ΑΙΣΙΜΑ ΚΑΙ ΑΔΗΡΙΤΑ Οἱ Πομάχκοι μιλοῦν Ἑλληνικὰ Ὃ δάσκαλος Πέτρος Θεοχαρίδης, στὸν ὁποῖο ἀξίξουν πολλὰ συγχαρη τήρια, συνέγραψε τετράτο- μο «Λεξικό τῆς Πομακικῆς, Γ λώσσας», ἕνα ἔργο ποὺ ἀπουσίαξε ἐξαιτίας τῆς ἀδιαφορίας τοῦ ἐλλα- δικοῦ χράτους. Ὁ συγγραφέας πέραν τῶν ἄλλων ἀποδεικνύει περίτρανα, ὅτι ἡ Πομακικὴ γλῶσσα εἶναι ἑλληνικώτατη κι ὅτι τὰ λίγα ξενικά τής στοιχεῖα ἀποτελοῦν φυσιολογικὲς ἐπιδράσεις ἆ ἀπὸ τοὺς Σλα- θοδουλγάρους χαὶ Τούρκους. Ὁ Π. Θεοχαρίδης ἆ ἀναγνώρισε χωρίς κόπο, ὅτι πίσω ἀπ’ τὴν πομακι- κή «ἀντικίγια» κρύόεται ἡ ἡ ἀδικία, πίσω ἀπ’ τὴν «πλάκα» ἡ ἀκτινογραφία, πίσω ἀπ’ τήν «ρακί- γιε» τὸ ἀλκοόλ (οακή ) καὶ πίσω ἀπ᾿ τό «φιτίλι» τὸ κίνητρο, ἁπλᾶ δείγματα, ποὺ κατὰ τὸν συγγραφέα ἀπο- τελοῦν «σταγόνες στὸν ὠκεανό» τῶν ἑλληνικῶν λέξεων. Ὃ «Δαυλός» ἐδῶ καὶ πολλὰ ἔτη εἶχε ὑποστηρίξει τὴν ἑλληνικότητα τῶν Ποµάκων- Θρακῶν, τῶν ᾿Α-Πομάχων στρατιωτῶν τοῦ Μ.᾽᾿ Αλεξάνδρου, οἱ ὁποῖοι λόγῳ τοῦ ἠρωισμοῦ καὶ τῆς τιµιότητός τους ἀποτελοῦσαν «τὸ δεξὶ χέρι». τοῦ δασιλέως. Οἱ Α-Ποµμάχοι αὐτοὶ καὶ ἐπὶ τὸ λαϊκώτερον Πομάκοι - ᾿Αγριᾶνες τὸ γένος-- μετὰ τὴν λήξη τῆς πολιτιστικῆς στρατείας ἔλαδαν τά «διπλώματα ἀνθρώπου» ἀπ’ τὸν Αλέξανδρο καὶ ἐπέστρεψαν στὴν πατρίδα τους, προκειµένου νὰ συνεχίσουν τὸν ἡρωϊκὸ καὶ ἔντιμο δίο τους. Τὸ“ Ελλαδικὸ κράτος μεταχειρίσθη κε τοὺςΑ- "Πομάκους -ὅπως ἄλλωστε χι ὅλους τοὺς Ἓλληνες- μὲ τὸν χειρότερο τρόπο, μ ᾿ἀποτέλεσμα οἱ Τοῦρκοι νὰ τοὺς χρησιμοποιοῦν ὡς μειονότητά τους, κάτι ποὺ πολὺ πικραίνει τοὺς εὐγενικοὺς αὐτοὺς ἀνθρώπους. Δὲν ξέρουμε κατὰ πόσον ἐπέδρασε τὸ ἐμπεριστατωμένο ἀλλὰ καὶ σκληρὸ δημοσίευμά μας ἐκεῖνο («Δαυλός», τ. 114, Ιούνιος 1991): σημασία ἔχει ὅτι πολλοὶ ἐνημερώθηκαν καὶ εὐαισθητοποιήθηκαν, πρᾶγμα ποὺ σημαίνει ὅτι ἡ κατάσταση τῶν Πομάκων θὰ ἀλλάξει ὁσονούπω ἐπὶ τὸ καλύτερον. “Ἢ ἐργασία αὐτὴ τοῦ Π. Θεοχαρίδη ἄς ἀποτελέση τὸ πρῶτο δῆμα. Π.Σ. «Ἐν Χριστῷ» Ὀλυμπιακοὶ ᾽Αγῶνες... ο μητροπολίτης Πέτρας (4ασιθίου) Νεκτάριος ἀρνήθηκε νὰ παραστεῖ στὴν τελετὴ τῆς ᾽Ολυ- µπιακῆς Φλόγας, ποὺ πραγματοποιήθηκε στὴν πόλη τοῦ "Αγίου Νικολάου Κρήτης. Ἡ τοπικὴ ἐφη- μερίδα « Α νατολή» (20- 21/4/96) ζήτησε νὰ μάθει ἀπ’ τὸν ἐν λόγω μητροπολίτη τοὺς λόγους τῆς ἄρνη- σης. Καὶ ἐκεῖνος διευκρίνισε, ὅτι «δὲν ᾽μπορεῖ νὰ παρίσταται σὲ ἐκδηλώσεις ποὺ ἔχουν σγέση μὲ εἰδω- λολατρικὲς θεότητες καὶ παγανιστικὲς τελετές»! φρόντισε ὅμως νὰ τονίσει, ὅτι «δὲν εἶναι ἐναντίον τοῦ ᾿Ολυμπισμοῦ καὶ τῶν ᾿Ολυμπιακῶν Αγώνων, ἀλλὰ πιστεύει, ὅτι, γιὰ νὰ ἀπαλλαγεῖ τὸ ᾿Ολυμπιακὸ ἰδεῶδες ἀπὸ τὰ νοσηρὰ φαινόμενα τοῦ ἐκφυλισμοῦ, τὰ ὁποῖα ἀμαυρώνουν τὰ τελευταῖα χρόνια τὸν θεσμό, πρέπει νὰ συνδυαστεῖ μὲ τὸ οἰκουμενικὸ χριστιανικὸ πνεῦμα τῆς ἐν Χριστῶ ἄθλησης τοῦ πνεύ- ματος, τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματος τοῦ ἀνθρώπου». Εὐτυχῶς ποὺ καὶ σήµερα οἱ ἐκκλησιαστιχοί µας ταγοὶ νοιάζονται γιὰ τὸν ᾿Ολυμπισμὸ καὶ ἐμπο- δίζουν τὸν ἐκφυλισμό του, ὅπως παλιότερα, ὅταν τὸ 394 μ.Χ. ὁ «Μέγας» "Αγιος Θεοδόσιος, γιὰ νὰ προφυλάξει τοὺς) Ολυμπιακοὺς ἀγῶνες ἀπ᾿ τὸν «ἐκφυλισμό», τοὺς κατάργησε... προσωρινά. Καὶ προ- τείνουν... προσωρινὰ τὴν ἐν Χριστῶ... ἄθληση. Μ’ ἄλλα λόγια ὑποταγὴ στὸ δόγμα (πνευματικὴ ἄθλη- ση) καὶ δασανισμὸς τοῦ σώματος (σωµατικἠ ἄθληση). “Ὅλα τοῦτα τὰ παρά-λογα μοῦ ἔφεραν στὸ νοῦ τὸ δίστιχο ἑνὸς ζῶντος καὶ δρῶντος ποιητῆ: «(Ἢ ἀγάπη γιὰ ζωὴ ἔγινε ἁμαρτία, ἡ ἀγάπη γιὰ τὴ ρώμη ἔγινε ντροπή...» Π.Λ.Κ. Ἐναντίον ποίου στρέφεται; Τ᾽ ἀηδόνια ξανασμίγουν καὶ πάλι σ᾽ ἕνα μεγάλο καὶ περιπαθὲς ἐρωτικὸ ἀγκάλιασμα, ποὺ ἐπι- σφραγίζεται μὲ μιὰ μυστικὴ στρατιωτικὴ συμφωνία! Τί μυστική; ᾿Επτασφράγιστη... Τί εἶναι αὐτὸ ποὺ συμφώνησαν "Αγκυρα καὶ Τέλ ᾿Αδί6 ἐν κρυπτῷ καὶ ἐρήμην (ἐδῶ γελᾶνε µέχρι δακρύων) τῆς Ὑπερδύναμης καὶ τῆς Εὐρωπαϊκῆς "Ἔνωσης, καθὼς καὶ τῶν λοιπῶν διεθνῶν ὀργανισμῶν; Σπάω, ποὺ λέτε, τὸ κεφάλι µου νὰ δρῶ, τί θὰ μποροῦσαν νὰ συμφωνήσουν οἱ δυὸ αὐτοὶ φιλέλληνες συμ- θαλλόμενοι ἔτσι στὰ κρυφά. Οἱ ἐφημερίδες δέόδαια τὸ ἔγραψαν καθαρά: Πρόκειται γιὰ στρατιωτικὴ συμφωνία. Καὶ μένω μὲ τὴν ἀπορία, ποὺ μοῦ τρώει τὰ σωθικά: ᾿Εναντίον τίνος στρέφεται ἡ συμμα-