Η. ΛΑ. ΤΣΑΤΣΟΜΟΙΡΟΣ Σύντομο ἱστορικὸ τῆς Ρωμιοσύνης Ρωμαίους πολίτες ὀνόμασε ὁ αὐτοκράτωρ Μάρκος Αὐρήλιος ̓Αντων]νος ἤ Καρακάλλας τοὺς ὑπόδουλους τῆς Ρωμαϊκῆς Ἐπικράτειας. Αὐτὴ ἡ ἐνέργεια τοῦ Καρακάλλα μὲ τὴν ὁποία δόθηκε ἡ «ἰσοπολιτεία» σ ̓ ὅλους τοὺς ἐλεύθερους (μὴ δούλους) κατοίκους τῆς αὐτοκρατορίας (εἶναι ἡ περιβόητη διάταξη τοῦ 212 μ.Χ., ἡ Οοπςίιωίίο Απίοπίαη8), σκοπὸν εἶχε, ὅπως ἔχει παρατηρηθεῖ, τὴν αὔξηση τῶν εἰσοδημάτων τοῦ αὐτοκρατορικοῦ Ταμείου. Μὲ τὴν «ἰσοπολιτεία», οἱ κανούργιοι Ρωμαῖοι πολίτες, ἐνῶ ἐξακολουθοῦσαν νὰ ἐπιβαρύνονται μ ̓ ὅλες τὶς παλιὲς εἰσφορὲς τῶν «ἐπαρχιωτῶν», ἔπρεπε τώρα, ποὺ ἀναγνωρίζονταν σὰν πολίτες τῆς Ρώμης, νὰ καταβάλλουν στὸ Κράτος ἐπὶ πλέον τὸ ἕνα εἰκοστὸ τοῦ εἰσοδήματός τους. Αὐτὸ τὸ «χαράτσυ ήταν ἅλλωστε ὑποχρέωση καὶ τῶν γνήσιων Ρωμαίων πολιτῶν. Θὰ ἦταν ὅμως καὶ διαφωτιστικό, γιὰ ν ̓ ἀντιληφθεῖ ὁ ἀναγνώστης τὸ ἐξουσιαστικὸ πνεῦμα τῆς Ρώμης, νὰ δοῦμε μὲ ποιὸ τρόπο γινόταν ἡ εἴσπραξη τῶν φόρων. Οἱ φόροι λοιπὸν ἀπ ̓ τὴν ἐπαρχία ἔφθαναν στὸ αὐτοκρατορικὸ ταμεῖο μέσω πλουσίων ἐπιχειρηματιῶν τῆς Ρώμης. Αὐτοί, ἀφοῦ προπλήρωναν τοὺς φόρους στὸ Δημόσιο, ποὺ οἱ «τιμητὲς» καθόριζαν, πωλοῦσαν στὴν συνέχεια τὸ δικαίωμα τῆς εἰσπράξεώς τοὺς σὲ μικρότερους τοπικοὺς ἐπιχειρηματίες (καὶ «ἑτεροχρονικὰ» εἰσέπρατταν καὶ αὐτοὶ τὰ κέρδη τους). Αὐτοὶ οἱ τοπικοὶ ἐπιχειρηματίες, ποὺ τὰ Εὐαγγέλια τοὺς ἀποκαλοῦν «τελώνας», γιὰ νὰ βγάλουν τὰ δικά τους κέρδη, ὀργίαζαν. Αὐτά, γιὰ νὰ πάρουμε μιὰ χονδρικὴ ἰδέα τῆς ἐφαρμογῆς τῆς ἰσοπολιτείας, τοῦ «Καρακαλλίου πνεύματος» καὶ τῆς ἱδιότητας τοῦ «Ρωμαίου πολίτη». Μεταξύ, βέβαια, τῶν φορολογουμένῶὼν ἦταν καὶ οἱ «Ἕλληνες Ρωμαῖοι πολίτες». Αὐτοὶ λοιπὸν οἱ Ἕλληνες ἔπαθαν τέτοια πολιτιστικὴ καταστροφὴ ἀπὸ τὴν ἐπιδρομὴ τῶν Ρωμαίων (μιὰ παροιμία λέει: χάνει ὅποιος ἔχει), ὥστε τὰ λεγόμενα περὶ «ἐπιδράσεως τοῦ ἑλληνικοῦ πνεύματος στὸν κατακτητή» ν ̓ ἀποτελοῦν «ὕβριν» κατὰ τοῦ πνεύματος, ψεῦδος τῶν γραικύλων τοποτηρητῶν τῆς Ρώμης, ποὺ προσπάθησαν μὲ ἐγκληματικὰ μέσα νὰ στρεβλώσουν τὴν μισερὴ αὐτὴ ἱστορία καὶ τέλος νὰ ἐξαφανίσουν τὸ πνεῦμα καὶ τὸ σῶμα τῆς ἑλληνικότητας. Ἕνας ῬΡωμιός, ποὺ ἡ καταγωγή του ἦταν ἀπὸ τὴν Μεγαλόπολη, ἦταν ὁ γιὸς τοῦ Λυκόρτα Πολύβιος. Σχετικὰ μ ̓ αὐτὸν ὁ Παυσανίας (στὰ ̓Αρκαδικά, 30) λέει, ὅτι στὴν ἀγορὰ πίσω ἀπὸ τὸν περίβολο ποὺ γινόνταν οἱ θυσίες στὸν «Λύκιο Δία» βρισκόταν στήλη ποὺ ἐπάνω σ ̓ αὐτὴν μὲ ἐλεγειακοὺς στίχους ἐξυμνεῖτο ὁ Πολύβιος, διότι «ἔγινε σύμμαχος τῶν Ρωμαίων καὶ σταμάτησε τὴν ὀργή τους κατὰ τῶν Ἑλλήνων». «Ὁ Ἕλλην Πολύβιος --λέγει ὁ Π. Κανελλόπουλος, συγγραφεύς τοῦ ἱστορικοῦ ἔργου « ̓Απὸ τὸν Μαραθῶνα στὴ Πύδνα» --- δὲν ἔγινε μόνον ὁ πρῶτος μεγάλος ἱστορικὸς τῆς Ρώμης, ἀλλὰ ἔγινε καὶ ὁ ὑμνητὴς τοῦ μεγαλείου τῆς Ρώμης. Ὁ ἡττημένος Ἕλλην ἀποφάσισε νὰ θεμελιώσει λογικὰ καὶ ἰδεολογικὰ τὴν παγκόσμια ὑπεροχὴ τοῦ κατακτητοῦ, προλέγοντας μάλιστα ὅτι θὰ μείνει ᾱ-