ΕΛΛΟΓΑ ΚΑΙ ΜΑΝΤΙΚΑ Φοινικισμμός: Τέλος ̓Εδῶ καὶ δώδεκα χρόνια ὁ «4» εἰσήγαγε τὸν ὅρο «φοινικισμὸς» μὲ τὴν ἔννοια τῆς τυφλής πίστης στὸ ἐξ-ουσιαστικὸ δόγμα, ὅτι αὐτοὶ ποὺ ἐφεῦραν τὸ ̓Αλφάδητο καὶ τὸ κληροδότησαν στὸν κόσμο εἶναι οἱ Φοίνικες. Ο λαὸς αὐτός, ποὺ στὴν πραγματικότητα ὑπῆρξε τέλεια ἀντιπνευματικὸς καὶ τίποτα δὲν προσέφερε στὸν πολιτισμό, προδάλλεται ὡς εὐεργέτης κι ἐκπολιτιστὴς τῆς ἀνθρωπότητος. ̓Αποκαλέσαμε «φοινικιστὲς» τοὺς ὀπαδοὺς καὶ ἀποστόλους τῆς πλάνης αὐτῆς, ποὺ κηρύττουν καὶ δαπτίζουν στὰ φοινικικὰ νάματα τὰ ἑλληνόπουλα, ἐνῶ παράλληλα μετέρχονται καὶ τὴν ἰδιότητα τοῦ χωροφύλακος, παρακολουθώντας ἀγρύπνως τοὺς μὴ φοινικιστὲς καὶ συκοφαντώντας τους ὡς ἐθνικιστὲς καὶ φασίστες ἢ ἀντιδραστικοὺς καὶ ἐθνοκαπήλους. Καταγγείλαμε τοὺς φοινικιστὲς ὡς ψεῦτες καὶ μόνον «ἀπατήλια εἰδότας», ὡς μισέλληνες καὶ μισάνθρωπους, ποὺ συνειδητὰ ἢ ἀσυνείδητα, εὐχάριστα ἢ ἀναγκαστικὰ ἀπεργάζονται τὴν διαστρέδλωση τῆς ἱστορίας τῆς Ἑλλάδος --ὡς ἰδεολογίας καὶ πολιτισμοῦ-- καὶ τὴν πνευματικὴ ὑποδούλωση τῆς ἀνθρωπότητος στοὺς ἐξ-ουσιαστές. ̓Αποκαλύψαμε στοὺς “Ελληνες καὶ τὴν πολιτισμένη ἀνθρωπότητα τὰ μέσα καὶ τὶς μεθόδους ποὺ χρησιμοποιοῦν οἱ φοινικιστές, καθὼς ἐπίσης καὶ τοὺς στόχους τους, ἕνα μέρος ἐκ τῶν ὁποίων ἤδη ἔχει ἐπιτευχθεῖ, μ ̓ ἀποτέλεσμα νὰ δρίσκεται δ ́ Ελληνισμὸς στὴν κατάσταση αὐτή, δηλαδὴ «στοῦ κακοῦ τὸν πάτο», ὅπως λέγει ὁ ποιητής. ̓Αποδείξαμε μ ̓’ ἀδιάσειστα στοιχεῖα ὅτι δημιουργοὶ τοῦ περιδόητου --ἂν καὶ οὐσιαστικὰ ἀνύπαρκτου-- «Γλωσσικοῦ Ζητήματος» ὑπῆρξαν αὐτοὶ οὗτοι οἱ φοινικιστές, ποὺ μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ ταλάνισαν τὸ ἔθνος καθ’ ὅλην τὴν διάρχειαν τῆς «νεώτερης» ἱστορίας του, ἐμποδίζοντάς το ἔτσι νὰ πραγματώση τοὺς ὑψηλούς του στόχους καὶ τὴν ἱστορική του ἀποστολή. ̓Αποδείξαμε ἀκόμη, ὅτι αὐτοὶ φιλοτέχνησαν καὶ ἐπέδαλαν τὴν ἰσχύουσα ἀγλωσσία --ἄρα καὶ ἀ-λογία-στὴν ἐκπαίδευση, μ ̓ ἀποτέλεσμα νὰ περιπέση τὸ ἔθνος σὲ μιὰ κατάσταση νάρκης. ”Ηδη ἔχουν παρέλθει εἴκοσι ἔτη, ἀφότου ἔγινε ἡ λεγόμενη «ἐκπαιδευτικὴ μεταρρύθμιση». Σ ̓ ὅλα αὐτὰ τὰ ἔτη οἱ μαθητὲς δὲν διδάχθηκαν τὴν ̓Ελληγικἡὴ Γλῶσσα κι οὔτε ἦλθαν σ ̓ ἐπαφὴ μὲ τὰ κείμενα τῶν Ελλήνων συγγραφέων. ὋΟ “Ὅμηρος καὶ ὁ Πλάτων, ὁ ̓Αριστοτέλης κι ὁ Ξενοφῶν, ὁ Κοραῆς κι ὁ Παπαρρηγόπουλος, ὁ Παπαδιαμάντης κι ὁ Ροΐδης, ὅλες τελοσπάντων οἱ ζωντανὲς δυνάμεις τοῦ Γένους, «ποὺ παιδεύουν ἀνθρώπους καὶ θελτίους αὐτοὺς ἀπεργάζονται», ἐκδιώχθηκαν ἀπ’ τὰ ἑλληνικὰ σχολεῖα, ἐπειδὴ τὸ ἦθος καὶ τὸ ὕφος τους δὲν συνάδει μὲ τὴν ἀνηθικότητα καὶ τὴν χαμέρπεια τοῦ φοινικισμοῦ. Ἤδη ἔχουν παρέλθει εἴκοσι ἔτη, ἀφότου ἐπεθλήθη τὸ τεχνητὸ αὐτὸ γλωσσικὸ ἰδίωμα, ποὺ οὔτε καθαρεύουσα εἶναι οὔτε δημοτική, καὶ τὸ ἔθνος δὲν ἔχει δρεῖ τὸ ρυθμό του, ἀλλὰ παλινδρομεῖ καὶ δοίσκεται σὲ πλήρη ἀφασία,