Ο ΚΑΛΑΘΟΣ ΤΩΝ ΑΧΡΗΣΤΩΝ Δύο Κρητοφοίνικες Πῶς νὰ μὴ χαρῶ, ὅταν ἁπλοῖ ἄνθρωποι μιλοῦν ἀντ᾽ ἐμοῦ; Χέ/ Χέ/ Τί νοµίζατε κου- φιοκέφαλοι ἐθνικιστές; Χέ, χέ! δὲν γνωρίζετε, Φαίνεται, τὴν κρητικἡ παροιμία, ποὺ λέ- ει: «Λέγε λέγε τὸ κοπέλι κάνει τὴ κυρὰ καὶ θέλει». Τόσα χρόνια ἐστέγνωσε τὸ σάλιο µας καὶ ἐξηράνθησαν οἱ γραφίδες μας ἀπὸ τὸ λέγε- λέγε καὶ γράψε: γράψε: δὲν ἐπήγανε οἱ κόποι μας χαμένοι. ᾿Απόκτησα αὐτόκλη τους ὑπερασπιστές. Τρίδω τὰ χέρια μου ἀπὸ ἱκα- νοποίησι... Χέ, χέ; χέ! "ἤΑξια καὶ πανάξια τέκνα μου εἶναι. Γιὰ νὰ ξαναπάρη τὰ μοῦτρα του κανένας ἀπὸ αὐτοὺς τοῦ «Δαυλοῦ», νὰ πάη νὰ μιλήση... Χειρότερα θὰ τὸν περιμέ- νουν ἀπὸ αὐτὰ ποὺ ὄρῆκαν τὸν Σαράντο Πᾶνα στὴν Κρήτη. Μᾶς ξέφυγε αὐτὸς ὁ Μπεξῆς, ὅταν εἶχε κατέδη στὸ νησί: μᾶς ξέφυγε κι ὁ Μαμανέας: δὲν θὰ μᾶς ξεφεύγουν ὅλοι... Χέ, χέ! Καὶ θαυμᾶστε ἐπιχειρήματα αὐτοῦ τοῦ δάσκαλου, τοῦ Τσουμάνα: «Ὁ καθένας ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ ἐκφράζει τὶς ἀπόψεις του προφορικὰ καὶ γραπτά, δὲν ἔχει ὅμως τὸ δικαίωμα νὰ γίνεται ἱστορικός, ἀρχαιολόγος, πολιτικός, εἰδικὸς ἐπιστήμονας, γλωσσολόγος χ.τ.λ., χωρὶς νὰ ἔχει τὰ ἀπαιτούμενα προσόντα (μεταπτυχιακό, διδακτο- Οικό, θέση στὸ Πανεπιστήµιο) καὶ μάλιστα μὲ μοναδικὸ σκοπὸ νὰ περάσει στὸ κοινὸ μιὰ συγκεκριμένη ἰδεολογία». "Ἔμπαινε, δάσκαλε, ἔμπαινε! Ὃ Σαράντος ὁ Πὰν καὶ ὁ κάθε Σαράντος ἔχουν τὸ δι- καίωμα νὰ διατυπώνουν γραπτῶς ἢ προφορικῶς τὴν γνώμη τους μόνον γιὰ τὴν γεῦσιν τοῦ φαγητοῦ τῆς γυναίκας τους’ γιὰ τὴν ποδοσφαιρικήν τους ὁμάδα (ἄντε καὶ γιὰ τὴν ἀντίπαλο): γιὰ τὸ μέγεθος τῶν παπουτσιῶν ποὺ ἀγοράξουν' γιὰ τὸ χρῶμα τοῦ πουκα- μίσου τους (ἢ νομίζεις, δάσκαλε, ὅτι τοὺς δίνουμε πολλὴ ἐλευθερία;). Κι αὐτὸ πάλι τὸ «εἰδικὸς ἐπιστήμονας» ποῦ τὸ όρῆχκες; ( Υπάρχουν καὶ ἀνειδίκευτοι ἐπιστήμονες;). Κα- ταπληκτικό!᾽ Οφείλω νὰ ὀμολογήσω: ἔμεινα μὲ ἀνοικτὸ τὸ στόμα. Συγχαρητήρια, δε- πέρασες χι ἐμένα ἀκόμα. Καὶ κύττα, μὴ σὲ πτοήσουν τίποτε ἀνόητα ἐρωτήματα τύπου: ἐσὺ γιατί γίνεσαι ἱστορικός, ἀρχαιολόγος, γλωσσολόγος κ.τ.λ. Η ἀπάντησις μία εἶναι: ἐσὺ συμφωνεῖς μὲ ὅλους τοὺς ἐπιστήμονες, εἰδικοὺς καὶ ἀνειδίκευτους. Δάσκαλέ μου, ἀσκεῖς πανελευθέρως τὸ δικαίωμά σου νὰ συμφωνῆς ( οἱ διαφωνίες ἀπαγορεύονται } Γι’ αὐτὸ πορεύσου μ᾽ ἐμπιστοσύνη τὸ δρόμο σου" ὅπως τὸ πρόδατο μὲ τὸν τσοπάνο του. ᾽Εκεῖ ὅμως ποὺ τοὺς ἔρριξες ὅλους ἀνάσκελα, ἦταν ἡ ἀναφορά σου στὴν ἰδεολογία τους. Καὶ τί ὡραῖα ποὺ τὸ συμπλήρωσες: «Μιὰ ἰδεολογία ἄ ἄκρως ἐπικίνδυνη γιὰ τὴ δη- μοκρατία µας, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴν χώρα μας». "Ετσι εἶναι, δάσκαλε. “Ὅποιος ὑποστηρί- ζει ὅτι ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα εἶναι ἡ ἀρ χαιότερη, ἀποτελεῖ τὴν δάσιν τῶν ἄλλων, ὅτι δὲν προέρχεται ἀπὸ τὴν φοινικικήν, ὅτι δὲν ὑπάρχουν «Ινδοευρωπαῖοι», τότε ὑποσκάπτει τὴν δημοκρατία µας. “Ὅποιος κατηγορεῖ τὸν Μπαμπινιώτη, τὸν Χουρμουζιάδη (ἐγὼ θὰ συμµπλήρωνα τὸν Ντούμα, τὸν παπα-Ρωμιό, τὸν Μαρωνίτην καὶ ἄλλα ἐκλεκτὰ τέκνα µου), δόμδα δάξει στὰ θεμέλια τῆς δημοκρατίας µας. Αὐτὴ τὴν δημοκρατία ἐγὼ σᾶς τὴν ἔδωσα. Πρέπει νὰ τὴν διαφυλάσσετε ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ. ᾿Εγὼ εἰμὶ ὁ ποιμήν σας. Εγὼ σᾶς ὁδηγῶ στὴν ἀτραπὸν τῆς δημοκρατίας. Ξεχάστε τὴν πινακίδα τοῦ Δισπηλιοῦ' ξε- χάστε τὸν Βέντρις καὶ τὴν ἀποκρυπτογράφησιν τῆς Γραμμικῆς. Η μνήμη ὄλάπτει τὴν δημοκρατία μου. Δὲν εἰσαι μόνος σου, δάσκαλε, ἀπὸ κοντά σου δρίσκεται καὶ ἡ Πόπη ᾽Ηλ. Κοζύρη. ”Αξιο τέκνο μου καὶ αὐτή. Καλὰ κάνετε κι οἱ δυό σας. ἤΕτσι σᾶς θέλω: 250 ἄτομα στὸ ἀκροατήριο; «50» θὰ λέγαμε ἐμεῖς. Ποιός ἄλλωστε θὰ μᾶς ἐλέγξη; Οἱ δυό σας ἀντι- ὁράσατε; «Τὸ κοινό», θὰ λέγαμε ἐμεῖς. Κι ἀμολᾶμε στὸ τέλος, ὅτι ἡ ὁμιλία τοῦ Σαρά- ντου ἐλάχιστα ἔ ἔπεισε τὸ κοινό. Καὶ γιὰ νὰ εἰμαι εἰλικρινής, κορίτσι µου, σὲ χάρηκα, ποὺ κατεκερεύνωσες αὐτὸν τὸν Σαράντο Πᾶνα, γιατὶ ἐχρησιμοποίησε μαθηματικὴν µέθο- δο, γιὰ νὰ ἑδραιώση τὰ ἐπιχειρήματά του. Γιὰ ἐπιστῆμες θὰ μιλᾶμε τώρα, Θέλετε νὰ μᾶς πάρῃ τὸ Σάρωθορον;