ο «/ -« ν ς ν 5 Ο «ἀγιος» Κωνσταντῖνος καὶ ἡ θεὰ Ἄρτεμις Μὲ τὴ «θοήθεια», τοῦ τιμίου Σταυροῦ, ἰσχυρίζεται ὑμνογραφοῦσα ἡ Ἐκκλησία, ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος θασίλεψε ἐ ἐπὶ τῆς Γῆς δικαίως. Καὶ ποιό εἰναι τὸ δίκαιο; ὍΟτι μὲ τὴ «6οήθεια» αὐτοῦ τοῦ σωτήριου συµθόλου -τοῦ Σταυροῦ- ὑπέταξε κάτω ἀπ᾽ τὰ πό- δια τῶν Ρωμαίων ὅλα τὰ ἔθνη. Καὶ πῶς τὰ ὑπέταξε; "Οχι δέδαια μὲ τὴν ἀγάπη οὔτε μὲ κοινωνικὲς παροχές, ἀλλὰ μὲ πολέμους, μὲ δίἰα, μ᾽ ἐγκληματικοὺς τρόπους. Ὅμως ἐπειδὴ στὸν Κωνσταντῖνο ὀφείλεται ἡ ἀρχή τῆς ἐπικράτησης τοῦ Χριστιανισμοῦ μ᾿ αὐτοκρα- τορυχὴ προστασία, ἡ θἰα τοῦ Κωνσταντίνου δὲν θεωρεῖται θία, ἀλλὰ δικαιοσύνη. Εἶναι ἁγιασμένος σκοπός. Ὅπως εἶναι ἁγιασμένος ὁ σκοπός τοῦ Γιαχθέ, μὲ όϊα καὶ ἐγκλήματα τοῦ λαοῦ τοῦ ᾿Ισραήλ νὰ καταχτηθῆ ἡ Παλαιστίνη. Ὃ ἐθνοχτόνος τῶν Ἑλλήνων Κωνσταντῖνος τιμᾶται ὡς ἅγιος τῶν Ἑλλήνων. Καὶ δὲν τὸν ἀποκαλῶ γενοκτόνο, γιατὶ μὲ τὴ γενοκτονία μπορεῖ νὰ καταστρέφεται ἕνας λαός, ὅμως μένουν πίσω του τ᾽ ἀχνάρια του, ὁ πολιτισμός του’ ἐνῶ μὲ τὴν ἐθνοχτονία ἀφανί- ἵεται μαζὶ μὲ τὸ λαὸ κι ἡ ἱστορία του, τὰ ὀιόλία του, ἡ φιλοσοφία του, ὁ πολιτισμός του. ὋὉ χριστιανικὸς φανατισμὸς ὑπῆρξε ὁ πιὸ δίαιος ἐθνοκτόνος τοῦ Ἑλληνισμοῦ σ᾽ ὅλη τὴν ἱστορία τοῦ ἀνθρώπινου γένους. Καταδίωξε τὸν Ἑλληνισμὸ καὶ σὰ ζωὴ καὶ σὰ σκέψη. Κι ὁ Κωνσταντῖνος ὑπῆρξε ὁ πρῶτος πάτρωνας τοῦ Χριστιανικοῦ φανατισμοῦ. Ὃ Κωνσταντῖνος εἶν᾽ ὁ φιλόδοξος Ρωμαῖος, ποὺ κατασκεύαζε «ὁράματα», γιὰ νὰ πεί- θει τοὺς ἀφελεῖς καὶ νὰ ἀναρριχᾶται στὴν ἐξουσία. Τὸ πρῶτο του κι ὅλας «ὅραμα» τὸ «εἶδε» κοντὰ στὸ ἱερὸ τοῦ θεοῦ ᾿Απόλλωνα στὴ Γαλατία. Εἶδε, λέει, τὸν Φοῖδο νὰ τὸν στεφανώνει μὲ τρία ΧΧΧ, ποὺ ἔσπευσαν ἀμέσως οἱ αὐλοκόλακές του νὰ τὰ ἑρμηνεύσουν σὰν θεϊκὸ σημάδι, μὲ τὸ ὁποῖο ὁ θεὸς Ἥλιος τοῦ προμηνοῦσε πὼς θὰ δασίλευε γιὰ τριά- ντα χρόνια. Ἔτσι, δίχως νὰ χάσει καιρό, ἀνακήρυξε προστάτη του καὶ σὐμθολότου τὸν θεόν Ἥλιο τὸν ᾿Ανίκητο τῶν Ἑλλήνων, ποὺ τὸν ταύτιζε καὶ μὲ τὸν Μίθρα. Προσέθλε- πε, θλέπετε, καὶ στοὺς δυτικοὺς καὶ στοὺς ἀνατολικούς. Πολιτικοὶ ἑλιγμοί. Ἢ κατάκτη- ση τῆς ἐξουσίας τὸ ἀπαιτεῖ. Μετὰ παίρνει τὸ περίλαμπρο ἄγαλμα τοῦ θεοῦ ᾿Απόλλωνα ἀπὸ τὴν Τροία καὶ τὸ στήνει στὴ Νέα Ρώμη. Καὶ σθήνοντας τ᾽ ὄνομα «᾿Απόλλων» ἔγρα- ψε «Κωνσταντῖνος», ἀπεικονίζοντας τὸν ἑαυτό του μὲ τὸν θεόν Ἥλιο. Μὰ καὶ στὴ Ρώ- μη τὴν ἴδια µέσα ὡς ᾽Απόλλων ἠλιόθεος παριστάνετο. ᾿Ακόμα καὶ νομίσματα πρὸς τι- μήν τοῦ θεοῦ᾽ὩΦ Ἡλίου τοῦ ᾿Ανίκητου ἔκοψε. Καὶ δὲν σταμάτησε ἐδῶ. Ἡ πρώτη μέρα τῆς ἑόδομάδος τότε ἦταν ἀφιερωμένη στὸν θεό ᾿Απόλλωνα- Μίθρα ὡς τοῦ Ἡλίου ἡμέρα. Αὐτή τὴν πρώτη τῆς ἑόδομάδος μέρα τὴν χαθιέρωσε ὡς μέρα ἀργίας. Δύο χρόνια ἀργότερα ὁ Κωνσταντῖνος, καὶ πάντα γιὰ χάρη τῆς ἐξουσίας, θέλοντας νὰ πάρει μὲ τὸ μέρος τουτὴν στρατιωτικὴ δύναμη τῶν Χριστιανῶν, «θλέπει» ἄλλο «ὅρα- μα», «χριστιανικό»: «εἶδε» μέρα μεση μέρι τὸν Σταυρό, μὲ μιὰ ἐπιγραφὴ «Ἐν τούτῳ νί- χα». Καὶ τί δὲν ἔκανε, γιὰ νὰ γίνει αὐτοκράτορας: καὶ ἅμα ἔγινε, τὶ δὲν ἔκαμε, γιὰ νὰ παραμείνει. Μὲ τὴν προτροπὴ τῆς «ἁγίας» μητέρας του, τῆς Ἑλένης, χωρίζει τὴν παλ- λακίδα του Μινερθῖνα, ποὺ μαζί της ἀπέχτησε ἕνα λεθεντογιό, τὸν Κρῖσπο, γιὰ νὰ νυμ- φευθεῖ τὴν κόρη τοῦ αὐτοκράτορα Μαξιμιανοῦ, τὴν Φαύστα, ἀδελφή τοῦ Μαξέντιου, ὥστε νὰ προωθηθεῖ, λέει, πιὸ εὔκολα στὸν θρόνο. Ἐπειδὴ ὅμως ἡ Φαύστα ὡς κόρη αὐτοκράτορα ἤξερε ἀπὸ τὰ παλατιανά, κι ὅταν ὁ Κωνσταντῖνος ἔγινε αὐτοκράτορας ἐπη- ρεαζόταν ἀπὸ τὴν γυναῖκα του, πρᾶγμα ποὺ ἡ “Ἑλένη, ἡ «ἁγία» μητέρα του, τό "θελε προ- νόμιο μόνο δικό της, πείθει ἡ Ἑλένη τὸν γιό της νὰ ξεφορτωθεῖ τὴν Φαύστα. Κι ὁ «ἅγιος» γιός τῆς «ἁγίας» Ἑλένης διέταξε νὰ θράσουν τὴν Φαύστα ζωντανή. Μέσα στὸν ἴδιο χρόνο δὲν δίστασαν ὁ Κωνσταντῖνος ὡς πατέρας κι ἡ Ἑλένη ὡς γιαγιὰ νὰ δηλητηριά- σουν τὸν λεδεντογιό του καὶ λεθεντοεγγονό της, τὸν Κρῖσπο, γιατί, λέει, συνωμοτοῦσε κατὰ τοῦ θρόνου. Καὶ γιὰ χάρη αὐτοῦ τοῦ θρόνου θανάτωσε μὲ μαστίγωση τὸν ἀνεψιό του Λικινιανό. Ὅμως ἡ Εκκλησία μέχρι σήμερα σὲ ἄπταιστη γλῶσσα Ἑλληνικὴ ψάλλοντας «τῷ ὅα-