ΕΛΛΟΓΑ ΚΑΙ ΜΑΝΤΙΚΑ Φοινικισμµός: Τέλος ᾿Εδῶ καὶ δώδεκα χρόνια ὁ «4» εἰσήγαγε τὸν ὅρο «φοινικισμὸς» μὲ τὴν ἔννοια τῆς τυφλής πίστης στὸ ἐξ-ουσιαστικὸ δόγμα, ὅτι αὐτοὶ ποὺ ἐφεῦραν τὸ ᾿Αλφάδητο καὶ τὸ κληροδότησαν στὸν κόσμο εἶναι οἱ Φοίνικες. Ο λαὸς αὐτός, ποὺ στὴν πραγματικότητα ὑπῆρξε τέλεια ἀντιπνευματικὸς καὶ τίποτα δὲν προσέφερε στὸν πολιτισμό, προδάλλεται ὡς εὐεργέτης κι ἐκπολιτιστὴς τῆς ἀνθρωπότητος. ᾿Αποκαλέσαμε «φοινικιστὲς» τοὺς ὀπαδοὺς καὶ ἀποστόλους τῆς πλάνης αὐτῆς, ποὺ κηρύττουν καὶ δαπτίζουν στὰ φοινικικὰ νάματα τὰ ἑλληνόπουλα, ἐνῶ παράλληλα μετέρχονται καὶ τὴν ἰδιότητα τοῦ χωροφύλακος, παρακο- λουθώντας ἀγρύπνως τοὺς μὴ φοινικιστὲς καὶ συκοφαντώντας τους ὡς ἐθνι- κιστὲς καὶ φασίστες ἢ ἀντιδραστικοὺς καὶ ἐθνοκαπήλους. Καταγγείλαμε τοὺς φοινικιστὲς ὡς ψεῦτες καὶ μόνον «ἀπατήλια εἰδότας», ὡς μισέλληνες καὶ μισάνθρωπους, ποὺ συνειδητὰ ἢ ἀσυνείδητα, εὐχάριστα ἢ ἀναγκαστικὰ ἀπεργάζονται τὴν διαστρέδλωση τῆς ἱστορίας τῆς Ἑλλάδος --ὡς ἰδεολογίας καὶ πολιτισμοῦ-- καὶ τὴν πνευματικὴ ὑποδούλωση τῆς ἀνθρωπό- τητος στοὺς ἐξ-ουσιαστές. ᾿Αποκαλύψαμε στοὺς “Ελληνες καὶ τὴν πολιτισμένη ἀνθρωπότητα τὰ μέσα καὶ τὶς μεθόδους ποὺ χρησιμοποιοῦν οἱ φοινικιστές, καθὼς ἐπίσης καὶ τοὺς στόχους τους, ἕνα μέρος ἐκ τῶν ὁποίων ἤδη ἔχει ἐπιτευχθεῖ, μ᾽ ἀποτέλεσμα νὰ δρίσκεται δ΄ Ελληνισμὸς στὴν κατάσταση αὐτή, δηλαδὴ «στοῦ κακοῦ τὸν πά- το», ὅπως λέγει ὁ ποιητής. ᾿Αποδείξαμε μ᾽’ ἀδιάσειστα στοιχεῖα ὅτι δημιουργοὶ τοῦ περιδόητου --ἂν καὶ οὐσιαστικὰ ἀνύπαρκτου-- «Γλωσσικοῦ Ζητήματος» ὑπῆρξαν αὐτοὶ οὗτοι οἱ φοινικιστές, ποὺ μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ ταλάνισαν τὸ ἔθνος καθ’ ὅλην τὴν διάρ- χειαν τῆς «νεώτερης» ἱστορίας του, ἐμποδίζοντάς το ἔτσι νὰ πραγματώση τοὺς ὑψηλούς του στόχους καὶ τὴν ἱστορική του ἀποστολή. ᾿Αποδείξαμε ἀκόμη, ὅτι αὐτοὶ φιλοτέχνησαν καὶ ἐπέδαλαν τὴν ἰσχύουσα ἀγλωσσία --ἄρα καὶ ἀ-λογία-- στὴν ἐκπαίδευση, μ᾽ ἀποτέλεσμα νὰ περιπέση τὸ ἔθνος σὲ μιὰ κατάσταση νάρ- κης. ”Ηδη ἔχουν παρέλθει εἴκοσι ἔτη, ἀφότου ἔγινε ἡ λεγόμενη «ἐκπαιδευτικὴ μεταρρύθμιση». Σ᾽ ὅλα αὐτὰ τὰ ἔτη οἱ μαθητὲς δὲν διδάχθηκαν τὴν ᾿Ελλη- γικἡὴ Γλῶσσα κι οὔτε ἦλθαν σ᾽ ἐπαφὴ μὲ τὰ κείμενα τῶν Ελλήνων συγγραφέ- ων. ὋΟ “Ὅμηρος καὶ ὁ Πλάτων, ὁ ᾿Αριστοτέλης κι ὁ Ξενοφῶν, ὁ Κοραῆς κι ὁ Παπαρρηγόπουλος, ὁ Παπαδιαμάντης κι ὁ Ροΐδης, ὅλες τελοσπάντων οἱ ζω- ντανὲς δυνάμεις τοῦ Γένους, «ποὺ παιδεύουν ἀνθρώπους καὶ θελτίους αὐτοὺς ἀπεργάζονται», ἐκδιώχθηκαν ἀπ’ τὰ ἑλληνικὰ σχολεῖα, ἐπειδὴ τὸ ἦθος καὶ τὸ ὕφος τους δὲν συνάδει μὲ τὴν ἀνηθικότητα καὶ τὴν χαμέρπεια τοῦ φοινικισμοῦ. Ἤδη ἔχουν παρέλθει εἴκοσι ἔτη, ἀφότου ἐπεθλήθη τὸ τεχνητὸ αὐτὸ γλωσ- σικὸ ἰδίωμα, ποὺ οὔτε καθαρεύουσα εἶναι οὔτε δημοτική, καὶ τὸ ἔθνος δὲν ἔχει δρεῖ τὸ ρυθµό του, ἀλλὰ παλινδρομεῖ καὶ δοίσκεται σὲ πλήρη ἀφασία,