“Ζόώόφος ἐν ὄιρεε ΕΙΣΑΓΩΓΗ Στὸ τέλος τοῦ περασμένου αἰῶνα ἕνα θιθλἰο ἐτάραξε τὴν κίνησιν ἰδεῶν, «Τὰ πρωτόκολλα τῶν σοφῶν τῆς Σιών». "Ἔκτοτε πολλὰ ἔχουν γραφῆ γιὰ τὸ θιόλἰο καὶ τὸν συγγραφέα. Πρὶν μάλιστα ἀπὸ λίγο καιρὸ ἕνα καινούργιο δημοσίευμα ἦρθε νὰ προστεθῇ στὰ ἤδη ὑπάρχοντα. Σ ̓ αὐτὸ ἐπανελαμθάνετο γιὰ πολλοστὴ φορὰ τὸ ἐπιχείρημα, ὅτι τέτοιο συνέδριο μὲ τέτοιες χαταληκτικὲς ἀποφάσεις οὐδέποτε ἔγινε καὶ ὅτι ὁ συγγραφέας, ἐμπνεόμενος ἀπὸ ἀντιεθραϊκὲς σκέψεις, προσήρμοσε κατὰ τὸ δοκοῦν ἕνα παλαιότερο θιθλἰο.’Αν ἐμπλαχκοῦμε στὸ πρόόλημα τῆς πλαστότητος ἢ ὄχι τοῦ 6ιθλίου, κινδυνεύουμε νὰ χάσουμε τὴν οὐσία τοῦ ζητήματος: ἀσχέτως ἂν ἐπραγματοποιήθηχκε τὸ συνέδριο, οἱ μετέπειτα ἐξελίξεις δικαιώνουν τὸν συγγραφέα. Ἕνα λάθος, φαίνεται, νὰ κάνῃ ὁ συγγραφέας: περιώρισε τὴν σύνθεσιν τῆς ἐξουσιαστικῆς ὁμάδας στοὺς Ἑδραίους: εἴτε παρασυρθεὶς ἀπὸ τὸ ἀντιεθραϊκὸν κλῖμα, ποὺ ἐπεκράτει στὸ τέλος τοῦ περασμένου αἰῶνα, εἴτε σκόπιμα, ἠθέλησε νὰ φανερώσῃ τὴν μισὴ ἀλήθεια. Οὔτε τὴν ἐξουσιαστικὴν ὁμάδα τὴν ἀποτελοῦσαν ἢ τὴν ἀποτελοῦν μόνον Ἑθραῖοι, οὔτε καὶ πρόκειται. "Αλλωστε τοὺς ἐξουσιαστὲς δὲν τοὺς ἐνδιαφέρει τὸ θρησκευτικό τους φρόνημα ἴσα ἴσα γι’ αὐτοὺς ἡ θρησκεία ἦταν πάντα τὸ μέσον ἐπιδολῆς τοῦ ἐξουσιασμοῦ τους. Γιὰ τὸ λόγο αὐτὸ σήμερα προσπαθοῦν νὰ προωθήσουν νέαν περὶ θρησκείας ἀντίληψιν, χωρὶς ὅμως νὰ φεύγουν ἀπὸ τὰ ὅρια τοῦ ἐξωγήινου θεοῦ, τοῦ θεοῦ δημιουργοῦ-παντογνώστη! τοῦ θεοῦ ποὺ καὶ πάλι θὰ ὁρίσῃ τοὺς ἐκλεκτούς του. Μὲ ἄλλα λόγια δὲν ἐγκαταλείπουν τὸ δόγμα τοῦ ἐξουσιαστῆ θεοῦ, ὅπως αὐτὸς ἔχῃ περιγραφῆ καὶ καταγραφῆ στὴν Παλαιὰ Διαθήκη. Ἢ παρουσίασις ὅμως καὶ ἡ ἀποδοχὴ ἑνὸς τέτοιου θεοῦ σημαίνει τὴν δημιουργίαν ἑνὸς καινούργιου μεσαίωνα. Μόνον ποὺ σὰν καινούργιος θὰ ἔχῃ νέαν μορφήν. Ἢ οὐσία δὲν ἀλλάζει: κύριο στοιχεῖο τοῦ μεσαιωνισμοῦ παραμένει ἡ ἀποδοχὴ τοῦ ὑπερλογικοῦ, τοῦ ὑπερκοσμικοῦ, τοῦ πέραν τοῦ φυσικοῦ. Σ’ ἕναν κόσμον λοιπόν, ποὺ ἡ ἐπιστήμη ἐξελίσσεται μὲ ἅλματα, ὁ νέος μεσαίωνας πρέπει νὰ ἔχῃ ἐπιστη μονικοφανῆ ἐπικάλυψιν. Ἣ προσπάθεια αὐτὴ ἑδράζεται στὸν περασμένον αἰῶνα, ὅταν ἐδόθηχε ἡ ἡ μεγάλη μάχη μεταξὺ ἐπιστή μης καὶ θρησκείας. ἡ Ὅμως σ ̓ ἕναν κόσμο, ποὺ ὁ ἀρχαῖος ἑλληνικὸς ὀρθολογισμὸς εἶχε ἐπιστρέψει μὲ τὸν Διαφωτισμόν, ποὺ ἡ φιλοσοφία καὶ οἱ ἐπιστῆμες ἠκολούθουν τὸν δρόμο τῆς προόδου, τὸ ὑπερλογικό, τὸ ὑπερκοσμικὸ καὶ τὸ ὑπερφυσικὸ δὲν ὑπῆρχε πιθανότητα νὰ διατηρήσουν ἢ καὶ νὰ ἐνισχύσουν τὸν μεσαίωνα, ποὺ ἔπνεε τὸν ἐπιθανάτιο ρόγχον του. ̓Αμέσως οἱ ἐξουσιαστὲς ἀνεδιπλώθησαν. Τὸν ἀγῶνα κατὰ τῆς φιλοσοφίας ἀνέλαθε ὁ Μάρξ, ποὺ προσεπάθησε γιὰ δεύτερη φορὰ ν ̓ ἀναδείξῃ ἀσόφους τοὺς φιλοσόφους. Αλλωστε ὅλο τὸ οἰκοδόμημα τοῦ κομμουνισμοῦ ἔχει διαρθρωθῆ πάνω σὲ ἐκκλησιαστικὰ πρότυπα. Τὴν Ἐνορία ἀντικατέστησε ἡ Κομματικὴ ̓Ὀργάνωσις Βάσεως' τὴν Ἐπισκοπὴν ἡ ̓Αχτίδα' τὴν Μητρόπολιν ἣ Νομαρχιακὴ ̓Οργάνωσις ̓ τὴν Σύνοδον ἡ Κεντρικὴ Ἐπιτροπή: τὴν Διαρκῆ Σύνοδον τὸ Πολιτικὸ Γραφεῖο: καὶ τὴν ̓Αριστίνδην ἡ Ἐκτελεστικὴ Γραμματεία. Περιττὸν νὰ τονίσουμε, ὅτι ἣ Κεντρικὴ Τράπεζα ἀντικατέστησε τὸ Θησαυροφυλάκιον τῆς Σχηνῆς τοῦ Μαρτυρίου. Στὶς δὲ ἐπιστῆμες ἐδόθηχε κατεύθυνσις, ποὺ ἔθεσε σὲ δεύτερη μοῖρα τὶς κλασσικὲς σπουδές, ποὺ ἐκυριαρχοῦσαν μέχρι τότε. Ὅμως ὁ μεσαίωνας, γιὰ νὰ ἐπιόληθῇ, χρειάζεται θύματα (ὅσο κι ἂν ἱστορικὰ ὁ