ο «/ -« ν ς ν 5 Ο «ἀγιος» Κωνσταντῖνος καὶ ἡ θεὰ Ἄρτεμις Μὲ τὴ «θοήθεια», τοῦ τιμίου Σταυροῦ, ἰσχυρίζεται ὑμνογραφοῦσα ἡ Ἐκκλησία, ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος θασίλεψε ἐ ἐπὶ τῆς Γῆς δικαίως. Καὶ ποιό εἰναι τὸ δίκαιο; ὍΟτι μὲ τὴ «6οήθεια» αὐτοῦ τοῦ σωτήριου συμθόλου -τοῦ Σταυροῦ- ὑπέταξε κάτω ἀπ ̓ τὰ πόδια τῶν Ρωμαίων ὅλα τὰ ἔθνη. Καὶ πῶς τὰ ὑπέταξε; "Οχι δέδαια μὲ τὴν ἀγάπη οὔτε μὲ κοινωνικὲς παροχές, ἀλλὰ μὲ πολέμους, μὲ δίἰα, μ ̓ ἐγκληματικοὺς τρόπους. Ὅμως ἐπειδὴ στὸν Κωνσταντῖνο ὀφείλεται ἡ ἀρχή τῆς ἐπικράτησης τοῦ Χριστιανισμοῦ μ ̓ αὐτοκρατορυχὴ προστασία, ἡ θἰα τοῦ Κωνσταντίνου δὲν θεωρεῖται θία, ἀλλὰ δικαιοσύνη. Εἶναι ἁγιασμένος σκοπός. Ὅπως εἶναι ἁγιασμένος ὁ σκοπός τοῦ Γιαχθέ, μὲ όϊα καὶ ἐγκλήματα τοῦ λαοῦ τοῦ ̓Ισραήλ νὰ καταχτηθῆ ἡ Παλαιστίνη. Ὃ ἐθνοχτόνος τῶν Ἑλλήνων Κωνσταντῖνος τιμᾶται ὡς ἅγιος τῶν Ἑλλήνων. Καὶ δὲν τὸν ἀποκαλῶ γενοκτόνο, γιατὶ μὲ τὴ γενοκτονία μπορεῖ νὰ καταστρέφεται ἕνας λαός, ὅμως μένουν πίσω του τ ̓ ἀχνάρια του, ὁ πολιτισμός του’ ἐνῶ μὲ τὴν ἐθνοχτονία ἀφανίἵεται μαζὶ μὲ τὸ λαὸ κι ἡ ἱστορία του, τὰ ὀιόλία του, ἡ φιλοσοφία του, ὁ πολιτισμός του. ὋὉ χριστιανικὸς φανατισμὸς ὑπῆρξε ὁ πιὸ δίαιος ἐθνοκτόνος τοῦ Ἑλληνισμοῦ σ ̓ ὅλη τὴν ἱστορία τοῦ ἀνθρώπινου γένους. Καταδίωξε τὸν Ἑλληνισμὸ καὶ σὰ ζωὴ καὶ σὰ σκέψη. Κι ὁ Κωνσταντῖνος ὑπῆρξε ὁ πρῶτος πάτρωνας τοῦ Χριστιανικοῦ φανατισμοῦ. Ὃ Κωνσταντῖνος εἶν ̓ ὁ φιλόδοξος Ρωμαῖος, ποὺ κατασκεύαζε «ὁράματα», γιὰ νὰ πείθει τοὺς ἀφελεῖς καὶ νὰ ἀναρριχᾶται στὴν ἐξουσία. Τὸ πρῶτο του κι ὅλας «ὅραμα» τὸ «εἶδε» κοντὰ στὸ ἱερὸ τοῦ θεοῦ ̓Απόλλωνα στὴ Γαλατία. Εἶδε, λέει, τὸν Φοῖδο νὰ τὸν στεφανώνει μὲ τρία ΧΧΧ, ποὺ ἔσπευσαν ἀμέσως οἱ αὐλοκόλακές του νὰ τὰ ἑρμηνεύσουν σὰν θεϊκὸ σημάδι, μὲ τὸ ὁποῖο ὁ θεὸς Ἥλιος τοῦ προμηνοῦσε πὼς θὰ δασίλευε γιὰ τριάντα χρόνια. Ἔτσι, δίχως νὰ χάσει καιρό, ἀνακήρυξε προστάτη του καὶ σὐμθολότου τὸν θεόν Ἥλιο τὸν ̓Ανίκητο τῶν Ἑλλήνων, ποὺ τὸν ταύτιζε καὶ μὲ τὸν Μίθρα. Προσέθλεπε, θλέπετε, καὶ στοὺς δυτικοὺς καὶ στοὺς ἀνατολικούς. Πολιτικοὶ ἑλιγμοί. Ἢ κατάκτηση τῆς ἐξουσίας τὸ ἀπαιτεῖ. Μετὰ παίρνει τὸ περίλαμπρο ἄγαλμα τοῦ θεοῦ ̓Απόλλωνα ἀπὸ τὴν Τροία καὶ τὸ στήνει στὴ Νέα Ρώμη. Καὶ σθήνοντας τ ̓ ὄνομα « ̓Απόλλων» ἔγραψε «Κωνσταντῖνος», ἀπεικονίζοντας τὸν ἑαυτό του μὲ τὸν θεόν Ἥλιο. Μὰ καὶ στὴ Ρώμη τὴν ἴδια μέσα ὡς ̓Απόλλων ἠλιόθεος παριστάνετο. ̓Ακόμα καὶ νομίσματα πρὸς τιμήν τοῦ θεοῦ ̓ὩΦ Ἡλίου τοῦ ̓Ανίκητου ἔκοψε. Καὶ δὲν σταμάτησε ἐδῶ. Ἡ πρώτη μέρα τῆς ἑόδομάδος τότε ἦταν ἀφιερωμένη στὸν θεό ̓Απόλλωνα- Μίθρα ὡς τοῦ Ἡλίου ἡμέρα. Αὐτή τὴν πρώτη τῆς ἑόδομάδος μέρα τὴν χαθιέρωσε ὡς μέρα ἀργίας. Δύο χρόνια ἀργότερα ὁ Κωνσταντῖνος, καὶ πάντα γιὰ χάρη τῆς ἐξουσίας, θέλοντας νὰ πάρει μὲ τὸ μέρος τουτὴν στρατιωτικὴ δύναμη τῶν Χριστιανῶν, «θλέπει» ἄλλο «ὅραμα», «χριστιανικό»: «εἶδε» μέρα μεση μέρι τὸν Σταυρό, μὲ μιὰ ἐπιγραφὴ «Ἐν τούτῳ νίχα». Καὶ τί δὲν ἔκανε, γιὰ νὰ γίνει αὐτοκράτορας: καὶ ἅμα ἔγινε, τὶ δὲν ἔκαμε, γιὰ νὰ παραμείνει. Μὲ τὴν προτροπὴ τῆς «ἁγίας» μητέρας του, τῆς Ἑλένης, χωρίζει τὴν παλλακίδα του Μινερθῖνα, ποὺ μαζί της ἀπέχτησε ἕνα λεθεντογιό, τὸν Κρῖσπο, γιὰ νὰ νυμφευθεῖ τὴν κόρη τοῦ αὐτοκράτορα Μαξιμιανοῦ, τὴν Φαύστα, ἀδελφή τοῦ Μαξέντιου, ὥστε νὰ προωθηθεῖ, λέει, πιὸ εὔκολα στὸν θρόνο. Ἐπειδὴ ὅμως ἡ Φαύστα ὡς κόρη αὐτοκράτορα ἤξερε ἀπὸ τὰ παλατιανά, κι ὅταν ὁ Κωνσταντῖνος ἔγινε αὐτοκράτορας ἐπηρεαζόταν ἀπὸ τὴν γυναῖκα του, πρᾶγμα ποὺ ἡ “Ἑλένη, ἡ «ἁγία» μητέρα του, τό "θελε προνόμιο μόνο δικό της, πείθει ἡ Ἑλένη τὸν γιό της νὰ ξεφορτωθεῖ τὴν Φαύστα. Κι ὁ «ἅγιος» γιός τῆς «ἁγίας» Ἑλένης διέταξε νὰ θράσουν τὴν Φαύστα ζωντανή. Μέσα στὸν ἴδιο χρόνο δὲν δίστασαν ὁ Κωνσταντῖνος ὡς πατέρας κι ἡ Ἑλένη ὡς γιαγιὰ νὰ δηλητηριάσουν τὸν λεδεντογιό του καὶ λεθεντοεγγονό της, τὸν Κρῖσπο, γιατί, λέει, συνωμοτοῦσε κατὰ τοῦ θρόνου. Καὶ γιὰ χάρη αὐτοῦ τοῦ θρόνου θανάτωσε μὲ μαστίγωση τὸν ἀνεψιό του Λικινιανό. Ὅμως ἡ Εκκλησία μέχρι σήμερα σὲ ἄπταιστη γλῶσσα Ἑλληνικὴ ψάλλοντας «τῷ ὅα-