“Ζόώόφος ἐν ὄιρεε ΕΙΣΑΓΩΓΗ Στὸ τέλος τοῦ περασμένου αἰῶνα ἕνα θιθλἰο ἐτάραξε τὴν κίνησιν ἰδεῶν, «Τὰ πρωτόκολλα τῶν σοφῶν τῆς Σιών». "Ἔκτοτε πολλὰ ἔχουν γραφῆ γιὰ τὸ θιόλἰο καὶ τὸν συγγραφέα. Πρὶν μάλιστα ἀπὸ λίγο καιρὸ ἕνα καινούργιο δηµοσίευµα ἦρθε νὰ προστεθῇ στὰ ἤδη ὑπάρχοντα. Σ᾽ αὐτὸ ἐπανελαμθάνετο γιὰ πολλοστὴ φορὰ τὸ ἐπιχείρημα, ὅτι τέτοιο συνέδριο μὲ τέτοιες χαταληκτικὲς ἀποφάσεις οὐδέποτε ἔγι- νε καὶ ὅτι ὁ συγγραφέας, ἐμπνεόμενος ἀπὸ ἀντιεθραϊκὲς σκέψεις, προσήρµοσε κατὰ τὸ δοκοῦν ἕνα παλαιότερο θιθλἰο.’Αν ἐμπλαχκοῦμε στὸ πρόόλημα τῆς πλα- στότητος ἢ ὄχι τοῦ 6ιθλίου, κινδυνεύουµε νὰ χάσουμε τὴν οὐσία τοῦ ζητήματος: ἀσχέτως ἂν ἐπραγματοποιήθηχκε τὸ συνέδριο, οἱ μετέπειτα ἐξελίξεις δικαιώνουν τὸν συγγραφέα. Ἕνα λάθος, φαίνεται, νὰ κάνῃ ὁ συγγραφέας: περιώρισε τὴν σύν- θεσιν τῆς ἐξουσιαστικῆς ὁμάδας στοὺς Ἑδραίους: εἴτε παρασυρθεὶς ἀπὸ τὸ ἀντιε- θραϊκὸν κλῖμα, ποὺ ἐπεκράτει στὸ τέλος τοῦ περασμένου αἰῶνα, εἴτε σκόπιμα, ἠθέλησε νὰ φανερώσῃ τὴν μισὴ ἀλήθεια. Οὔτε τὴν ἐξουσιαστικὴν ὁμάδα τὴν ἀπο- τελοῦσαν ἢ τὴν ἀποτελοῦν μόνον Ἑθραῖοι, οὔτε καὶ πρόκειται. "Αλλωστε τοὺς ἐξουσιαστὲς δὲν τοὺς ἐνδιαφέρει τὸ θρησκευτικό τους φρόνημα ἴσα ἴσα γι’ αὐτοὺς ἡ θρησκεία ἦταν πάντα τὸ μέσον ἐπιδολῆς τοῦ ἐξουσιασμοῦ τους. Γιὰ τὸ λόγο αὐτὸ σήμερα προσπαθοῦν νὰ προωθήσουν νέαν περὶ θρησκείας ἀντίληψιν, χωρὶς ὅμως νὰ φεύγουν ἀπὸ τὰ ὅρια τοῦ ἐξωγήινου θεοῦ, τοῦ θεοῦ δημιουργοῦ-παντο- γνώστη! τοῦ θεοῦ ποὺ καὶ πάλι θὰ ὁρίσῃ τοὺς ἐκλεκτούς του. Μὲ ἄλλα λόγια δὲν ἐγκαταλείπουν τὸ δόγμα τοῦ ἐξουσιαστῆ θεοῦ, ὅπως αὐτὸς ἔχῃ περιγραφῆ καὶ κα- ταγραφῆ στὴν Παλαιὰ Διαθήκη. Ἢ παρουσίασις ὅμως καὶ ἡ ἀποδοχὴ ἑνὸς τέτοιου θεοῦ σημαίνει τὴν δημιουρ- γίαν ἑνὸς καινούργιου μεσαίωνα. Μόνον ποὺ σὰν καινούργιος θὰ ἔχῃ νέαν μορ- φήν. Ἢ οὐσία δὲν ἀλλάζει: κύριο στοιχεῖο τοῦ μεσαιωνισμοῦ παραμένει ἡ ἀπο- δοχὴ τοῦ ὑπερλογικοῦ, τοῦ ὑπερκοσμικοῦ, τοῦ πέραν τοῦ φυσικοῦ. Σ’ ἕναν κόσμον λοιπόν, ποὺ ἡ ἐπιστήμη ἐξελίσσεται μὲ ἅλματα, ὁ νέος μεσαίωνας πρέπει νὰ ἔχῃ ἐπιστη μονικοφανῆ ἐπικάλυψιν. Ἣ προσπάθεια αὐτὴ ἑδράζεται στὸν περασμένον αἰῶνα, ὅταν ἐδόθηχε ἡ ἡ µεγάλη μάχη μεταξὺ ἐπιστή μης καὶ θρησκείας. ἡ Ὅμως σ᾽ ἕναν κόσμο, ποὺ ὁ ἀρχαῖος ἑλληνικὸς ὀρθολογισμὸς εἶχε ἐπιστρέψει μὲ τὸν Δια- φωτισμόν, ποὺ ἡ φιλοσοφία καὶ οἱ ἐπιστῆμες ἠκολούθουν τὸν δρόμο τῆς προόδου, τὸ ὑπερλογικό, τὸ ὑπερκοσμικὸ καὶ τὸ ὑπερφυσικὸ δὲν ὑπῆρχε πιθανότητα νὰ διατηρήσουν ἢ καὶ νὰ ἐνισχύσουν τὸν μεσαίωνα, ποὺ ἔπνεε τὸν ἐπιθανάτιο ρόγ- χον του. ᾽Αμέσως οἱ ἐξουσιαστὲς ἀνεδιπλώθησαν. Τὸν ἀγῶνα κατὰ τῆς φιλοσο- φίας ἀνέλαθε ὁ Μάρξ, ποὺ προσεπάθησε γιὰ δεύτερη φορὰ ν᾿ ἀναδείξῃ ἀσόφους τοὺς φιλοσόφους. Αλλωστε ὅλο τὸ οἰκοδόμημα τοῦ κομμουνισμοῦ ἔχει διαρ- θρωθῆ πάνω σὲ ἐκκλησιαστικὰ πρότυπα. Τὴν Ἐνορία ἀντικατέστησε ἡ Κομμα- τικὴ ᾿Ὀργάνωσις Βάσεως' τὴν Ἐπισκοπὴν ἡ ᾿Αχτίδα' τὴν Μητρόπολιν ἣ Νομαρ- χιακὴ ᾿Οργάνωσις᾽ τὴν Σύνοδον ἡ Κεντρικὴ Ἐπιτροπή: τὴν Διαρκῆ Σύνοδον τὸ Πολιτικὸ Γραφεῖο: καὶ τὴν ᾿Αριστίνδην ἡ Ἐκτελεστικὴ Γραμματεία. Περιττὸν νὰ τονίσουμε, ὅτι ἣ Κεντρικὴ Τράπεζα ἀντικατέστησε τὸ Θησαυροφυλάκιον τῆς Σχηνῆς τοῦ Μαρτυρίου. Στὶς δὲ ἐπιστῆμες ἐδόθηχε κατεύθυνσις, ποὺ ἔθεσε σὲ δεύτερη μοῖρα τὶς κλασσικὲς σπουδές, ποὺ ἐκυριαρχοῦσαν μέχρι τότε. Ὅμως ὁ μεσαίωνας, γιὰ νὰ ἐπιόληθῇ, χρειάζεται θύματα (ὅσο κι ἂν ἱστορικὰ ὁ