Κ.ΔΟΥΚΑΣ, ̓Αρχαῖες Μαρτυρίες γιὰ τὸν Όμηρο καὶ τὴν Γλῶσσα «Μονάχη ἔγνοια» τῶν ἐξ-ουσιαστῶν ν ̓ ἀποκρύπτουν ἀπ’ τοὺς Ἕλληνες τὸ ἀπώτατο ἵστορικὸ παρελθόν τους, τὴν ἱστορία τοῦ Διὸς καὶ τῶν ἄλλων θεῶν-θασιλέων, ποὺ δημιούργησαν τὴν γλῶσσα καὶ τὸν πολιτισμὸ καὶ τὰ μεταλαμπάδευσαν στὴν οἰκουμένη διὰ τῶν ἡρώων. Πρὸς τὸν σκοπὸ αὐτὸ κατασκευάζουν τὰ ἐξ-ουσιαστικὰ δόγματα περὶ «Ἰνδοευρωπαίων», περὶ «φοινικικῶν γραμμάτων», περὶ «καθόδου τῶν Δωριέων», περὶ ἐνάρξεως τοῦ ἶστορικοῦ ρόλου τῶν Ἑλλήνων τὴν 2η π.Χ. χιλιετία κ.ο.χ., δόγματα μὲ τὰ ὁποῖα θομόαρδίζουν τὰ Ἑλληνόπουλα στὰ σχολεῖα μας, δημιουργώνταςτους αἰσθήματα ἠττοπάθειας καὶ ἐθνικῆς μειονεξίας. Μέσα στὰ πλαίσια τῆς ἀνόσιας αὐτῆς ἐκστρατείας ἐντάσσεται κι ἡ προσπάθειά τους νὰ συκοφαντοῦν τὸν Ὅμηρο καὶ νὰ τὸν ἐμφανίζουν ὡς «ἐπικίνδυνη ἱστορικὴ πηγή». Πράγματι γιὰ τοὺς ἐξ-ουσιαστές, τοὺς Φοινικιστὲς κι ὅλους γενικὰ τοὺς «ψευδῶν τέκτονας καὶ μάρτυρας» ὁ Ὅμηρος ἀποτελεῖ «ἐπικίνδυνη ἱστορικὴ πηγή», ἀφοῦ εἶναι ὁ ἀρχαιότερος ἱστορικός, ποὺ μᾶς μεταφέρει τὰ γεγονότα αὐτούσια κι ἀπὸ πρῶτο χέρι: «Ἢ ̓Ιλιὰς καὶ ἡ ̓Οδύσσεια ἐμπίπτουν στὴν κατηγορία τῆς σπανιότητος. Δὲν ὑπάρχει ἄλλο ἀρχαιότατο σύγγραμμα, ποὺ νὰ περιέχη τόσο τεράστιο πλοῦτο πληροφοριῶν γιὰ τὴν παλαιοτάτη ἱστορία τοῦ ἑλληνικοῦ ἔθνους. Γι’ αὐτὸ καὶ οἱ μεταγενέστεροι ἀρχαῖοι συγγραφεῖς ἀναφέρονται ἐκτεταμένα στὸν "Όμηρο, γιὰ νὰ ἐπιδεδαιώσουν μία πληροφορία ἢ μία ἱστορικὴ ἐκδοχή. Ο “Ὅμηρος δὲν ἀναφέρεται σὲ κανένα. Τὰ κείμενά του ἰσοδυναμοῦν μὲ τὴν αὐθεντικότητα, τὴν ἀδιαμφισδήτητη ἀλήθεια καὶ ἀποτελοῦν σημεῖο ἀναφορᾶς», παρατηρεῖ ὁ Κ. Δούκας στὴν 19η σελίδα τοῦ παρουσιαζόμενου θιθλίου. Τρία εἶναι τὰ νέα στοιχεῖα, ποὺ κομίζει ὁ συγγραφεὺς τόσο στὸ ἐν λόγῳ θιθλἰο του ὅσο καὶ στὰ δυὸ ἄλλα ποὺ μᾶς χάρισε τὸν τελευταῖο καιρό: «Τὸ Μεγάλο Μυστικὸ τοῦ Ομήρου» καὶ τὴν «Ελληνικὴ Γλωσσογένεσι». Τὸ πρῶτο εἶναι, ὅτι ὁ “Ὅμηρος δὲν ἔζησε τὸν 8ο ἢ 7ο / / ὔ - / Σ. Κουασιμόντο: Ὁ νομπελίστας Ἕλληνας τῆς Σικελίας ̓Αγαπὴ τὲ «4αυλέ», Ἵνα ἄρθρο τοῦ Ρομπέρτο Νίστρι στὴν ἐφημερίδα «]λ Κοτιντιάνο» τοῦ Λέτσε δίνει τὴν ἀφορμὴ νὰ ἀναφερθοῦμε στὸ ἔργο τοῦ ποιητῇ Σαλδατόρε Κουασιμόντο, ὁ ὁποῖος γεννή θηκε στὴν πόΛη Μόντικα τῆς Σικελίας στὶς 20 Αὐγούστου τοῦ 190] χαὶ πέθανε στὸ Μιλᾶνο. Τὸ ἐ ἔργο του ἔχει μεγάλη σημασία γιὰ τὴν ἰταλικὴ λογοτεχνία σήμερα, ἐπειδὴ εἶναι ἀξιόλογος ποιητής καὶ ἔλαδε τὸ Βραδεῖο Νόμπελ τοῦ 1959. Εἶναι “Ἕλληνας μὲ τὴ πλήρη σημασία τῆς λέξης. Ὅπως ἀναφέρει ἡ ἐφημερίδα, στὸν Τάραντα, στὶς ] 1 Απριλίου τοῦ 1967 πραγματοποιή Ίθηκε ἡ «συνάντηση » τοῦ ποιητῆ Σ. Κουασι ὀντο μὲ ἕναν ἀρχαῖο ποιητὴ τῆς Μεγάλης Ελλάδας: τὸν Λεωνίδα τὸν Ταραντῖνο, τοῦ ὁποίου ἡ ποιητικὴ δημιουργία ἀναπτύχθηκε ἀνάμεσα στὸ 300 καὶ τὸ 275 π.Χ., ἐνῶ ὁ ἴδιος ἐξαιτίας διαφόρων ἱστορικῶν περιπετειῶν περιπλανήθηκε στὴν "Ηπει00, στὴν Πελοπόννησο, στὴν Ασία καὶ στὴν ̓Αλεξάνδρεια. Ἡ σημαντικὴ αὐτὴ «συνάντηση» διεξή χθη στὴν αἴθουσα διαλέξεων τῆς ἐπαρχίας τοῦ Τάραντα, ὅπου ἕνα μεγάλο πλῆθος ἀπὸ κατοίκους τῆς πόλης εἶχε συγκεντρωθεῖ ἐκεῖ, γιὰ νὰ παρακολουθήσει τὸ «μαγικὸ» αὐτὸ γεγονός. Ἢ ἐξιδανίκευση τοῦ Λεωνίδα τοῦ Ταραντίνου ἀπὸ τὸν Σαλδατόρε Κουασιμόντο γιὰ πρώτη φορὰ μετὰ ἀπὸ αἰῶνες ἦταν «ὁλική». ο Σαλδατόρε Κουασιμόντο γιὰ πρώτη φορὰ σχεδίασε τὴν αὐτοπροσωπογραφία τοῦ ἀρχαίου ποιητῇ τῶν ταπεινῶν καὶ τοῦ θανάτου, μιὰ αὐτοπροσωπογραφία ποὺ ἦταν καὶ δική του, λέγοντας: «Κάθε ποιητὴς ἀφήνει τὴν πιὸ κρυφἠ καὶ τὴν πιὸ ἀκριθὴ μορφή του». --....