Εξουσιασμὀὸς καὶ Πολιτισμὸς Ὃ Πολιτισμὸς (- ἐπιστήμη, σκέψη καὶ τέχνη) ἀπὸ τὴν στιγ- μὴ ποὺ συναντᾶ τὸν ᾿Εξουσιασμὸ (κράτος-δόγμα, ὀργάνωση καὶ οἰκονομία) συγκρούεται καὶ ἀναμετροιέται μαζί του. “Ἢ ἔκδαση τῆς σύγκρουσης αὐτῆς ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴν ἑκάστοτε ἰσχὺ ἑκατέρου τῶν δύο μονομάχων. Στὴν ἐποχή µας ἡ ἐπιδολὴ τοῦ ᾿Εξουσιασμοῦ ἐπὶ τοῦ Πολι- τισμοῦ εἶναι πλήρης. Μιὰ καθηλωτικὴ λαδὴ τοῦ κράτους-δόγ- ματος, τῆς ὀργανώσεως καὶ τῆς οἰκονομίας ἔχει παραλύσει τὴν παιδεία, τὴν ἔρευνα, τὴν πνευματικὴ καὶ καλλιτεχνική δημι- ουργία. ὋΟ ρόλος τῶν ἀνθρώπων τοῦ Πολιτισμοῦ εἶναι αὐστηρὰ προκαθωρισμένος. "Ο,τι ἐκφεύγει ἀπὸ τὴν ἐξουσιαστικὴ σκο- σιμότητα διαόδρώνεται, διώκεται καὶ «πνίγεται». ᾿Ελάχιστες πρωτοδουλίες ἐπιτρέπονται μόνο σὲ τομεῖς, ὅπου παράγονται πολιτιστικὰ ἀγαθὰ ἀσήμαντα, μὲ ἀποκλειστικὸ σκοπὸ νὰ κο- σμοῦν ὠχρὰ τὸ ἀέτωμα τοῦ ζοφεροῦ μεγάρου τῆς δαρδαρότη- τας, ὅπως πράγματι εἶναι ἐκ κατασκευῆς τὸ ἐξουσιαστικὸ οἶκο- δόμημα. “Ὅμως ἡ ἀνθρωπότητα ξεκίνησε, προχώρησε, ἔφθασε ἕως ἐδῶ καὶ στέκει ἀκόμη ὄρθια μόνο χάρη στὴν δύναμη τῶν παρα- χθέντων ἀνὰ τοὺς αἰῶνες πολιτιστικῶν ἀγαθῶν: ἡ δὲ ἐξουσια- στικὴ δράση ὄχι μόνο δὲν πρόσφερε τίποτε, ἀλλὰ ἔπαιξε καὶ παίζει τὸν ρόλο τοῦ «Πνεύματος τοῦ Βάρους» στὴν ἀνθρώπι- νη ἀνοδικὴ πορεία. Συνεπῶς ἡ ἀπαλλαγὴ τοῦ Πολιτισμοῦ ἀπὸ τὴν ἐξοντωτικὴ λαδὴ τοῦ 4ιεθνοῦς ᾿Εξουσιασμοῦ ἀποτελεῖ ἀνάγκη ζωῆς τοῦ ἀνθρωπίνου εἴδους. Συνειδήητοποιοῦµε, ὅτι, ἂν μποροῦμε νὰ προσδοκοῦμε κάτι γιὰ τὸ µέλλον, αὐτὸ µόνον ἐκτὸς κράτους-δόγματος, ἐκτὸς ὀργανώσεως καὶ ἐκτὸς οἰκονομίας θὰ γεννηθῆ καὶ θὰ ἀνα- πτυχθή. Οἱ ἄνθρωποι τοῦ Πολιτισμοῦ, ἂν δὲν τὸ καταλάδουν αὐτό, θὰ γκρεμίζωνται συνεχῶς στὸν δυθὸ μιᾶς ὀλέθριας αὐτα- πάτης. Μιᾶς αὐταπάτης, ποὺ μόνο παράταση τῶν δεινῶν τῆς ἀνθρωπότητας συνεπάγεται. Δ.Ι.Λ.