Ο ΚΑΛΑΘΟΣ ΤΩΝ ΑΧΡΗΣΤΩΝ Δύο Κρητοφοίνικες Πῶς νὰ μὴ χαρῶ, ὅταν ἁπλοῖ ἄνθρωποι μιλοῦν ἀντ ̓ ἐμοῦ; Χέ/ Χέ/ Τί νομίζατε κουφιοκέφαλοι ἐθνικιστές; Χέ, χέ! δὲν γνωρίζετε, Φαίνεται, τὴν κρητικἡ παροιμία, ποὺ λέει: «Λέγε λέγε τὸ κοπέλι κάνει τὴ κυρὰ καὶ θέλει». Τόσα χρόνια ἐστέγνωσε τὸ σάλιο μας καὶ ἐξηράνθησαν οἱ γραφίδες μας ἀπὸ τὸ λέγε- λέγε καὶ γράψε: γράψε: δὲν ἐπήγανε οἱ κόποι μας χαμένοι. ̓Απόκτησα αὐτόκλη τους ὑπερασπιστές. Τρίδω τὰ χέρια μου ἀπὸ ἱκανοποίησι... Χέ, χέ; χέ! "ἤΑξια καὶ πανάξια τέκνα μου εἶναι. Γιὰ νὰ ξαναπάρη τὰ μοῦτρα του κανένας ἀπὸ αὐτοὺς τοῦ «Δαυλοῦ», νὰ πάη νὰ μιλήση... Χειρότερα θὰ τὸν περιμένουν ἀπὸ αὐτὰ ποὺ ὄρῆκαν τὸν Σαράντο Πᾶνα στὴν Κρήτη. Μᾶς ξέφυγε αὐτὸς ὁ Μπεξῆς, ὅταν εἶχε κατέδη στὸ νησί: μᾶς ξέφυγε κι ὁ Μαμανέας: δὲν θὰ μᾶς ξεφεύγουν ὅλοι... Χέ, χέ! Καὶ θαυμᾶστε ἐπιχειρήματα αὐτοῦ τοῦ δάσκαλου, τοῦ Τσουμάνα: «Ὁ καθένας ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ ἐκφράζει τὶς ἀπόψεις του προφορικὰ καὶ γραπτά, δὲν ἔχει ὅμως τὸ δικαίωμα νὰ γίνεται ἱστορικός, ἀρχαιολόγος, πολιτικός, εἰδικὸς ἐπιστήμονας, γλωσσολόγος χ.τ.λ., χωρὶς νὰ ἔχει τὰ ἀπαιτούμενα προσόντα (μεταπτυχιακό, διδακτοΟικό, θέση στὸ Πανεπιστήμιο) καὶ μάλιστα μὲ μοναδικὸ σκοπὸ νὰ περάσει στὸ κοινὸ μιὰ συγκεκριμένη ἰδεολογία». "Ἔμπαινε, δάσκαλε, ἔμπαινε! Ὃ Σαράντος ὁ Πὰν καὶ ὁ κάθε Σαράντος ἔχουν τὸ δικαίωμα νὰ διατυπώνουν γραπτῶς ἢ προφορικῶς τὴν γνώμη τους μόνον γιὰ τὴν γεῦσιν τοῦ φαγητοῦ τῆς γυναίκας τους’ γιὰ τὴν ποδοσφαιρικήν τους ὁμάδα (ἄντε καὶ γιὰ τὴν ἀντίπαλο): γιὰ τὸ μέγεθος τῶν παπουτσιῶν ποὺ ἀγοράξουν' γιὰ τὸ χρῶμα τοῦ πουκαμίσου τους (ἢ νομίζεις, δάσκαλε, ὅτι τοὺς δίνουμε πολλὴ ἐλευθερία;). Κι αὐτὸ πάλι τὸ «εἰδικὸς ἐπιστήμονας» ποῦ τὸ όρῆχκες; ( Υπάρχουν καὶ ἀνειδίκευτοι ἐπιστήμονες;). Καταπληκτικό! ̓ Οφείλω νὰ ὀμολογήσω: ἔμεινα μὲ ἀνοικτὸ τὸ στόμα. Συγχαρητήρια, δεπέρασες χι ἐμένα ἀκόμα. Καὶ κύττα, μὴ σὲ πτοήσουν τίποτε ἀνόητα ἐρωτήματα τύπου: ἐσὺ γιατί γίνεσαι ἱστορικός, ἀρχαιολόγος, γλωσσολόγος κ.τ.λ. Η ἀπάντησις μία εἶναι: ἐσὺ συμφωνεῖς μὲ ὅλους τοὺς ἐπιστήμονες, εἰδικοὺς καὶ ἀνειδίκευτους. Δάσκαλέ μου, ἀσκεῖς πανελευθέρως τὸ δικαίωμά σου νὰ συμφωνῆς ( οἱ διαφωνίες ἀπαγορεύονται } Γι’ αὐτὸ πορεύσου μ ̓ ἐμπιστοσύνη τὸ δρόμο σου" ὅπως τὸ πρόδατο μὲ τὸν τσοπάνο του. ̓Εκεῖ ὅμως ποὺ τοὺς ἔρριξες ὅλους ἀνάσκελα, ἦταν ἡ ἀναφορά σου στὴν ἰδεολογία τους. Καὶ τί ὡραῖα ποὺ τὸ συμπλήρωσες: «Μιὰ ἰδεολογία ἄἄκρως ἐπικίνδυνη γιὰ τὴ δημοκρατία μας, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴν χώρα μας». "Ετσι εἶναι, δάσκαλε. “Ὅποιος ὑποστηρίζει ὅτι ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα εἶναι ἡ ἀρ χαιότερη, ἀποτελεῖ τὴν δάσιν τῶν ἄλλων, ὅτι δὲν προέρχεται ἀπὸ τὴν φοινικικήν, ὅτι δὲν ὑπάρχουν «Ινδοευρωπαῖοι», τότε ὑποσκάπτει τὴν δημοκρατία μας. “Ὅποιος κατηγορεῖ τὸν Μπαμπινιώτη, τὸν Χουρμουζιάδη (ἐγὼ θὰ συμμπλήρωνα τὸν Ντούμα, τὸν παπα-Ρωμιό, τὸν Μαρωνίτην καὶ ἄλλα ἐκλεκτὰ τέκνα μου), δόμδα δάξει στὰ θεμέλια τῆς δημοκρατίας μας. Αὐτὴ τὴν δημοκρατία ἐγὼ σᾶς τὴν ἔδωσα. Πρέπει νὰ τὴν διαφυλάσσετε ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ. ̓Εγὼ εἰμὶ ὁ ποιμήν σας. Εγὼ σᾶς ὁδηγῶ στὴν ἀτραπὸν τῆς δημοκρατίας. Ξεχάστε τὴν πινακίδα τοῦ Δισπηλιοῦ' ξεχάστε τὸν Βέντρις καὶ τὴν ἀποκρυπτογράφησιν τῆς Γραμμικῆς. Η μνήμη ὄλάπτει τὴν δημοκρατία μου. Δὲν εἰσαι μόνος σου, δάσκαλε, ἀπὸ κοντά σου δρίσκεται καὶ ἡ Πόπη ̓Ηλ. Κοζύρη. ”Αξιο τέκνο μου καὶ αὐτή. Καλὰ κάνετε κι οἱ δυό σας. ἤΕτσι σᾶς θέλω: 250 ἄτομα στὸ ἀκροατήριο; «50» θὰ λέγαμε ἐμεῖς. Ποιός ἄλλωστε θὰ μᾶς ἐλέγξη; Οἱ δυό σας ἀντιὁράσατε; «Τὸ κοινό», θὰ λέγαμε ἐμεῖς. Κι ἀμολᾶμε στὸ τέλος, ὅτι ἡ ὁμιλία τοῦ Σαράντου ἐλάχιστα ἔ ἔπεισε τὸ κοινό. Καὶ γιὰ νὰ εἰμαι εἰλικρινής, κορίτσι μου, σὲ χάρηκα, ποὺ κατεκερεύνωσες αὐτὸν τὸν Σαράντο Πᾶνα, γιατὶ ἐχρησιμοποίησε μαθηματικὴν μέθοδο, γιὰ νὰ ἑδραιώση τὰ ἐπιχειρήματά του. Γιὰ ἐπιστῆμες θὰ μιλᾶμε τώρα, Θέλετε νὰ μᾶς πάρῃ τὸ Σάρωθορον;