ΕΘΝΙΚΑ Ἱστορία γενέσεως καὶ θανάτου τῆς Ἐξουσίας ̓Εὰν ἀνιχνεύσουμε στοὺς αἰῶνες τὴν ἀφετηρία ἐμφάνισης τῆς ἐξουσίας ὡς μεγέθους ποὺ ἐπιτυγχάνει τὴν ὑλικὴ καὶ πνευματικὴ ὑποδούλωση τοῦ ἀνθρώπινου εἴδους, θὰ παρατηρήσουμε ὅτι ἡ πρωταρχική τής παρουσία θὰ πρέπει νὰ ἀναξητηθῇ στὰ πρῶτα κιόλας χρόνια δημιουργίας τῶν ἀνθρωπίνων κοινωνιῶν. Η πρώτη μορφὴ κοιγωνίας προφανῶς ἀνεγνώρισε στὸ πρόσωπο ἑνὸς ἀπὸ τὰ μέλη της τὴν ἀνώτερη ἱκανότητα νὰ χειρίζεται ἐπιδέξια ὁρισμένα ἀπὸ τὰ θέματα καθημερινῆς ἀνάγκης π.χ. κυνήγι, ἀναζήτηση καταφυγίου κιἄ. Σὲ αὐτὸ τὸ στάδιο ὅμως ἀπουσιάζει ἡ ἔννοια τῆς ἐξουσίας, ἀφοῦ τὸ ἕνα αὐτὸ ἄτομο εἶναι ὄργανο, θὰ μπορούσαμε νὰ ποῦμε, τῆς ὀργανωμένης κοινότητας παρὰ ἐξουσιαστής της. ἔχει καθήκοντα καὶ ὑποχρεώσεις πολὺ περισσότερα ἀπὸ τὰ προνόμιά του, κι αὐτὸ γιατί εἶναι ἡ πρώτη φορὰ ποὺ κάποιος ἀναλαμόάνει ἡγετικὰ καθήκοντα, θεωρῶντας το τιμὴ γιὰ τὴν ἐπιλογή του αὐτὴ καὶ ὄχι κριτήριο ἐπιδολῆς. ̓Απουσιάζει ἀκόμα καὶ τὸ στοιχεῖο τοῦ φόδου, ἀφοῦ τὸ ἄτομο αὐτὸ δὲν ἐμπνέει δέος καὶ θαυμασμό, ἀλλὰ ἁπλᾶ ἀναλαμόάνει τὴν εὐθύνη ἐπιλύσεως τῶν καθημερινῶν προδλημάτων ποὺ προαναφέραμε. Σὲ αὐτὴν τὴν φάση ἀκόμη ἀπουσιάζει καὶ τὸ στοιχεῖο τῆς θρησκείας, ἀφοῦ σὲ τόσο πρώιμο στάδιο μιὰ διεργασία τέτοιας ἀφαιρετικῆς διάστασης θὰ ἦταν γεγονὸς ἀδιανόητο γιὰ τὸν ἄνθρωπον ἐκεῖνον, ποὺ δὲν εἶχε ἀναπτύξει τίποτε τὸ ἀφαιρετικό, καὶ τὸ μεγαλύτερο του πρόδλημα ἦταν ἡ ἐπιδίωση μέσα ἀπὸ τὴν ἀντιμετώπιση τῶν ὑπαρκτῶν καὶ καθημερινῶν κινδύνων. “Οσο τὰ χρόνια ὅμως πέρναγαν, κάποιος ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ ἦταν ἀφιερωμένοι στὴν ὑπηρεσία τῆς κοινωνικῆς τους ὁμάδας, ἀφοῦ ἀντιλήφθηκε πὼς ὁ φόδος πρὸς τὸ πρόσωπό του δὲν ὑπῆρχε, ὅσο ἦταν ἁπλᾶ καὶ μόνο συντονιστὴς καὶ ἀρχηγὸς μὲ πολὺ περιορισμένα προνόμια, καὶ θλέποντας ταυτόχρονα τὸν φόδο ὁρισμένων ἀτόμων ἀπὸ τὴν ὁμάδά του ἀπέναντι σὲ κάποια φυσικὰ φαινόμενα, συνειδητοποίησε ὅτι, ἐὰν ἐφεύρή μία ἀπόμακρη δύναμη, ἡ ὁποία δῆθεν νὰ ἐξουσιάζη τὸν κόσμο καὶ τῆς ὁποίας αὐτὸς θὰ ἦταν ὁ ἀντιπρόσωπος ἐπὶ τῆς γῆς, τότε θὰ μποροῦσε μέσω αὐτῆς νὰ ἐξουσιάζη τὴν κοινωνική του ὁμάδα. "Ετσι γεννήθηκε μέσα ἀπὸ αὐτὴν τὴν ταύτιση ἡ πρώτή θρησκεία. Ο πρῶτος αὐτὸς ἐξουσιαστὴς λοιπὸν ἦταν ταυτόχρονα καὶ ἀρχιερέας καὶ ἀρχηγὸς τῆς ὁμάδας. 'Ο φόόος τώρα, ἐπιφανειακὰ πρὸς τὸ θεῖο, ἀλλὰ οὐσιαστικὰ μέσα ἀπὸ τὴν πραγματικότητα, πρὸς τὸν ἀρχιερέα-ἀρχηγό, ἦταν τὸ στοιχεῖο ἐκεῖνο ποὺ θὰ συνοδεύη ἔκτοτε τὴν κάθε ἐξουσιαστικὴ προσπάθεια. Οἱ προσφορὲς τώρα καὶ ὁ ὑλικὸς πλοῦτος συνέρρεαν πρὸς τὸν «οἶκον τοῦ θεοῦ», ἀλλὰ οὐσιαστικά πρὸς τὴν οἰκία τοῦ ἀρχιερέα ταυτόχρονα μὲ τοὺς φόρους καὶ ὅλες τὶς ἄλλες προσόδους ποὺ εἶχε ὡς ἀρχηγὸς τῆς ὁμάδας, ποὺ στὸ πρῶτο στάδιο ἦταν ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ ἕως καὶ ὁλοκληρωτικὰ ἀνύπαρχτες, γιατί τὸ καθῆκον ἐξυπηρέτησης τῆς ὁμάδας καὶ τὸ ἀμοιδαῖο συμφέρον ἦταν ὑπεράνω ὅλων. "Ετσι στὸ δυαδικὸ σχῆμα ἀρχιερέας-ἀρχηγὸς προσετέθη τώρα καὶ ἡ ἰδιότητα τοῦ οἰκονομικὰ αὐτάρκους. Πολιτικός, θρησκευτικὸς καὶ οἰκονομικὸς ἐξουσιασμὸς ἑνωμένα στὸ πρόσωπο ἑνὸς καὶ μόνο ἀτόμου. Ἢ νέα μορφὴ ἄρχισε νὰ διαδίδεται μὲ ἀστραπιαία ταχύτητα καὶ νὰ δημιουργοῦνται οἱ πρῶτες μεγαλουπόλεις, τὰ κέντρα ἐἔξουσιασμοῦ. Ταυτόχρονα δὲ μὲ τὴν συγκέντρωση τῆς ἀπόλυτης ἐξουσίας σὲ ἕνα ἄτομο καὶ