγαθά, ὥστε νὰ ἱκανοποι-