ΜΑΡΙΟΣ ΜΑΜΑΝΕΑΣ Ὑδθριστικὸ θιθλίο τοῦ κ. Αὐγ. Καντιώτη κατὰ τοῦ ἀρχαίου Ἑλληνικοῦ Κόσμου Εἶναι γεγονὸς ὅτι ὁ δογματισμὸς διὰ μέσου τῶν αἰώνων ἔκανε χρήση πολλῶν μεθόδων στὴν προσπάθειά του νὰ ἐξαφανίσει τὴν ἑλληνικότητα ἀπὸ προσώπου γῆς. Αρχικὰ προτίμησε τὴν κατὰ μέτωπον ἐπίθεση. Μετὰ ὅμως τὴν οἰκτρὴ ἀποτυχία του υἱοθέτησε τὴν ἰδεολογικὴ συκοφάντηση-διάδρωση, ποὺ ἀπεδείχθη πιὸ ἀποτελεσματική. Σημεῖο ἀναφορᾶς τῆς διαθρώσεως αὐτῆς ἦταν ἡ διαστρέθλωση καὶ ἀλλοίωση τῆς ἑλληνικῆς κοσμοαντιλήψεως, ἡ ὁποία συνακόλουθα ἐπέφερε τὴν ἐγκατάσταση καὶ διὰ παντοίων τρόπων χραταίωση προτύπων ἀνατολικῆς προελεύσεως στὸν χῶρο τοῦ Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ. Ὡστόσο ἡ ἐξουσία, στὴ θρησκευτική της ἰδίως παρακλαδικὴ μορφή, δὲν ἔπαυσε ποτὲ νὰ αἰσθάνεται ἀνασφάλεια ἔναντι τοῦ ἀδογμάτιστου τρόπου ἀντιλήψεως τῆς ζωῆς καὶ τοῦ κόσμου. Ἐπειδὴ τὸ ἐπιχειρηματολογικό της ὁπλοστάσιο ἦταν ἀπὸ φτωχὸ ἕως ἀνύπαρχτο, ἀκολούθησε τὴν ὁδὸ τῆς κατασυκοφαντήσεως τοῦ πολιτισμοῦ, ἡ ὕπαρξη τοῦ ὁποίου τὴν ἐμπόδισε νὰ φέρει εἰς πέρας τὰ σχέδιά της. Γιὰ τὸ λόγο αὐτὸ ἀπευθύνθηχε στὸ «θυμικὸ» καὶ ὄχι στὸ «λογικὸ» τῶν ἀμόρφωτων μαζῶν. Ὃ ὄλεθρος ποὺ ἀκολούθησε, εἶναι ἱστορικὰ δεδομένος. Θὰ ἦταν ἀναμενόμενο λογικά, ὁ πόλεμος αὐτός, ποὺ ξεκίνησε ἡ ἐξουσία, νὰ ἔχει ἕνα χρονικὰ συγκεχριμένο τέλος μετὰ τὴν νίκη (ῷ) τῆς τελευταίας. Ὅμως τὸν θλέπουμε νὰ συνεχίζεται καὶ ἐπὶ τῶν ἡμερῶν μας. Πρὸ καιροῦ ὁ Μητροπολίτης Φλωρίνηςκ. Αὐγουστῖνος Καντιώτης ἐξέδωσε ὀιόλίο ὑπὸ τὸν τίτλο « ̓Επιστροφὴ Θεοκρατικὲς αὐταπάτες καὶ λογικὴ τοῦ Σύμπαντος Ἥ κάποια διαφαινόμενη σχέσι τῶν εὐνοϊκῶν ἢ δυσμενῶν περιστάσεων ἢ ἐξελίξεων εἰς τὴν ἀνθρώπινη ζωὴ μὲ τὴν θεϊκὴ προστασία δημιουργεῖ τὴν σφαλερὰν ἐντύπωσιν ὅτι οἱ θεοὶ παρακολουθοῦν τοὺς ἀνθρώπους εἰς τὴν ἐν γένει δραστηριότητά των, εὐνοοῦντες ἢ ἀντιτιθέμενοι εἰς τὴν μία ἢ ἄλλη περίπτωσι κατ’ ἀνεξήγητον τρόπον ἢ διάθεσιν. Η παρεμδολὴ ὅμως εἰς τὴν ἀνωτέρω ἑρμηνεία τῆς θεϊκῆς προστασίας τῆς ἀδεκάστου καὶ ἀπροσώπου Τύχης πολλὲς φορὲς ἔφερε τὸν κλονισμὸν εἰς τὴν πεποίθησιν αὐτὴ περὶ θεϊκῆς προστασίας καὶ ἰδίως, ὅταν ἀνέτρεψε μὲ αὐτὴ τὴν μεσολάδησί τῆς αὐτὴ ἡ Τύχη τὸν ροῦν τῶν γεγονότων κατὰ κάποιον τρόπον ἀπρόσμενον καὶ ἀνεξήγητον. Πολλὲς φορὲς ἡ ἐπιτυχὴς καὶ μόνον ἐνέργεια τοῦ ἀνθρώπου πρὸς ἀντιμετώπισιν δυσκόλων δι' αὐτὸν καταστάσεων, στηριζόμενη κυρίως εἰς τὰς ἱκανότητάς του καὶ τὴν εὐφυΐα του, ἐπέφερε τὶς εὐνοϊκὲς περιπτώσεις καὶ τὴν ὠφέ---Ἐ--