Η. ΛΑ. ΤΣΑΤΣΟΜΟΙΡΟΣ Σύντομο ἱστορικὸ τῆς Ρωμιοσύνης Ρωμαίους πολίτες ὀνόμασε ὁ αὐτοκράτωρ Μάρκος Αὐρήλιος ᾽Αντων]- νος ἤ Καρακάλλας τοὺς ὑπόδουλους τῆς Ρωμαϊκῆς Ἐπικράτειας. Αὐτὴ ἡ ἐ- νέργεια τοῦ Καρακάλλα μὲ τὴν ὁποία δόθηκε ἡ «ἰσοπολιτεία» σ᾽ ὅλους τοὺς ἐλεύθερους (μὴ δούλους) κατοίκους τῆς αὐτοκρατορίας (εἶναι ἡ περιβόητη διάταξη τοῦ 212 μ.Χ., ἡ Οοπςίιωίίο Απίοπίαη8), σκοπὸν εἶχε, ὅπως ἔχει παρα- τηρηθεῖ, τὴν αὔξηση τῶν εἰσοδημάτων τοῦ αὐτοκρατορικοῦ Ταμείου. Μὲ τὴν «ἰσοπολιτεία», οἱ κανούργιοι Ρωμαῖοι πολίτες, ἐνῶ ἐξακολουθοῦσαν νὰ ἐπι- βαρύνονται μ᾽ ὅλες τὶς παλιὲς εἰσφορὲς τῶν «ἐπαρχιωτῶν», ἔπρεπε τώρα, ποὺ ἀναγνωρίζονταν σὰν πολίτες τῆς Ρώμης, νὰ καταβάλλουν στὸ Κράτος ἐ- πὶ πλέον τὸ ἕνα εἰκοστὸ τοῦ εἰσοδήματός τους. Αὐτὸ τὸ «χαράτσυ ήταν ἅλ- λωστε ὑποχρέωση καὶ τῶν γνήσιων Ρωμαίων πολιτῶν. Θὰ ἦταν ὅμως καὶ διαφωτιστικό, γιὰ ν᾿ ἀντιληφθεῖ ὁ ἀναγνώστης τὸ ἐ- ξουσιαστικὸ πνεῦμα τῆς Ρώμης, νὰ δοῦμε μὲ ποιὸ τρόπο γινόταν ἡ εἴσπραξη τῶν φόρων. Οἱ φόροι λοιπὸν ἀπ᾽ τὴν ἐπαρχία ἔφθαναν στὸ αὐτοκρατορικὸ τα- μεῖο μέσω πλουσίων ἐπιχειρηματιῶν τῆς Ρώμης. Αὐτοί, ἀφοῦ προπλήρωναν τοὺς φόρους στὸ Δημόσιο, ποὺ οἱ «τιμητὲς» καθόριζαν, πωλοῦσαν στὴν συνέ- χεια τὸ δικαίωμα τῆς εἰσπράξεώς τοὺς σὲ μικρότερους τοπικοὺς ἐπιχειρημα- τίες (καὶ «ἑτεροχρονικὰ» εἰσέπρατταν καὶ αὐτοὶ τὰ κέρδη τους). Αὐτοὶ οἱ το- πικοὶ ἐπιχειρηματίες, ποὺ τὰ Εὐαγγέλια τοὺς ἀποκαλοῦν «τελώνας», γιὰ νὰ βγά- λουν τὰ δικά τους κέρδη, ὀργίαζαν. Αὐτά, γιὰ νὰ πάρουμε μιὰ χονδρικὴ ἰδέα τῆς ἐφαρμογῆς τῆς ἰσοπολιτείας, τοῦ «Καρακαλλίου πνεύματος» καὶ τῆς ἱ- διότητας τοῦ «Ρωμαίου πολίτη». Μεταξύ, βέβαια, τῶν φορολογουμένῶὼν ἦταν καὶ οἱ «Ἕλληνες Ρωμαῖοι πολίτες». Αὐτοὶ λοιπὸν οἱ Ἕλληνες ἔπαθαν τέτοια πολιτιστικὴ καταστροφὴ ἀπὸ τὴν ἐπιδρομὴ τῶν Ρωμαίων (μιὰ παροιμία λέει: χάνει ὅποιος ἔχει), ὥστε τὰ λεγόμενα περὶ «ἐπιδράσεως τοῦ ἑλληνικοῦ πνεύματος στὸν κατακτητή» ν᾽ ἀποτελοῦν «ὕβριν» κατὰ τοῦ πνεύματος, ψεῦδος τῶν γραικύλων τοποτηρη- τῶν τῆς Ρώμης, ποὺ προσπάθησαν μὲ ἐγκληματικὰ µέσα νὰ στρεβλώσουν τὴν μισερὴ αὐτὴ ἱστορία καὶ τέλος νὰ ἐξαφανίσουν τὸ πνεῦμα καὶ τὸ σῶμα τῆς ἑλληνικότητας. Ἕνας ῬΡωμιός, ποὺ ἡ καταγωγή του ἦταν ἀπὸ τὴν Μεγαλόπολη, ἦταν ὁ γιὸς τοῦ Λυκόρτα Πολύβιος. Σχετικὰ μ᾽ αὐτὸν ὁ Παυσανίας (στὰ ᾿Αρκαδικά, 30) λέει, ὅτι στὴν ἀγορὰ πίσω ἀπὸ τὸν περίβολο ποὺ γινόνταν οἱ θυσίες στὸν «Λύκιο Δία» βρισκόταν στήλη ποὺ ἐπάνω σ᾽ αὐτὴν μὲ ἐλεγειακοὺς στίχους ἐξυμνεῖτο ὁ Πολύβιος, διότι «ἔγινε σύμμαχος τῶν Ρωμαίων καὶ σταμάτησε τὴν ὀργή τους κατὰ τῶν Ἑλλήνων». «Ὁ Ἕλλην Πολύβιος --λέγει ὁ Π. Κανελλόπουλος, συγγραφεύς τοῦ ἱ- στορικοῦ ἔργου «᾿Απὸ τὸν Μαραθῶνα στὴ Πύδνα» --- δὲν ἔγινε μόνον ὁ πρῶ- τος μεγάλος ἱστορικὸς τῆς Ρώμης, ἀλλὰ ἔγινε καὶ ὁ ὑμνητὴς τοῦ μεγαλείου τῆς Ρώμης. Ὁ ἡττημένος Ἕλλην ἀποφάσισε νὰ θεμελιώσει λογικὰ καὶ ἰδεολογικὰ τὴν παγκόσμια ὑπεροχὴ τοῦ κατακτητοῦ, προλέγοντας μάλιστα ὅτι θὰ μείνει ᾱ-